جوانی های چروک خورده

پسر نشسته بود روی تخت و از پنجره به حیاط سرسبز بیمارستان نگاه می کرد. می گفت : «دچار توهم می شوم. خودم می دانم تمامش توهم است. واقعیت ندارد ؛ ولی یکمرتبه این فکر مثل خوره به جانم می افتد. احساس می کنم نامزدم که نزدیک ترین آدم به من است ، دارد به من دروغ می گوید. به او می گویم اعتراف کن. او گریه می کند و من سخت می شوم. برای گرفتن اعتراف از او ، حمله می برم به وسایل اتاق و هر چه دم دستم می رسد ، می شکنم. دست آخر هم برای آن که اعتراف کند با یک تکه از شیشه های شکسته ، به خودم زخم می زنم تا دلش بسوزد و اعتراف کند. بعد یکدفعه ، تمام فکرهای مزاحم از سرم می پرد. از خودم می پرسم چه اتفاقی افتاده. پشیمان می شوم. گریه ام می گیرد. به دست و پا می افتم ، از نامزدم و پدر و مادرم می خواهم مرا ببخشند. حس تنهایی وحشتناکی سرتا پایم را پر می کند و من تازه می فهمم چه بلایی سرم آمده است.»

یکی از نتایج مصرف شیشه توهمات روانی است که تا آخرعمر بیمار را رها نمی کند

علیرضا هم یکی از جوانهایی است که چون خانواده اش به خواستگاری دختری که او دوست داشته ، نرفته اند در یکی از پارتی های شبانه کالای مرگ را تجربه کرده است. او می گوید: «توی پارتی ها بهش می گفتیم «کالای مرگ یا متاع مرگ » بستگی به ظرفیت آدمها دارد، بعضی ها با یک بار مصرف دچار توهم می شوند، بعضی ها با چندین بار مصرف ، ولی مهم این است که دیر یا زود زهرش همه را می گیرد.»
یک شب می خواستم پرستارها و دکترها را بترسانم. می خواستم بروم خانه مان. شروع کردم به شکستن هر چه دور و برم بود. یکمرتبه ، پرستارها به من حمله کردند ، اما من فقط می خواستم آنها را بترسانم. پرستار بخش می گوید: «ناگهان حمله کرد به یکی از نگهبان ها ، دستهایش را روی گلوی نگهبان گذاشته بود و فشار می داد. همگی رفتیم سراغش. آخر سابقه هم دارد. یک بار که دچار توهم شده بود، به زنش حمله کرده بود و می خواست او را خفه کند. خدا رحم کرده بود و همسایه ها به داد زن بیچاره رسیده بودند. اینها وقتی دچار توهم می شوند، خطرناک می شوند، مغزشان از کار می افتد.»

توهمی به اندازه یک عمر

شابو که به خاطر شکل آن در ایران به نام شیشه یا کریستال شناخته می شود، در کشورهای جنوب شرق آسیا و خصوصا تایلند، سنگاپور و مالزی تولید شده و از طریق هوایی وارد کشور می شد ، ولی چند سال است که در خود کشور هم تولید می شود ؛ چون یک ماده لابراتواری است و از خانواده مت آمفتامین هاست که از تجزیه و ترکیب این مواد در آزمایشگاه ها ساخته می شود. شیشه برخلاف اکستازی حالت های هیجانی و سرخی چشم ندارد.
مثل پارافین جامد است که در مکعب هایی بریده می شود. مقداری از آن را روی یک تکه فویل آلومینیومی می گذارند و زیرش آتش روش می کنند. ماده آب می شود و مواد متصاعد شده با تنفس عادی یا از طریق تنفس مستقیم وارد مغز می شود.» این را دکتر محمود آزادالعارفین روانپزشک می گوید: «به آن ماده مخدر روشنفکران هم می گویند. یکی دو بار اول ، آدمها بعد از استفاده از شیشه دچار تفکر عمیق می شوند و بعد از مدتی شدیدا به آن وابسته می شوند، به طوری که دیگر احساس می کنند بدون آن قادر به فکر کردن یا تحمل شرایط نیستند. در شرایط حاد هم ممکن است این توهمات روانی منجر به حالتهای اسکیزوفرنی شود ؛ توهمی که تا آخر عمر بیمار را رها نمی کند و حتی به شوک های پی در پی و داروهایی با دوز بالا هم جواب نمی دهد.»

