jamejamnashriyat
کد خبر: ۱۲۳۵۳۳۹   ۰۹ آبان ۱۳۹۸  |  ۰۰:۰۱

با ماشین‌هایی آشنا شوید که پس از عرضه در بازار ایران با نام یا لقبی خاص معروف شدند

اسم وطنی شیرین‌تره!

حضور چهارچرخه‌های دودی یا همان خودروها در کشورمان قدمتی بسیار طولانی و تقریبا همزمان با فراگیرشدن این وسیله نقلیه در تمام دنیا دارد. اما در تمام این سال‌ها، در هیچ دوره‌ای تنوع خودروهای خارجی موجود در کشورمان به اندازه دیگر کشورهایی نبوده است که به طور مستقیم با بازار جهانی ارتباط دارند. با این حال، موضوع تنوع نه‌چندان بالای خودروهای خارجی، دلیل خوبی برای این نمی‌شد که یکی از بامزه‌ترین عاداتمان را فراموش کنیم! بله، بسیاری از خودروهای خارجی برای ما اسامی اختصاصی ایرانی پیدا کرده‌اند و در بسیاری از موارد، با نام اصلی آنها بیگانه‌ایم! در ادامه با تعدادی از اسامی و القابی برای خودروهایی آشنا می‌شوید که بعضا توسط افراد انتخاب شده‌اند و در برخی موارد هم برای بهتر جا افتادن خودرو در بازار توسط خودروسازانی که دست به مونتاژ آن می‌زدند انتخاب شده بود.

تویوتا عراقی
اشتباه نکنید! این مدل از تویوتا در عراق تولید نشده است. اما از آنجا که بیشتر نمونه‌های موجود از این خودرو یعنی تویوتا «کرونا» نسل ششم در جریان هشت سال جنگ تحمیلی از عراق به ایران وارد شد، در بین مردم با این عنوان شناخته می‌شود. در آن سال‌ها از مهم‌ترین نکات در مورد این خودرو، ضعف شدید از ناحیه قطعات یدکی و تبحر تعمیرکاران در سرویس‌های این خودرو بود.

ولوو سوسماری
این عناوین در دنیای ماشین سنگین هم بسیار رایج است. ولوو ان86 و ان88 (اتاق مشترک) که در دوران پیش از انقلاب به بازار ایران عرضه می‌شدند، با توجه به ظاهرش که حقیقتا شبیه به سوسمار است، با این عنوان بین رانندگان شناخته می‌شد و هنوز هم این محصول با همین عنوان در وبگاه‌های خرید و فروش آگهی می‌شود.

ماک دلفینی
ماک سی‌اچ613 از جمله محصولاتی بود که در دهه 70 شمسی در سال‌های سازندگی پس از هشت سال جنگ تحمیلی وارد بازار ایران شد. در آن سال‌ها با توجه به پیشینه بسیار خوب سری آر در بین رانندگان ایرانی، این خودرو هم مورد استقبال قرار گرفت. طراحی سیال و خطوط نرم این خودرو نسبت به محصولات قدیمی‌تر ماک موجب این شد که لقب «دلفینی» روی پیشانی سی‌اچ613 بنشیند.

شورولت کاپریس تخم‌مرغی
شورولت کاپریس، سدان بزرگ آمریکایی که بین کلاسیک‌بازان طرفداران فراوانی دارد، تا اوایل دهه 1370/1390 با همان شمایل قدیمی و کلاسیک نسل سومش تولید می‌شد. اما در همان ایام، زبان طراحی شورولت برای محصولات آن زمانش تغییر کرد و کاپریس نسل چهارم با خطوطی بسیار نرم‌تر از قبل طراحی و تولید شد. پس با توجه به خطوط منحنی متعدد موجود در شمایل این خودرو، «تخم‌مرغی» لقبی است که مردم برای کاپریس دهه نودی انتخاب کرده‌اند.

میتسوبیشی گالانت سوسماری
دومین سوسمار این فهرست سنگین نیست! اتفاقا یک سدان چابک و دوست داشتنی ژاپنی است که این خودرو هم به‌دلیل شباهت طراحی به سوسمار (به‌خاطر پوزه عبوس)، با این عنوان شناخته می‌شود. البته توجه داشته باشید که گالانت سوسماری در واقع نسل ششم این خودرو است که در سال‌های 1368 تا 1371 وارد بازار ایران شد.

میتسوبیشی گالانت عینکی
اما نسل هفتم میتسوبیشی گالانت هم در عین ناباوری در بین مردم ایران یک لقب داشت! این لقب باتوجه به ظاهر خودرو که نسبت به گذشته مدرن‌تر شده بود و چراغ‌های آن شبیه یک عینک روی پوزه خودرو بودند، موجب آن شد میتسوبیشی گالانت مدل سال‌های 1993 تا 1996 موجود در بازار ایران را «گالانت عینکی» بنامیم.

