شوخ طبعی جزو شخصیت داوود است. حتی سلام و علیک کردنش هم بامزه است. اتفاقات زندگیاش را طوری تعریف میکند که محال است خنده روی لبهایت نیاید. ترکیب بامزه چهره، نوک زبانی حرف زدن، نگاه کردن و لباس پوشیدنش، شیرینی گفتارش را چند برابر کرده است و یادت میرود این مرد روزی اعتیاد داشته است. قصه اعتیاد داوود را باز هم یک رفیق رقم زد.