علی رئیسی / جام جم

آبی و قرمز،‌ محله برو بیا

رویدادهای اخیر باشگاه استقلال برای تمام دوستداران فوتبال، پیام ویژه‌ای دارد، این‌که در فوتبال باشگاهی که ادعای قهرمانی آسیا را هم همیشه در سر می‌پرورانیم، فقط به تعداد انگشت‌‌ آدم می‌شناسیم که می‌توانند باشگاه‌های ما را باری به هر جهت اداره کنند و در زمینه مدیریت باشگاهی نیروهای چندانی نداریم، بنابراین مدیریت در این نوع باشگاه‌ها مثل یک بازی «دستش ده» همیشه بین آدم‌هایی مشخص تعارف می‌شود.
کد خبر: ۳۳۵۵۱۵

تا به حال چند بار به این نتیجه رسیده‌ایم که مثلا فلان آقا، توان اداره فلان باشگاه را ندارد، او را با ضرب و زور کنار زده‌ایم و آدم دیگری را آورده‌ایم، اما پس از یکی دو دوره متوجه شده‌ایم که این جابه‌جایی مدیران فرقی با هم نمی‌کند و فقط بستگی به میزان حرف‌شنوی افراد دارد.

لذا باز مثل همان بازی «دستش ده» دوباره، عنان اختیار باشگاه را از یکی گرفته به دیگری پیشکش کرده‌ایم و این داستان تکراری سال‌های سال است که در فوتبال ما جریان دارد و چیزی هم عوض نشده است.

جالب این‌که این آقایان دائم می‌نالند که ماشین و خانه خود را فروخته و خرج باشگاه کرده‌اند! دائم می‌گویند، شب و روز نداریم و خانواده ما از بابت پذیرش این مسوولیت در عذابند. اما دائم، در گوشه کنار برای بازگشت دوباره به صحنه، ثانیه‌شماری می‌کنند و به محض اولین تعارف، دو دستی پیشنهاد را چسبیده و روی صندلی ریاست باشگاه می‌نشینند.

تا همین چند روز پیش وقتی با هر کدام از این آقایان صحبت می‌کردند، لب‌های خود را گاز می‌گرفتند و می‌فرمودند، این بار دیگر امکان ندارد، مثل گذشته بازگردیم و حیثیت خود را به خطر اندازیم، اما دیدیم که چنین نشد و باز همان بازی به شکل تکراری‌اش دنبال شد.

در اینجا پرسش از دست‌اندرکاران و تصمیم‌گیران ورزش این است که چرا دستگاه ورزش با یک چشم به دو باشگاه پرسپولیس و استقلال نگاه نمی‌کند؟ چگونه است که شرط 60 به 40 (60 درصد درآمدسازی و 40 درصد اتکا به بودجه سازمان)‌ در باشگاه پرسپولیس اعمال نمی‌شود و چرا باید بین باشگاه‌های وابسته به سازمان ورزش فرق گذاشته شود؟ نکته دیگر این است که چرا مجمع این دو باشگاه تشکیل نمی‌شود و اصولا چه منعی وجود دارد که نمی‌توان چند نفر را برای تشکیل مجمع دو باشگاه استقلال و پرسپولیس دور هم جمع کرد. چنین به نظر می‌رسد که سازمان تربیت بدنی این‌گونه باشگاهداری را نمی‌پسندد و همچنان می‌خواهد اختیاردار کامل دو باشگاه استقلال و پرسپولیس باشد. بی‌شک این رویکرد در تعارض با استقلال مالی و بحث خصوصی‌سازی دو باشگاه مورد توجه مردم قرار می‌گیرد و مدیریت در دو باشگاه سرخابی به محله برو بیایی می‌ماند که آدم‌ها چند صباحی مهمان آن هستند و تا بخواهند در مدیریت جا افتاده و برنامه‌های کلان درآمدزایی را مورد توجه قرار دهند، باید کنار بروند تا نکند در این نوع تفکر و رویکرد سازمانی، کوچک‌ترین گسستی ایجاد شود.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰
فرزند زمانه خود باش

گفت‌وگوی «جام‌جم» با میثم عبدی، کارگردان نمایش رومئو و ژولیت و چند کاراکتر دیگر

فرزند زمانه خود باش

نیازمندی ها