با این حال، گاه شایعاتی مبنی بر تأثیرگذاری این رادارها بر اقلیم مطرح میشود که درک درست از ماهیت و عملکرد آنها را ضروری میسازد. رادار در اصل یک «دیتکتور» یا همان آشکارساز است. یعنی وجود هر چیزی را در آسمان آشکار کرده و مشخص میکند آن شیء چیست؛ خواه هواپیما باشد، خواه ابر یا هر پرنده دیگر. رادارهای هواشناسی تصاویری ارائه میدهند که شدت و حرکت پدیدهها را میتوان توسط همین رادارها دنبال کرد. این قابلیت به طول موج رادار بستگی دارد که آیا میتواند تصویر را شکار کرده و آن را منتقل کند. برای نمونه، در کشور ما برای پوشش کامل تمام مناطق با رادار هواشناسی، احتمالا به ۱۵ تا ۲۰دستگاه رادار نیاز است تا بتوانند تصاویر ابرهای مختلف را دریافت کرده و از یک منطقه به منطقه دیگر منتقل کنند.بهعنوانمثال هنگامی که یکسامانه ابری ازغرب کشور واردمیشود،رادارهایغرب آن رادریافتمیکنند. همینطور که این سامانه بهسمت شرق حرکت کرده و از محدوده پوشش یک رادارخارج میشود، رادار بعدی تصاویر را منتقل خواهد کرد.در نتیجه، سازمان هواشناسی میتواند نوع ابرومشخصات مختلف آن راتشخیص دهد. برای نمونه اینکه آیا ابر بارانزاست یا خیر و در حین حرکت تقویت میشود یا تضعیف. بنابراین اگر رادارها از کار بیفتند، هیچ تغییری در خود اقلیم روی نمیدهد اما در این صورت تصاویر واقعی ابرها قابل دریافت نخواهد بود و پیشبینی هواشناسی دچار نقص میشود. یعنی نمیتوان تمام سامانهها را بهخوبی دنبال کرد و پیشبینی دقیقی ارائه داد. از این رو رادار به هیچوجه نمیتواند تغییرات اقلیمی را رقم بزند.