در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
بهشت خفته کلاردشت
حقیقتش می ترسم. از این که از ولشت بنویسم می ترسم. دلم نمی خواهد با نوشتن من خلوت دریاچه باز هم قربانی آدمها و بی خیالی بی پایانشان شود. می ترسم از این واژه ها. از این حرفها.
با این همه نوشتن از دریاچه که میان غباری غریب از ندانم کاری های همیشگی مان گرفتار شده است واجب تر از این حرفهاست.
اگر بخواهی به ولشت بروی باید با خودت عهد کنی که هرگز و هرگز و باز هم هرگز کیسه زباله را فراموش نکنی. برای زباله هایت و نجات دریاچه. پیش از رفتن روبه روی آینه بایست و با خودت تکرار کن: «من به میراث طبیعت وفادارم!»
راحتت کنم. دریاچه بیمار است. رنجور است. از فراموشی های پی درپی. از آلودگی. تمام آنها که ولشت را دوست دارند با من همصدا هستند که دریاچه ولشت در غرقابی از ندانم کاری های بسیار مسافران بی فردا گرفتار شده است.
دریاچه ولشت با عمق 17تا 28متر در ارتفاع یک هزار متری از سطح دریای خزر در 35کیلومتری جنوب غربی چالوس در منطقه گردشگری کلاردشت واقع شده است.
ولشت در 55کیلومتری جنوب غربی نوشهر در غرب مازندران قرار گرفته که به دلیل چشم اندازهای سرسبز و لطافت هوا در فصلهای بهار و تابستان میزبان هزاران دوستدار طبیعت است. اگر بخواهی به ولشت بروی باید راهی چالوس شوی.
مرزن آباد که رسیدی ، سمت چپ جاده تابلوی کوچکی هست که نشانی ولشت را می دهد. گرچه تابلوی مذکور کوچکتر از آن است که به چشم هر مسافری برسد، اما ته دلم خرسند از این ماجرا می گویم : «همان بهتر که دیده نشود این تابلو. شاید که دریاچه دست نخورده تر باقی بماند.»
گرچه سوداگران طبیعت که جیبشان خدایشان است و نه اکوتوریسم را می فهمند و نه اهمیتی به صنعت گردشگری می دهند بسیار زودتر از من دریاچه را کشف کرده اند و راه دریاچه را چشم بسته می دانند و کشته مرده های خلوت این بهشت زیبا را بارها و بارها به طمع ساخت وساز در اطراف دریاچه کشانده و می کشانند و خواهند کشاند.
آنقدر که اگر همین روزها خبر مردن دریاچه و تدفین آن را دوستدارانش توبوق کردند نباید چندان تعجب کرد.شاهد این ماجرا حرفهای دکتر دادگر است که از عشاق دیرینه دریاچه است.
این کارشناس محیط زیست و استاد دانشگاه هشدار می دهد که « بهره برداری بی رویه از طبیعت بکر دریاچه ولشت و ساخت وسازهای مداوم در اراضی اطراف آن میزان آلاینده ها را در محیط این منطقه افزایش داده و به گفته کارشناس زیست محیطی سرعت تخریب میراث طبیعی این دریاچه نگران کننده است.
دکتر امیررضا دادگر در ادامه می گوید: طی سالهای گذشته به دلیل بهره برداری های بی رویه از منطقه کوهستانی کلاردشت و نیز طبیعت بکر دریاچه ولشت، این منطقه به انواع آلاینده های محیطی آلوده شده و این دریاچه 24هکتاری که تا چندی پیش به عنوان دریاچه ای بکر از آن یاد می شد به محل تخلیه زباله های مسافران و گردشگران تبدیل شده است.
با این همه و با وجود آن که دریاچه ولشت و طبیعت اطراف آن ازجمله مهمترین مناطق جذب گردشگر در استان مازندران محسوب می شود هنوز امکانات بهداشتی مناسبی برای استفاده گردشگران از منطقه در نظر گرفته نشده و مرز مناطق حفاظت شده از سایر مناطق مشخص نیست و این امر بحران زیست محیطی را در این منطقه تشدید کرده است.
وارد جاده دریاچه که می شوی ، در جاده باریک و کم عرضی قرار می گیری که پیچهای تند و خطرناکی دارد. پس اصلا سرعت و هیجان را فراموش کن.
کناره های جاده مملو از درختان کاجی است نه طبیعت که هواخواهان آن ، آنها را کاشته اند. پیچها را که پشت سر بگذاری دشت وسیعی در مقابلت قرار می گیرد که بی نهایت زیباست و دیدنی.
جاده باریک در میان مزارع چشم نواز گندم گم می شود و در انتهایش به روستایی می رسی و پس از روستا سمت راستت جاده ای هست خاکی و پر از کلوخ. با پیچهای گاه تند و پرتگاهی عمیق که بر لب جاده جان هر مسافری را طمع می کند.