اینجا بخش یک است

مرد با چشمهای از حدقه درآمده زل زده بود به سقف و زیر لب می گفت خائن. مادرش با چشمهای خسته و دردکشیده بالای سرش ایستاده بود و انگار منتظر اشاره ای بود تا انبوه حرفهایی که ماههاست روی دلش مانده ، سرباز کند و بیرون بریزد: «لعنت به کریستال! همین لعنتی به این روزش انداخت. فقط فکرهای ناجور توی سرش دارد. فکر می کند همسرش به او خیانت کرده. وقتی موج می گیردش ، زمین و زمان را به هم می دوزد. الان هم شوک به او داده اند. برای همین است که قرار گرفته. وقتی حالش خوب می شود ، پشیمان می شود و می خواهد جبران کند. از زنش عذرخواهی می کند ، ولی چه فایده؛ زنش می خواهد طلاق بگیرد. به زنش می گوید: برای جبران بدی هایم همه چیز را به اسمت می کنم. امروز آمده ایم از دکترش نامه بگیریم که او سلامت روانی ندارد و حق خرید و فروش یا بخشیدن اموالش را هم ندارد. فعلا نباید در این شرایط تصمیمی بگیرد.»

ترک کردن به این سادگی ها نیست

بخش زنان از مردان جداست و هر طبقه مخصوص بیماران خاصی است. طبقه چهارم ساختمان مخصوص سم زدایی هروئین یا هر ماده مخدر دیگری است که توی آزمایش خون معلوم می شود. بخش یک مربوط به پاک کردن بیمارانی است که معتاد به مصرف حشیش و شیشه هستند. اتاق شوک و قسمتی که مریض های بدحال را به تخت فیکس می کنند در گوشه دیگری از بخش قرار دارد.
مادر یکی از بیماران از مخارج بالای درمان دخترش می گوید: «کرایه هر تخت در یک اتاق شش تخته شبی 50 هزار تومان است. در اتاق خصوصی 100 هزار تومان و در اتاق دو تخته 80هزار تومان است. تا الان با مخارج دارو و درمان ، نزدیک به یک میلیون و نیم خرج کرده ایم. هنوز هم معلوم نیست دخترم به طور کامل خوب می شود یا نه. فقط می دانم این مخارج کمر پدرش را شکسته است. پدرش یک کارمند ساده است و مسافرکشی هم می کند ولی با این مخارج سرسام آور هنوز هم نمی دانیم دخترمان چقدر دیگر باید اینجا بماند.»

ماده ای به اسم مرگ

شیشه یا کریستال یا شابو یا کالای مرگ یا متاع مرگ یا هر نام دیگری که می تواند ریشه جوانی را بسادگی بخشکاند و از بین ببرد ، یکی از جدیدترین مواد مخدری است که در سالهای اخیر در بازارهای جهانی و بخصوص کشورهای توسعه نیافته به سادگی تهیه یک قرص سرماخوردگی ، در اختیار جوانان قرار می گیرد و آثاری بر جا می گذارد که تا همیشه در روح و روان و جسم آدمهای معتاد باقی می ماند.
اگر مصرف مواد مخدر دیگری چون حشیش و هروئین و تریاک لااقل مدتی طول می کشد تا چهره و رفتار معتاد را در هم بریزد و به او در روابط اجتماعی آسیب برساند، مصرف این ماده مخدر، در همان مصارف اولیه ، به مغز بیماران آسیبی جدی وارد می کند و به جای قدرت تشخیص و توان تصمیم گیری او را دچار توهماتی می کند که موجب آزار و اذیت بیش از حد اطرافیانش می شود ؛ توهماتی که ممکن است در نهایت موجب آسیب فرد به اطرافیان و خودش بشود. آنها که به سادگی یک نفس کشیدن به دام بلایی بی سرانجام می افتند ، به یاد داشته باشند که یک لحظه لغزیدن برای یک عمر سقوط کافی است.

مریم نوابی نژاد