مذاکره، بی‌اعتمادی هوشیارانه است 

به گزارش جام جم آنلاین،  در مورد نسبت ایــران بـا آمریکا و رژیم صهیونیستی، این اصل قرآنی کاملا صادق اسـت: آنان دوست ندارند کمترین خیری به مسلمانان برسد. 
بلکه از رنج و فشار و انحراف ما لذت می‌برند. از ایـن رو، هر نـوع تعامل با آنان – حتی اگر به شکل مذاکره از موضع قـدرت باشد – باید با چشم باز و هوشیاری کامل صورت گیرد.
۱. قـرآن کریم با صـراحـت تـمام ماهیت بـاطنی و قـلـبـی دشـمـنـان اسلام را ترسیم کرده و هشدار می‌دهد آنان را خورد؛ که هرگز نباید فریب ظاهر دوستانه اگر آیات مربوط به این موضوع را در کنار هم قـرار دهیم، تصویر روشنی دست می‌آید. از آنچه دشمن در دل مـی‌پرورانـد به دست می‌آید خداوند در سوره نساء می‌فرماید آنها دوست دارند شما نیز همانند آنها کافر شوید تا کاملا با هم برابر گردید. این آیه نشان می‌دهد که عمیق‌ترین آرزوی دشمن، از بین بردن تمایز مسلمانان با کفار است. 
آنان نمی‌خواهند مسلمانی در عزت و استقامت باقی بماند؛ می‌خواهند شما نیز همانند آنها شوید: در فکر، در رفتار، در سازش و در تسلیم.در سوره قلم نیز خداوند می‌فرماید
آنها دوسـت دارنــد که تو(و جامعه اسلامی) دست سازش بدهی تا آنها نیز سازش ظاهری کنند. 
از سوی دیگر، در سوره آل‌عـمران خداوند دو آیه کلیدی دیگر را بیان‌کرده:  دوسـت دارنـد شـما در رنج و مـشقت باشیــد. دشـمـن نه تنها به فکر ضربه زدن اسـت، بلکه از دیدن رنـج و فشار بـر مسلمانان لذت می‌برد.
همچنین گروهی از اهـل کتاب دوسـت دارند شما را گمراه سـازنـد، حتی اگـر در ظاهر لبخند بزنند و لب به مذاکره واکنند 
آیه نشان می‌دهد که گمراهی مسلمانان، نه یک حادثه.کـه یـک هـدف بـرنـامـه‌ریزی ‌شـده از سوی دشمن است.
۲. امیرالمؤمنین علی(ع )در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه به مالک اشتر، قاعده‌ای طلایی بیـان می‌فرمایند: از صلحی کـه دشـمـن بـه آن دعــوت مـی‌کـنـد و خـشنودی خدا در آن اســت، روی مگردان، ز یرا در صـلـح، آسـایـش لشکریان، آرامــش خاطر فرمانده و امنیت شهر‌ها نهفته است. اما امام بلافاصله و بــا تأکیـدی بی‌نظیر هشدار می‌دهند: ولی پس از صلح. حـذر، حـذر، حـذر از دشـمـن... چه بسا دشمن نزدیک شود تا غافلگیر کند. در این زمینه باید طریق احتیاط گرفت و هرگز به خوش‌گمانی قدم نهاد. اگر قراردادی بین خود و دشمن بسته شـد، بـه آن وفا کـن و امانت را رعایت نما، اما خود را سپر تعهدات خود قرار ده. ایــن دقیقـا هـمـان جایی اســت که برخی تحلیل‌های ساده‌اندیش، مرز «مذاکره از روی قدرت» را با دوستی بـا دشـمـن گم می‌کنند. امــام علی نه با اصـل مذاکره و صلح مخالف اسـت و نـه غافـل شدن از منافع ملی.
بـه روشنی می‌گویـند: صلح کــن، امــا چشمت را بــاز کن. 
قـرارداد ببند، امـا به دشمن اعتماد نکن. وفا کن، اما غافلگیر نشو.نتیجه‌گیری:جمهوری اسلامی ایران هیچ‌گـاه با آمریکـا و اسـرائیل دوسـت نخواهد شد، نه به خاطر لجاجت، بلکه به دلیل ذات دشمنی آن‌ها کـه حتی در قالـب لبخند دیپلماتیک، به دنبال ضربه زدن است. تحلیل قرآنی نشان داد که دشمن در چهار سطح عمل می‌کند: همسان‌سازی. 
سازش‌خـواهی، لذت از رنــج مسلمانان و گمراه‌سازی؛ و کلام امیرالمـؤمنان علی(ع) نیـز تأکید می‌کند که صلح ممکن است، اما حذر پس از صلح واجب است.
مذاکره ممکن است؛ اما با چشمانی بـاز، بــا احـتیاط کامل، با اتکا به قدرت ملی و با این آ گاهی که دشمن هیچ‌گاه دوسـت نمی‌شود و دوستی هم توقع ندارد. او فقط منتظر غفلت ماست. ایران از موضع قدرت مذاکـره می‌کــنــد، اما هـرگز فریـب لبخند دشمن را نمی‌خورد. این عین عقلانیت قرآنی و علوی است.