می‌ترسم، مرا در آغوشت بگیر

بچه‌ها فرشته‌های کوچکی هستند که زندگی را برایمان شیرین‌تر می‌کنند؛ فرشته‌هایی که با نگاهی معصوم، کلامی شیرین، قلبی پاک و ذهنی پر از سوال و کنجکاوی چرخ‌‌های زنگار بسته زندگی را به حرکت وامی‌دارند. بچه‌ها فرشته‌هایی هستند که باید از آنها حفاظت کرد و حریم امنی را برای رشد آنها فراهم کرد. آنها گیاهانی با ساقه‌های نازک هستند که به مراقبت احتیاج دارند.

کد خبر: ۵۲۰۵۳۲

اما این‌روزها خبرهای بدی درباره بچه‌ها شنیده می‌شود؛ اخباری که نشان می‌دهد ما آدم‌بزرگ‌ها باغبانان خوبی برای این نهال‌های نازک نیستیم.

یک روز خبر می‌رسد که چند بچه در تصادف اتوبوسی کشته شدند؛ بچه‌هایی که داشتند برای بازدید از مکانی می‌رفتند.

می‌توان تصور کرد که آنها با چه شور و نشاطی بار سفر بسته بودند و در اتوبوس چه بگو و بخندی داشته‌اند، اما به یکباره مرگ آنها را در آغوش کشید.

سفر زودهنگام این فرشته‌های کوچک، از میان رفتن بخشی از معنای زندگی است. این روزها خبرهای بدی درباره بچه‌ها شنیده می‌شود: شورشیان به مدرسه‌ای در سوریه حمله کردند و تعدادی از دانش‌آموزان را کشتند.

جنگ با همه زشتی‌اش مدت‌هاست که در این کشور سایه گسترانده است؛ اما بچه‌ها سهمی در این زد و خوردها نداشته‌اند. آنها اصلا نمی‌دانند چرا باید آدم‌ها به دو گروه تبدیل شوند و در مقابل هم صف‌آرایی کنند.

بچه‌ها فقط می‌خواهند زندگی را فریاد کنند. آنها معنای جنگ را نمی‌فهمند. بچه‌ها بی‌طرفان جنگ هستند که باید از آنها مراقبت کرد اما سربازان می‌روند و بی‌محابا آنها را به رگبار می‌بندند؛ سربازانی که فراموش کرده‌اند روزی خودشان کودک بوده‌اند.

این روزها خبر‌های بدی درباره کودکان شنیده می‌شود. مرگ دسته‌جمعی بچه‌ها، آدم را مضطرب می‌کند و به روح جمعی جامعه آسیب می‌زند و این پرسش را مطرح می‌کند که چرا در کنار همه کارهایی که در جامعه انجام می‌گیرد، هیچ‌کس به این فکر نمی‌کند که باید مهارتی به نام حفاظت از بچه‌ها را آموزش داد باید به آدم‌بزرگ‌ها یاد داد که حفاظت از بچه‌ها شیوه‌هایی دارد که باید آموخت.

باید این جمله را آنقدر گفت تا ملکه ذهن همه آدم بزرگ‌ها شود تا دیگر خبر سوختن تعدادی دانش‌آموز در یک کلاس درس به خبری عادی تبدیل نشود. این روزها خبرهای بدی درباره بچه‌ها شنیده می‌شود.

هنوز هم دخترم شب‌ها هراسان از خواب می‌پرد و می‌گوید، آن دختربچه 9 ساله الان کجاست؟ دختری که روزی در مسیر کوتاه خانه تا مدرسه گم شده و روزهاست از او خبری نیست و با چشمانی ملتمسانه می‌گوید: مرا در آغوشت بگیر. گم شدن این دختربچه مرا وامی‌دارد تا از فرشته کوچکم بشدت مراقبت کنم و او را زیر بال و پر خود بگیرم.

باید یاد بگیریم از این فرشتگان کوچک بخوبی نگهداری کنیم تا دنیای بهتری در انتظار آنها باشد. باید یاد بگیریم...