در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
نگاه ویژه
شکار حسینجیگری در نمک کور!
قصه پرشورترین و سمجترین سیاهباز ایران از روزی شروع شد که دسته حسین جیگری به روستای نمککور اراک رسید. یکی از سالهای دهه 20 شمسی بود. این گروه که کارشان تخت حوضی بود، سعدالله را روی هوا زدند. مدتی بعد، عزتالله مینباشیان همین کار را کرد و او را به تئاتر سیمتری آورد و به دست مهدی صناعی سپرد. از آن روز تا چهار سال پیش، سعدی افشار همیشه در کار سیاهبازی بود، با این تفاوت که عایدی صورت سیاه برای او، صفای دل بود و روشنی ضمیر؛ هنرمندی که زندگی و زمانهاش، آن مدرک ششم ابتداییاش و آن مرام روستاییاش، مطابقت تام و تمامی با سیاق کارش داشت.
کار سعدی مستقیم از کوچه و بازار میآمد، بنابراین از آنها بود که آکادمی ما حرف چندانی نداشت تا یادش بدهد. برعکس، اما حالا نیاز است هنرجویان تئاتر در کار او بنگرند تا اینگونه بتوانند تاریخ بیش از نیمقرن سیاهبازی در ایران را به مبانی نمایشهای آیینی و سنتی ما پیوست کنند. او برای نسل نمایشدوست ما، شمایل استقرار مصرانه نوعی از تئاتر بود که شمع کمجانش میتوانست مدتها پیش خاموش و فراموش شود. برای پدران ما، نام او همراه بود با لالهزار، تئاتر حافظ یا هر صحنهای که در آن سیاهبازی بپا کنند. مثلا میگفتند او و سه سیاهباز دیگر در یک روز و در یک تئاتر به نوبت روی صحنه میرفتند؛ سعدی افشار، محمود یکتا، سیدحسن یوسفی و ابراهیم خندان. سعدی افشار اما نگذاشت این روایت در برگهای تاریخ تئاتر ایران، غبار بگیرد. او با ممارست در زنده نگاهداشتن یکی از مهمترین سنتهای تئاتری ما، سببساز این بود که تماشای یک تخت حوضی صاف و ساده برای ما، حسرتی لابهلای تاریخ نباشد و نگذارد بار عاطفی یک نوستالژی عمیق دیگر بر دلمان آوار شود. امروز فقدان او چهار ساله شده است.
یادش گرامی.
صابر محمدی
فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
