اقدام دیر، اما قابل تقدیر وزارت نفت

دولت یازدهم و دوازدهم که حساب ویژه‌ای روی قراردادهای جدید نفتی باز کرده بود، نتوانست به آن شکل که وعده داده بود امضای قراردادهای نفتی را به پیش ببرد که مهم‌ترین دلیل آن انتخابات ریاست جمهوری ایران و آمریکا و پس از آن زمزمه‌های خروج آمریکا از برجام بود. در چنین شرایطی برخی کارشناسان از وزارت نفت خواستند همه تخم‌مرغ‌های خود را در سبد IPC قرار ندهد و به فکر راه‌های دیگری برای توسعه میادین نفت و گاز باشد.

یکی از این راهکارها، استفاده از نقدینگی موجود کشور است که امروز از مرز 1300 هزار میلیارد تومان فراتر رفته است. زمانی که چنین راهکارهایی به شرکت ملی نفت پیشنهاد شد، می‌گفتند وزارت نفت علاقه‌ای به استفاده از این راهکار ندارد زیرا شرکت ملی نفت به اندازه کافی بدهکار است و دیگر نمی‌خواهد خود را بیشتر بدهکار کند. حالا که زمزمه‌های خروج آمریکا از برجام بلند شده و پیغام‌های محرمانه‌ای از شرکت‌های خارجی می‌رسد، شرکت ملی نفت به فکر احیای اوراق مشارکت افتاده است.

این مکانیسم بخوبی می‌تواند متقاضیان سفته‌بازی در ارز را به خود جذب کند و ضمن تأمین مالی پروژه‌های نفتی، بازار ارز را نیز مصون داشته و از این طریق ثبات ایجاد کند.

گویا وزارت نفت به این موضوع پی برده که باز کردن حسابی تمام‌عیار روی قراردادهای جدید اشتباهی بزرگ بوده است و چنانچه طی پنج سال گذشته از راهکارهای دیگری برای توسعه میادین استفاده می‌شد اوضاع از امروز کمی بهتر بود.

گرچه این اقدام شرکت ملی نفت دیرهنگام بود، ولی به هر حال امید است شرکت ملی نفت در این شرایط حساس و برهه کنونی، برای ایجاد تحرک در بالادست از همه ظرفیت‌ها بهره برده و گام‌هایی را برای توسعه بردارد.