دو سالی میشود که کرونا دست و بال هنر را بسته است. ماههاست که در شلوغی صف سینما، خوراکیهایمان تمام نشده، هیجان تهیه بلیت تئاتر محبوبمان را نچشیدهایم و در سکوت نمایشگاهها و گالریهای بکر، صدای قیژقیژ کفشها را با آهنگ بیکلام سالن هماهنگ نکردهایم.