گره کور سخت باز می‌شود

منتقدان موسیقی امروز یک قشر و دو قشر نیستند. کار به جایی رسیده که حتی در مواردی خانواده‌ها هم از برخی آثار موجود در فضای موسیقی انتقاد دارند. شما به‌عنوان یکی از فعالان باسابقه این عرصه، فضای فعلی موسیقی را چطور می‌بینید؟

اکنون شرایط به گونه‌ای است که مهم نیست چه نوع موسیقی و به چه شکل عرضه می‌شود. مهم این است که بعضی آدم‌های این حوزه با هم مسابقه گذاشته‌اند و طبق معمول وزیر ارشاد هم نمی‌تواند کاری انجام دهد! به این شکل که صدور برگه مجوز اجرا از طرف مرکز موسیقی فقط در حد همان مرکز موسیقی اعتبار دارد و.... متاسفانه آقای جنتی و آقای مرادخانی نتوانستند کاری برای این موضوع انجام دهند که آن هم البته خارج از توانایی‌هایشان بود. چون در واقع کار از جای دیگری گره خورده و نمی‌شود به این راحتی‌ها این گره کور را باز کرد. در هر صورت به نظرم ما به قول معروف خیلی پررو هستیم که همچنان در این حوزه فعالیم.

با توجه به این سختی‌ها این روزها مشغول کاری هم هستید؟

با توجه به موضوعات اجتماعی که سال‌ها انتخاب می‌کردم، کار بی‌کلام را روی صحنه می‌بردم، اما امسال با یکسری شاعر و ترانه‌سرا همکاری کردم و ژانر جدیدی از اجرای کر را روی صحنه می‌برم که تماشاگر از نظر فنی با شگفتی عجیبی روبه‌رو می‌شود. از سوی دیگر آلبوم «زمین مقدس» را که سال گذشته برای محیط‌زیست انجام دادیم و ضبط شده بود در مرحله میکس داریم.

تاکنون در جشنواره‌های خارجی هم شرکت کردید؟

خیر، در هیچ جشنواره خارجی شرکت نکردم و امسال تمام هدفم این است کارهایی را که ساختار بین‌المللی دارد، به عنوان رهبر مهمان در کشورهای اروپایی به اجرا ببرم. اکنون در حال رایزنی هستم تا ببینم چه پیش می‌آید.

امیدواریم اتفاقات خوبی برایتان رخ دهد. موسیقی‌های موجود بیشتر در صدد ایجاد غم یا شادی در مردم هستند و هدف بزرگ‌تری را دنبال نمی‌کنند. شما در کارهایتان دوست داشته‌اید مردم را غمگین کنید یا شاد؟

هیچ‌کدام، من دوست داشته و دارم که بر مردم اثر بگذارم. اگر هم غمی در دلشان ایجاد می‌شود یک غم معمولی نباشد و آنها را یک قدم بالاتر ببرد. زمانی که برای یکی از کارهایم با نام «زمانی برای زندگی» سراغ موضوع ایدز رفتم یا در «زمین مقدس» در صدد نشان دادن مشکلات زیست‌محیطی به مردم بودم، هدفم این بود که مخاطبم را بدون هیچ فکری از سالن بیرون نفرستم.

چگونه می‌توانید مخاطبتان را به فکر فرو ببرید؟ و دیگر موسیقی‌ها هم این کار را انجام می‌دهند؟

به نظر می‌رسد سیاست فرهنگی کشورمان مبنی بر این است کاری که انسان را به فکر وادارد و تامل برانگیز باشد، انجام ندهیم! اصلا نمی‌خواهم هیچ ژانر موسیقی را زیر سوال ببرم. اما وقتی به کنسرت موسیقی پاپ می‌روید نیم ساعت هم دیر برسید هیچ اتفاقی نمی‌افتد. فقط چند ترانه را از دست داده‌اید. ولی کارهای من داستان دارد و روایتگر است. وقتی اثر راوی باشد و نیمی از آن را از دست بدهی چیزی دستگیرت نمی‌شود، چون سلسله اتفاقاتی را که در اثر وجود دارد، از دست داده‌ای.

درست مثل این‌که یک فیلم را از نیمه‌هایش ببینی و اتفاقات را به‌طور کامل درک نکنی.