یادداشت

به احترام کاستاریکا

جام جهانی رخداد جالبی است. همه ما منتظر نشسته‌ایم قدرت‌های مطلق فوتبال جهان یکی پس از دیگری رقبای ریز و درشت خود را از پیش بردارند و حتی با گل‌هایشان خوشحال هم می‌شویم، اما وقتی تیمی مانند کاستاریکا بی‌سر و صدا و بی‌خبر پیدا می‌شود که یقه بزرگ‌تر از خودش را می‌گیرد، تیمی که حتی ما انگشتمان را روی روزنه‌ای قرار داده‌ایم تا کورسوی امیدی برای فرار از میان غول‌هایی چون انگلیس، ایتالیا و اروگوئه نداشته باشد، خوشحال‌تر می‌شویم و باید به احترامش بایستیم و کف بزنیم. کاستاریکا بوی جام جهانی می‌داد. بویی که همه دنبالش هستیم.

کد خبر: ۶۸۴۴۲۵

بوی شگفتی، بوی هیجان و تعصب. ما جام جهانی را تا آخرین روز با همه بزرگانش می‌خواهیم، اما وقتی تیم کوچکی با فوتبالی ناب بزرگان را به زانو درمی‌آورد ، تازه متوجه می‌شویم فوتبال حرف زیبای خودش را دارد و بزرگ و کوچک نمی‌شناسد. غرور برای آن مفهومی ندارد. وقتی مغرور شوی سرنوشتت می‌شود اروگوئه. تیم بی‌نام و نشانی از راه می‌رسد و آن را در کشوری که دشمن زیادی دارد، مات و مبهوت می‌کند. شاید برد کاستاریکا برای برزیلی‌ها شادی وصف‌ناپذیرتری نسبت به برد تیمشان مقابل کرواسی داشت. اروگوئه در هیچ جای سرزمین قهوه جایگاهی ندارد. 64 سال است اروگوئه در فوتبال برای همسایه شمالی‌اش دشمن محسوب می‌شود.

کاستاریکا تنها در یک نیمه توانست خودش را اولین شگفتی‌ساز جام جهانی 2014 نام دهد. چیزی که احتمالا تا پایان جام بارها شاهد آن خواهیم بود، اما خلق شگفتی در گروهی که اروگوئه را صدرنشین آن فرض می‌کردیم و کاستاریکا را قعرنشین، آن هم در تقابل این دو تیم، حرف‌های زیادی در دل خود داشت. شاید وقتی در اواسط نیمه اول توپی بادآورده در محوطه جریمه به کاوانی، گرانترین بازیکن لوشامپیونه رسید، اگر او می‌دانست تیمش این‌گونه قرار است تحقیر شود، آن‌طور بی‌تفاوت و پرغرور توپش را بی‌محابا به بیرون نمی‌فرستاد و بیشترین توانی را که در طول دوران فوتبالش داشته به کار می‌بست تاسله‌سته را به گل دوم برساند.