مرز نقد و تخریب کجاست؟

به طور یقین وقتی نقدها با غرض‌ورزی‌های سیاسی و با هدف ناموفق جلوه دادن رقبا صورت می‌گیرد ، نقد ، غیرسازنده و جنگی فرسایشی می‌شود که‌ نه‌تنها تاثیر اصلاحی به دنبال ندارد که حتی باعث تخریب دستاوردها و اقدامات مثبت نیز می‌شود.

از سویی نقدهایی می‌تواند موثر واقع شود که اولا هدف اصلاح امور را دنبال کند و ثانیا به دنبال نقد راهکارهای پیشنهادی برای تغییرات اساسی ارائه شود تا بتوان به اصلاح امور کمک کرد؛ اما برخی معنای نقد را با تخریب، منفی‌بافی و سیاه‌نمایی مترادف می‌دانند، حال آن که نقد به معنی تحلیل و نه الزاما توجه صرف به وجه سلبی است و در نقدهایی که از دولت صورت می‌گیرد، این موضوع صادق است.

دیروز یکی از کاندیداها در جمع مردم گناوه سخنانی مطرح کرد که نه‌تنها از حیطه نقد و انتقاد خارج است، بلکه از شخصیتی چون او چنین انتظاری نمی‌رفت. وقتی که این کاندیدای محترم می‌گوید ملت ما الان با این رئیس‌جمهور احساس حقارت می‌کند، این توهین به یک شخص نیست؛ بلکه به میلیون‌ها مردمی توهین می‌شود که او را با رای خود انتخاب کرده‌اند و اکنون نیز از او در قامت رئیس‌جمهور ایران حمایت می‌کنند.

آیا سخنرانی احمدی‌نژاد در اجلاس ژنو در آن فضای متخاصم، احساس حقارت را در مردم ایجاد کرد یا استواری ایران را بر مواضع خود نشان داد؟ کسی منکر نیست که دولت نهم نیز همچون سایر دولت‌های پیشین دچار برخی کاستی‌ها و تصمیم‌های اشتباه و شتابزده است؛ اما آیا این کاستی‌ها به آن حد رسیده که ملت با این رئیس‌جمهور احساس حقارت کند؟

افکار عمومی، از شخصیتی که با مدیریت قوی خود در مجلس ششم، یک‌تنه با افراط‌گری‌ها و تندروی‌های برخی نمایندگان  که جامعه بعدها آنها را برای همیشه طرد کردند  مبارزه کرد و مانع آن شد که این حرکت‌ها خللی در روند عادی مجلس ایجاد کند انتظار بیشتری دارد. باید همه کمک کنند فضای بداخلاقی سیاسی بر فضای انتخابات حاکم نشود.

عباس محمدنژاد