بنز معماری
در دهه 40 و 50 شمسی، بسیاری از معماران و افرادی که به کار ساخت‌وساز ساختمان مشغول بودند، سراغ مرسدس بنز «معماری» می‌رفتند! اما معماری، کدام اتاق مرسدس بنز بود؟ در زبان تخصصی این برند، این اتاق تحت عنوان دبلیو114/115 شناخته می‌شود و در بازار کشورمان هم نسخه 230، 230.4 و در نهایت 280 این خودرو را بیش از نسخه‌های دیگر داشتیم.

سیتروئن ژیان
ژیان را می‌توان از خاطره‌انگیزترین خودروهای بازار ایران دانست. این هاچ‌بک سوپر مینی که از اواخر دهه 1340/ 1960 روی خط تولید سیتروئن قرار گرفت، به نوعی فرزند سیتروئن «CV2» محسوب می‌شود و تولید آن تا سال 1362/ 1983 ادامه داشت. اما هرچند کوچولوی خاطره انگیز فرانسوی «دیان» نام داشت، با قدم گذاشتن آن روی خط تولید شرکت سهامی سیتروئن ایران (سایپای فعلی)، نام ایرانی «ژیان» برای این خودرو در نظر گرفته شد.

تویوتا کالسکه
تویوتا لندکروزر سری «جی40» که در هشت سال جنگ تحمیلی هم کمک شایانی به نیروهای ایرانی کرد، تحت عنوان «کالسکه» شناخته می‌شود. این لقب که از طرف مردم برای این خودرو انتخاب شده است، احتمالا به‌خاطر سبک طراحی این خودرو و شباهتش با کالسکه باشد!

بنز دانشجویی
پس از این که بنز معماری یا همان دبلیو 114/115 از خط تولید خارج شد، مرسدس بنز دبلیو 123 را که درواقع پدر «ای کلاس» کنونی محسوب می‌شود، جایگزین این خودرو کرد. در آن دوران این خودرو را دانشجوهایی که در خارج از کشور به تحصیل مشغول بودند به ایران وارد می‌کردند و به همین خاطر این اتاق مرسدس بنز که عمدتا مدل 230 آن را در خیابان‌ها می‌بینیم، به «دانشجویی» مشهور شد.

ب‌ام‌و اتاق مشهدی
ما هم دلیلش را نمی‌دانیم اما بسیاری از دلالان و افراد فعال در بازار خودرو، ب‌ام‌و 530آی اتاق قدیم (مشهور به اتاق ای60 که در حد فاصل سال‌های 1384 تا 1389 وارد بازار کشورمان شد) را تحت عنوان «اتاق مشهدی» می‌شناسند! با این باور که این اتاق از ب‌ام‌و میان مردم عزیز مشهد، بسیار محبوب است.

بنز پلیسی
اواسط دهه 80 شمسی بود که تعداد قابل توجهی از مرسدس‌بنزهای سی کلاس و ای کلاس (دبلیو211 و دبلیو203) به ناوگان پلیس نیروی انتظامی (عمدتا سی240) و راهنمایی و رانندگی (عمدتا ای240) راه پیدا کرد. به همین خاطر بسیاری از افراد این دو اتاق مرسدس بنز را تحت عنوان «پلیسی» می‌شناسند. البته کلاس ای با لقب «راهوری» هم بعضا شناخته می‌شود؛ زیرا در آن دوران مرسدس‌بنزهای ای240 به پلیس راهور راه پیدا کرده بودند.

جیپ آهو
جیپ آهو، یک شاسی‌بلند استیشن است که از دهه 50 شمسی تا اواخر دهه 60 روی خط تولید شرکت «سهامی جیپ ایران» (پارس خودروی امروز) قرار داشت و در آن دوران از محبوب‌ترین خودروهای بازار کشور بود، زیرا با توجه به ابعاد بزرگ، پیشرانه شش سیلندر و قیمت مناسب، خودرویی بسیار کاربردی محسوب می‌شد. اما این خودرو که از خانواده «اس جِی» جیپ زاده شده و از سال 1342/ 1963 روی خط تولید این خودروساز آمریکایی قرار گرفته و در بسیاری منابع از آن به عنوان نخستین شاسی‌بلند لوکس دنیا یاد می‌شود، در بازار جهانی به «واگونیر» مشهور است. آهو نامی بود که پارس خودروی کنونی برای ملموس‌تر بودن و بهبود روند تبلیغات، برای این محصول در نظر گرفت.

جیپ سیمرغ
در همان دوران تولید جیپ آهو، نسخه تجاری سری «اس جِی» یعنی جیپ «سیمرغ» هم به تولید می‌رسید که این نام هم توسط شرکت سهامی جیپ برای این وانت بار بسیار قدرتمند و کاربردی انتخاب شده بود. سیمرغی که در بازار ایران داریم، در بازار جهانی تحت سه عنوان متفاوت «جیپ گلادیاتور»، «جیپ پیکاپ» و «جیپ سری جِی» به فروش می‌رسید، اما مرسوم‌ترین نام برای این خودرو «گلادیاتور» است. جیپ گلادیاتور در چند نسخه دُم‌بلند، دُم‌کوتاه، دوکابین و... طراحی شده بود که عمده سیمرغ‌های موجود در ایران از نوع تک‌کابین با جای بار یا دُمِ بلند هستند؛ ضمن این که تعداد قابل توجهی از نسخه دوکابین هم در اختیار اداره برق بود که این نسخه بین بسیاری از افراد تحت عنوان «سیمرغ اداره برقی» شناخته می‌شود.

