می‌خواهم زنده بمانم

جـــعفر والی هــنرمند پیشکسوت عرصه سینما و تئاتر را کمتر کسی است که نشناسد. این بازیگر هفتاد‌ونه ساله از سال ۱۳۳۶ بازیگری و کارگردانی در تئاتر را آغاز کرد و با بازی در فیلم «گاو» وارد سینما شد.

از فیلم‌هایی که جعفر والی در آنها بازی کرده است، می‌توان به خاک، تنگسیر، سفر سنگ، گل‌های داوودی، پاییزان و پاداش سکوت اشاره کرد.

نامه‌ای که دیروز با امضای این هنرمند در خبرگزاری مهر منتشر شد، نشان می‌دهد که او چهار ماه است مقرری ماهانه خود را از وزارت فرهنگ و ارشاد ایران دریافت نکرده است. او دلیل این محرومیت را این گونه توضیح می‌دهد:‌ «بنا به تشخیص محمدحسین نیرومند، مشاور و نماینده تام‌الاختیار وزیر ارشاد در شورای ارزشیابی هنرمندان، نویسندگان و شاعران در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اینجانب جعفر والی از تاریخ اول مرداد ماه سال‌جاری به رحمت ایزدی پیوسته‌ام و از دریافت حق کرامت هنرمندان به مبلغ ماهی ۱۸۰هزار تومان محروم شدم.»

او در ادامه نامه خود با لحنی طنزآمیز نوشته است که مبلغ مذکور معادل 6000 تومان یا «بهای یک کاسه ماست» در روز بوده است.

جعفر والی این روزها مسیر دشواری را پیش رو دارد. او باید هفت‌خوان ادارات را طی کند و برای اثبات زنده بودنش شاهد و مدرکی معتبر ببرد تا دوباره به حق و حقوق اندکش دست پیدا کند.

حافظ وقتی مصراع «هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق» را می‌سرود، داشت به ماندگاری نام و نشان هنرمندان بر «جریده عالم» در سال‌های آینده فکر می‌کرد. او نمی‌دانست که ممکن است در چند صد سال بعد هنرمندان زنده هم دغدغه ثبت و ضبط نامشان بر جریده ادارات فرهنگی را داشته باشند.

احسان رحیم‌زاده / گروه رادیو و تلویزیون