پذیرش قطعنامه 598 سازمان ملل توسط ایران
در یک اقدام سرنوشت ساز جمهوری اسلامی ایران قطعنامه 598
سازمان ملل متحد را پذیرفت تا حسن نیت خود را در هشت سال دفاع مقدس ثابت نماید و دشمن متجاوز را در چارچوب قوانین بین المللی به تمکین وادارد.
در بررسی شروع جنگ تحمیلی باید گفت رژیم بعث عراق ناجوانمردانه قرارداد معروف به الجزایر را در سال 1359 ش زیر پا گذاشت و خاک مقدس جمهوری اسلامی ایران را با هدف تضعیف و نابودی انقلاب اسلامی آشکارا مورد تعرض قرار داد. قرارداد مذکور که به مرزهای معین دو کشور تاکید می کرد از جمله بدیهی ترین مواردی بود که ایران ، همواره رژیم عراق را به پایبندی نسبت به آن فرا می خواند.اما پس از گذشت هشت سال از جنگ نابرابر که تمام موجودیت و مشروعیت رژیم عراق در خطر قرار گرفت ، امریکا و دیگر متحدان و یاوران رژیم بعث عملا وارد جنگ گردیدند. حضرت امام خمینی (ره) ، با در نظر گرفتن مصالح عالی نظام اسلامی و با درک توطئه گسترده امریکا و غرب برای سرکوب انقلاب اسلامی و مردم مسلمان و انقلابی ایران ، پس از مشورت با فرماندهان عالی نظام و مسوولان مملکتی ، قطعنامه 598 شورای امنیت را پذیرفتند. شورای امنیت در این قطعنامه دو کشور ایران و عراق را به برقراری آتش بس و صلح دعوت کرده بود و بدین ترتیب ایران با توجه به مصالح و منافع ملی کشور و همچنین برخی ویژگی های مثبت مفاد این قطعنامه به ویژه بندهای مربوط به معرفی متجاوز و پرداخت غرامت جنگی ، موافقت خود را با پذیرش آن اعلام کرد. در تبیین علل وشرایط پذیرش قطعنامه ، رهبر معظم انقلاب دراین باره فرمودند: کسانی که در جبهه های سیاسی مسوول دفاع از انقلاب و نظام اسلامی بودند ، فضای سرد سیاسی و توطئه های گوناگون دشمنان اسلام در عرصه بین المللی را بیش از دیگران احساس کردند اما متاسفانه با وجود پذیرش قطعنامه 598 توسط جمهوری اسلامی ایران ، رژیم عراق که خود نیز آن قطعنامه را پذیرفته بود تا زمان برقراری آتش بس رسمی در مرداد ماه سال 1367 ش (اوت 1988 م) به تهاجمات خود علیه جمهوری اسلامی ایران ادامه داد و خوی تجاوزگری خود را بار دیگر آشکار ساخت.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
