شناسایی محوطه باستانی مربوط به عصر آهن

به گزارش ایرنا، مجید کوهی کارشناس ارشد باستان‌شناسی این استان در این باره گفت: این محوطه تاریخی در حد فاصل بین مرز جغرافیایی شهرستان ماسال و بخش شاندرمن و ارتفاعات شهرستان رضوانشهر واقع است.

وی افزود: این محوطه در دامنه ارتفاعات میان‌کوهی شکل گرفته که از سمت شمال به ارتفاعات و پوشش گیاهی جنگلی و از جنوب به رودخانه و جنگل محدود می‌شود و دارای مساحتی تقریبی به طول و عرض 200 در 200 متر است.

کارشناس ارشد باستان شناسی اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گیلان ادامه داد: در سطح این محوطه، بقایایی از معماری و چیدمان دیوارهایی با نظم و ترتیب خاص را می توان مشاهده کرد که با استناد به یافته‌های فرهنگی‌سطحی می توان اعلام کرد که از بقایای به جا مانده از ساختار معماری محل سکونت یا بقایای معماری قبور باستانی است.

کوهی، طول بلندترین بخش معماری به جا مانده و قابل مشاهده در این محوطه را حدود سه متر با ضخامت بیش از یک متر دانست و افزود: بقایای تکه‌های استخوان‌های انسانی به‌طور پراکنده در سطح این محوطه قابل لمس است.

وی تصریح کرد: مصالح به کار رفته در آثار معماری این محوطه از لاشه‌سنگ‌های رودخانه‌ای گرد شده، لاشه‌سنگ، تخته‌سنگ‌های زاویه دار کوهستانی و همچنین مصالح بوم‌آورد بوده و ابعاد تقریبی این سنگ‌ها بین 20 در 20 تا 70 در 70 سانتی‌متر است که جنس این سنگ‌ها از نوع آهکی و ماسه‌سنگ و کنگلومرا با بافت ریزدانه و بسیار فشرده است.

وی با بیان این که در بعضی از قسمت‌های این محوطه می‌توان تکه‌هایی از آجر یا خشت حرارت دیده را به طور پراکنده مشاهده کرد، افزود: مشخص‌ترین نوع سفال‌هایی که در سطح این محوطه نمونه‌برداری و مشاهده شده، سفال‌هایی از نوع کلینکی مختص دوره اشکانیان است که در مرحله ساخت و پخت دارای کیفیت بسیار بالایی بوده و ماده چسباننده آن ماسه نرم است.

این باستان‌شناس تصریح کرد: در سطح این سفال‌ها آثار و بقایایی صیقلی شده، داغدار و براق بدنه ظروف نیز دیده می شود.

کوهی افزود: بعضی از سفال‌ها دارای خمیره و بقایای کاه بوده و دارای پخت نامناسب است که در لابه‌لای سفال‌های مشاهده شده تعدادی سفال خشن و ستبرساز نیز دیده می شود که دارای پخت نامناسب و دود زده است.

تاکنون 2500 اثر میراث فرهنگی در ادوار مختلف تاریخی در استان گیلان، ‌شناسایی و مستندسازی شده است.