فولکس قورباغه
این کوچولوی دوست داشتنی آلمانی که از اواخر دهه 30 میلادی روی خط تولید شرکت فولکس‌واگن قرار گرفت و به نوعی نخستین محصول سواری این خودروساز محسوب می‌شود، با فروش بیش از 21 میلیون دستگاه تا سال 1382/ 2003 دومین نام پرفروش در صنعت خودروسازی، پس از تویوتا کرولا است. اما نام این خودرو در زبان لاتین «بیتل» به معنای «سوسک» است و البته ما ایرانی‌ها از همان ابتدا این آلمانی دوست داشتنی را «قورباغه» نامگذاری کردیم که این انتخاب قطعا به‌دلیل شمایل کلی بدن پر از قوس قورباغه است.

بنز کپل
در اواخر دهه 1360/1980 نسل جدید آن روزهای مرسدس بنز با مدل 230ای اتاق دبلیو124 وارد بازار کشورمان شد که با توجه به خطوط نرم‌تر بدنه در قیاس با نمونه‌های کلاسیک محصولات این خودروساز، لقب «کپل» را برای آن در نظر گرفتند. البته بسیاری از افراد برای مرسدس بنز 190ای (اتاق دبلیو201) هم همین لفظ را استفاده می‌کردند. اما باید توجه داشته باشید که بنز 190، یک سایز کوچک‌تر از 230 است و این دو خودرو یکسان نیستند.

نیسان آبی
این خودرو را می‌توان قدیمی‌ترین محصول حال حاضر صنعت خودروسازی کشورمان بدانیم که سال آینده در بازار جهانی، 50 ساله می‌شود! در واقع این نسل از نیسان جونیور برای نخستین بار در سال 1349/1970 روی خط تولید نیسان قرار گرفت و تولید آن تنها تا سال 1361/ 1982 ادامه یافت. اما زامیاد هنوز هم دست از سر آن برنداشته و با اندکی تغییرات طی این سال‌ها، همچنان تولید محبوب‌ترین وانت بار کشور را ادامه می‌دهد. اما نکته جالب این که بسیاری از ما ایرانی‌ها این وانت را تحت عنوان «نیسان آبی» می‌شناسیم، زیرا عمده نمونه‌های موجود در خیابان‌ها از این خودرو، به رنگ آبی هستند و جالب‌تر این که زامیاد در طی این سال‌ها اقدام به تولید وانت نیسان با رنگ‌های دیگر هم کرد اما از آنها استقبال نشد!

تویوتا شکاری
این لقب را ایرانی‌ها برای دو مدل از محصولات کلاسیک تویوتا به کار می‌بردند. مورد اول، تویوتا «کارینا» نسل اول است که از سال 1349تا 1356/1970 تا 1977 تولید می‌شد و در حد فاصل همین سال‌ها تعداد قابل توجهی از آن به بازار ایران عرضه شد. این خودرو در چند نسخه متفاوت اعم از چهار در و دو در تولید شده بود. اما اکثر نمونه‌های موجود در ایران سدان چهار در هستند. با این وجود، با توجه به طراحی ستون سوم و شیب صندوق بار، تویوتا کارینای نسل اول محبوب بسیاری از جوانان بود و عناوینی مثل «شکاری» یا «خرگوشی» برای آن استفاده می‌شد که عنوان «خرگوشی» به احتمال زیاد به‌خاطر آینه‌هایی است که روی گلگیر این خودرو قرار دارد. مورد دوم، تویوتا سلیکا است که این خودرو تنها به صورت دو در (در دو نسخه لیفت‌بک و هارد تاپ) تولید می‌شد و این محصول هم با توجه به ذات اسپرتش، در بسیاری موارد تحت عنوان «تویوتا شکاری» شناخته می‌شد.

معید حمیدی

دانش

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
محتوای موفق را در اوج تمام کنیم

محتوای موفق را در اوج تمام کنیم

موفق‌ترین محتواها را باید در اوج تمام کرد و نباید این‌طور باشد که آن‌قدر یک برنامه را ادامه دهند که بیننده یا شنونده، زده شود.

دو قطبی‌ های موهوم

دو قطبی‌ های موهوم

بداخلاقی در انتخابات‌ ها ریشه در رقابت‌های توهمی و خیال‌انگیز دارد. رقابت در فضای سیاسی ما برآمده از نزاعات دیو و دلبری است. در خیال و ذهن از یکی دیو می‌سازیم و از یکی دلبر.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر
وضعیت قرمز گیشه

سینما سال جدید را هم با بحران شروع کرده و ظاهرا مردم هنوز رغبتی به فیلم دیدن ندارند

وضعیت قرمز گیشه

روزنامه بیشتر

پیشخوان

بیشتر