جدیدترها بیشتر به نام «ازغد» میشناسندش، اما هنوز هم هستند آدمهایی که به نام «زقی» از آن یاد کنند؛ روستایی چند هزار ساله در اطراف مشهد که حالا بیشتر با طبیعت بکر تابستانی و زمستانهای استخوانسوزش شناخته میشود.ازغدیها البته بیش از اینکه دلبسته این طبیعت و سبزی آن باشند، دلشان به مسجد و قبرستان تاریخی روستا بند است؛ مسجدی که بنا به کتیبهاش دستکم 600سال قدمت دارد و قبرستانی که حجاریهای بینظیرش حالا دیگر نمونه و مانندی ندارد. پا به قبرستان که بگذاری پر است از سنگهای نتراشیده و نخراشیده که از 200سال پیش تا همین 50،60ساله یک روز زیر دست یک استاد کار رفتهاند که اسم یکی از اهالی روی آن حک شود؛ حاج احمد تجعفری ازغدی، حاج محمود احمدی ازغدی و حاج احد که در سالهای دیر و دوری در نزاع همیشگی بین مایان علیا و زقی راهی دیار باقی شد.