مدال طلا روی سینه استقلال خوزستان

پرسپولیس و برانکو نشانی از آن تیم چالاک لیگ برتر نداشتند. آنها به همان اندازه از الهلال حساب ‌بردند که عربستانی‌ها از ایران ترسیده بودند. دو گل بازی را ادواردو و محسن مسلمان به ثمر رساندند. بازی کم فراز و فرود بود و به نظر می‌رسید هر دو حریف حتی پیش از سوت آغاز بازی به تساوی قناعت کرده بودند. شکست نخوردن، هدف بزرگ و رمز اصلی این بازی بود. اما اگر این بازی در ورزشگاه آزادی برگزار می‌شد کفه ترازو به نفع ما سنگینی می‌کرد. افسوس.

ذوب‌آهن به همان سبکی بازی کرد که در لیگ برتر بازی می‌کند. دفاع منسجم و چشم داشتن به ضدحمله. آنها یک حمله کوبنده کردند و یک گل زدند اما توان فنی العین به واسطه خط هافبک درخشانی که رهبر آن عمر عبدالرحمان است، فشار را تا آن اندازه بالا برد که ذوبی‌ها به تساوی قناعت کردند؛ یک ـ‌ یک. آنها این یک امتیاز را مدیون مدافعان خوبشان و البته درخشش رشید مظاهری هستند که نشان داد یک تنه حتی در بازی‌های آسیایی می‌تواند تیم را نجات دهد.

ستاره طلایی را باید به سینه استقلال خوزستان نصب کرد. قهرمان فصل قبل لیگ برتر و نماینده مظلوم فوتبال ایران از استانی مظلوم‌تر. آنها که مجبور به بازی در خارج از خانه مقابل الفتح عربستان شده بودند با تک گل ابوالفضل علایی موفق شدند به تنها تیم ایرانی تبدیل شوند که هفته اول لیگ قهرمانان را با پیروزی به پایان رسانده. تیمی که شاید همه به یک نمایش آبرومند از آنها قانع بودند، آسیا را غافلگیر کردند. شاگردان پورموسوی حالا با امیدواری به روزهای آینده نگاه می‌کنند. روزهایی که بعید است همه تیم‌ها تا این اندازه امیدوار باشند.

مهدی توتونچی

جام‌جم