آبی و قرمز،‌ محله برو بیا

تا به حال چند بار به این نتیجه رسیده‌ایم که مثلا فلان آقا، توان اداره فلان باشگاه را ندارد، او را با ضرب و زور کنار زده‌ایم و آدم دیگری را آورده‌ایم، اما پس از یکی دو دوره متوجه شده‌ایم که این جابه‌جایی مدیران فرقی با هم نمی‌کند و فقط بستگی به میزان حرف‌شنوی افراد دارد.

لذا باز مثل همان بازی «دستش ده» دوباره، عنان اختیار باشگاه را از یکی گرفته به دیگری پیشکش کرده‌ایم و این داستان تکراری سال‌های سال است که در فوتبال ما جریان دارد و چیزی هم عوض نشده است.

جالب این‌که این آقایان دائم می‌نالند که ماشین و خانه خود را فروخته و خرج باشگاه کرده‌اند! دائم می‌گویند، شب و روز نداریم و خانواده ما از بابت پذیرش این مسوولیت در عذابند. اما دائم، در گوشه کنار برای بازگشت دوباره به صحنه، ثانیه‌شماری می‌کنند و به محض اولین تعارف، دو دستی پیشنهاد را چسبیده و روی صندلی ریاست باشگاه می‌نشینند.

تا همین چند روز پیش وقتی با هر کدام از این آقایان صحبت می‌کردند، لب‌های خود را گاز می‌گرفتند و می‌فرمودند، این بار دیگر امکان ندارد، مثل گذشته بازگردیم و حیثیت خود را به خطر اندازیم، اما دیدیم که چنین نشد و باز همان بازی به شکل تکراری‌اش دنبال شد.

در اینجا پرسش از دست‌اندرکاران و تصمیم‌گیران ورزش این است که چرا دستگاه ورزش با یک چشم به دو باشگاه پرسپولیس و استقلال نگاه نمی‌کند؟ چگونه است که شرط 60 به 40 (60 درصد درآمدسازی و 40 درصد اتکا به بودجه سازمان)‌ در باشگاه پرسپولیس اعمال نمی‌شود و چرا باید بین باشگاه‌های وابسته به سازمان ورزش فرق گذاشته شود؟ نکته دیگر این است که چرا مجمع این دو باشگاه تشکیل نمی‌شود و اصولا چه منعی وجود دارد که نمی‌توان چند نفر را برای تشکیل مجمع دو باشگاه استقلال و پرسپولیس دور هم جمع کرد. چنین به نظر می‌رسد که سازمان تربیت بدنی این‌گونه باشگاهداری را نمی‌پسندد و همچنان می‌خواهد اختیاردار کامل دو باشگاه استقلال و پرسپولیس باشد. بی‌شک این رویکرد در تعارض با استقلال مالی و بحث خصوصی‌سازی دو باشگاه مورد توجه مردم قرار می‌گیرد و مدیریت در دو باشگاه سرخابی به محله برو بیایی می‌ماند که آدم‌ها چند صباحی مهمان آن هستند و تا بخواهند در مدیریت جا افتاده و برنامه‌های کلان درآمدزایی را مورد توجه قرار دهند، باید کنار بروند تا نکند در این نوع تفکر و رویکرد سازمانی، کوچک‌ترین گسستی ایجاد شود.