قوانین مناسب‌سازی معابر عمومی

به طور مثال، در آیین‌نامه اجرایی قانون برنامه سوم توسعه آمده است، تمام دستگاه‌های اجرایی دولتی و سازمان‌های غیردولتی و مالکان ساختمان‌هایی با مصرف عمومی، مکلفند قسمت‌های مورد استفاده عمومی اماکن و ساختمان‌های (خصوصی و دولتی) خود را بر اساس ضوابط مصوب شورای‌عالی شهرسازی و معماری حداکثر ظرف مدت یک سال برای افراد دارای معلولیت که از صندلی چرخدار استفاده می‌کنند، مناسب‌سازی کنند. در ادامه این آیین‌نامه تاکید شده است: شهرداری‌ها موظفند ظرف دو سال نسبت به آماده‌سازی و مناسب‌سازی معابر عمومی با اولویت معابر اصلی و نزدیک به تقاطع‌ها برای تردد معلولان اقدام کنند اما ناگفته پیداست که مجموعه این تاکیدات قانونی، اجرا نشده است.

در قانون جامع حمایت از معلولان که سال 83 تصویب شد، بارها به ضرورت مناسب‌سازی معابر برای رفت و آمد معلولان تاکید شده است. در آیین‌نامه اجرایی این قانون قید شده است که همه دستگاه‌ها موظفند طی یک برنامه سه ساله از زمان تصویب و ابلاغ این آیین‌نامه، سالانه حداقل 30 درصد از ساختمان‌های عمومی وابسته را برای استفاده معلولان و بر اساس ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای معلولان مناسب‌سازی کنند.

در مصوبه شورای اسلامی شهر تهران نیز که سال 84 به تصویب شورا رسیده، بر حق مناسب‌سازی شدن معابر برای معلولان و ارائه تسهیلات حمل‌و‌نقل عمومی به آنها اشاره شده است، اما نه مصوبات شورای اسلامی شهر تهران و نه قوانین مجلس شورای اسلامی، تاکنون نتوانسته معابر و ساختمان‌ها را با وضعیت جسمی معلولان ایرانی آشتی دهد.