وقتی شامه موشها جان انسان را نجات می دهند

جنگ، اتفاق بسیار ناگواری است و پس از اتمام جنگ نتایج شوم آن باقی می ماند؛ از گازها و بمبهای شیمیایی گرفته تا امراضی که هر کدام از آنها نتیجه مستقیم یا غیرمستقیم جنگهای طولانی

کد خبر: ۳۶۰۵۵

هستند.
کشتار به وسیله مهمات جنگی هنوز هم در میدان های مین گذاری شده به چشم می خورد.
در حال حاضر بیش از 100 میلیون میدان مین در 90 کشور جهان وجود دارد و سبب کشته شدن و یا نقص عضو هزاران نفر می شود. گروههای مختلفی در دنیا وجود دارند که کار آنها پاکسازی میدان های مین است.
یکی از این گروههای بلژیکی با نام اختصاری APOPOتحقیقات فراوانی روی استفاده از حیوانات در این کار انجام داده است.
در حال حاضر، روشهای مختلفی برای پاکسازی زمینهای مین گذاری شده وجود دارد که استفاده از دستگاه های فلزیاب و یا به کارگیری موجوداتی از قبیل سگها که شامه ای قوی دارند، از جمله این روشهاست ؛ اما این گروه بتازگی کار جدید و جالب استفاده از موشها را در این کار خطیر انجام داده است.
اگر این افراد بتوانند موانعی از قبیل حساسیت این موجودات به درجه حرارت و آب و هوا را برطرف کنند می توان امیدوار بود که در آینده موشهای صحرایی هم بتوانند به وسیله ای استاندارد برای کارهای خطرناک ، گران و وقتگیر و بشردوستانه مورد استفاده قرار گیرند.
با سرعتی که امروزه زمینها را پاکسازی می کنند 500سال طول خواهد کشید تا تمامی این مین ها پاکسازی شوند؛ بنابراین لزوم استفاده از حیوانات چابک تری که بتوانند با سرعت بیشتری این کار را انجام دهند بیشتر به چشم می خورد.
روشهای سنتی مین یابی به وسیله دستگاه های فلزیاب کاری ملال آور است و در ضمن این کار نیز تعداد بی شماری از آهن قراضه ها و گلوله هانیز پیدا می شوند.
سگهای مین یاب هم که حدودا 10 سال پیش پا به این عرصه گذاشتند، توانستند سرعت کار را 5 برابر افزایش دهند؛ زیرا این موجودات خطای دستگاه های مین یاب را تکرار نمی کردند، گرچه سگها پیشرفت بزرگی در این زمینه محسوب می شوند اما نوشدارو نیستند و گاهی اوقات از یافتن یک مین به قدری هیجان زده می شوند، که دیگر تمرکز خود را از دست می دهند و نمی توانند کارشان را بخوبی انجام دهند؛ اما مزیت موشها این است که برای انجام کارهای تکراری مناسب تر هستند و به قدری برای گرفتن جایزه مشتاقند که در جستجوی مین های بیشتر حریص می شوند.
این موشها طوری تربیت می شوند که به بوی بخارات مواد منفجره حساس شده و به آسانی آنها را می یابند؛ همچنین موشها در عرض 3 تا 4 ماه تربیت می شوند، اما تربیت سگهای مین یاب 2 برابر این مدت طول می کشد و در ضمن هزینه این کار هم نصف هزینه سگهای مین یاب است.
به هر حال استفاده از موشها به این معنی نیست که سگها ارزش خود را از دست بدهند زیرا آنها در برخی کشورهااز نظر فرهنگی بیشتر مورد قبول هستند، اما باز هم موشها نسبت به آنها ارجحیت دارند.
زیرا می توانند در زمین هایی که تراکم مین ها بیشتر است ، بهتر عمل کنند؛ مثلا در اطراف کابل این چنین زمین هایی بسیار به چشم می خورند و سگها در این میدان ها گیج می شوند و نمی توانند کارشان را به خوبی انجام دهند.
علاوه بر این جوندگان می توانند به دوربین های بی سیمی مجهز شوند و درون ساختمان هایی که فرو ریخته اند بروند و عمل جستجو را انجام دهند.
دانشمندان حتی موفقیت هایی هم در زمینه تربیت زنبورها برای تشخیص میان زمینهای مین گذاری شده و یا عاری از مین به دست آورده اند.
به این ترتیب می توان امیدوار بود که در آینده ای نه چندان دور به جهانی عاری از مین دست یافت.