او به فقدان امکانات رفاهی و خدماتی در اطراف دریاچه ولشت اشاره می کند و می گوید: «مسوولان بایستی در اطراف این دریاچه دستشویی ، سطل زباله و استراحتگاه فراهم و ایجاد کنند.»
گرچه کنار دریاچه فردی که خود را نماینده سازمان میراث فرهنگی و ایرانگردی و جهانگردی می نامد به زور از شما 500تومان بابت تمییز کردن اطراف دریاچه می گیرد، اما اطراف دریاچه به غایت کثیف و مملو از زباله است.
وقتی به این آقا می گوییم کارتی ، چیزی نشان بده که ثابت کند تو نماینده سازمان ایرانگردی هستی از ارائه هر گونه مدرکی طفره می رود. این همه در حالی کنار دریاچه اتفاق می افتد که نبود امکانات رفاهی در اطراف این دریاچه سبب شده تا بسیاری از گردشگران از رفتن و ماندن در این محل تفریحی خودداری کنند.
یکی از مسافران همراه که خودش را رضا مرادی معرفی می کند، ضعف مدیریت و نداشتن برنامه ریزی اصولی را از جمله دلایل مهم سرمایه گذاری نکردن در اطراف دریاچه ولشت می داند.ولشت بهشت گمشده ای را می ماند.
دریاچه آب شیرین آن و نیزارهای اطرافش مرا به یاد دریاچه مریوان کردستان می اندازد. گرچه وسعت ولشت بسیار کمتر از «زریوار» مریوان است.شبهای کنار دریاچه هم دیدنی است و ماندگار.
اگر می خواهید هنگام طلوع ماه کهکشان راه شیری را از نزدیک ببینید حتما شبی را در کنار ولشت سپری کنید. چنان آسمان در این حوالی سترگ و دست یافتنی است که دلت می خواهد کمی روی پنجه بلند شوی و ستاره بچینی.
با این همه مسافران چندان هم با فرهنگ گردشگری و کمپ نشینی آشنا نیستند و اینجا هم نمی توانی از کوبش ضبط ماشین ها و های های گوش خراش خوانندگان به اصطلاح پاپ و امروزی خلاصی یابی.
یکی «بنیامین» و «هیچکی مث تو نمی شه»اش را به رخ می کشد و دیگری آخرین آلبوم رضا صادقی و سومی قدیمی حال می کند و خدا بیامرز «مازیار» و یکی هم در خلوت دنجی شجریان گوش می کند.
بالای اولین تپه کنار دریاچه هم البته مسافری از ولایات غرب کشور با نیسانی آبی رنگ آمده و چنان صدای ضبط وانتش را بالا برده که شب را باید لاجرم زیر ستاره های کهکشان راه شیری و دریاچه ولشت و نواهای گوشخراش صبح کنی.
با این همه خنکای کنار دریاچه چنان لذتبخش است که خواب هر مسافری را می فریبد و ساعتی از نیمه شب نگذشته که سکوت و آرامش به دریاچه بازمی گردد.
درباره مشکلات ولشت رئیس شورای اسلامی شهرستان چالوس می گوید: «باید با یافتن راهکار اصولی برای ایجاد اماکن اقامتی و تفریحی در این منطقه گردشگری اقدام لازم صورت گیرد.»
به گفته «شجاع سلیمانپور» تاکنون هیچ گونه طرحی در این خصوص از سوی مسوولان مطرح نشده و این منطقه گردشگری تاکنون بر بسیاری از علاقه مندان و مشتاقان به طبیعت ناشناخته است.
گرچه نگرانی در مورد تخریب میراث طبیعی کلاردشت و پیرامون دریاچه ولشت از نگرانی های کارشناسان محیط زیست است اما به رغم هشدارهای متعددی که نسبت به وضعیت نگران کننده این منطقه داده شده ، تاکنون اقدامی به منظور رفع مشکلات موجود در این منطقه انجام نشده است.
و در صورت عدم محافظت از دریاچه ولشت یکی از قدیمی ترین و باارزش ترین نمونه های دریاچه های کوهستانی کشور نابود می شود چرا که ساخت و سازهای بی رویه در کلاردشت ، بهره برداری بی رویه گردشگران در این منطقه ، افزایش آلاینده ها و تخلیه فاضلاب به دریاچه اکوسیسم طبیعی آن را به طور کامل تخریب می کند.
بنا به گفته کارشناسان محیط زیست ، آلودگی این دریاچه ، با هدایت مقادیری از شیرابه کودهای حیوانی و ترکیبات سموم کشاورزی و فاضلاب های انسانی از روستاهای «سما» و «دیمو» و «سرکا» از حد مجاز فراتر رفته است.
از سوی دیگر به گفته «طالبی» دریاچه ولشت دارای اکسیژن و دمای متفاوتی است که در صورت تغییر این دما و افزایش آلودگی آن ، حیات انواع آبزیان چون ماهی سفید، اردک ماهی ، شاه کولی و پلاگنتون های موجود در آن در معرض تهدید قرار خواهد گرفت.
هر چند در سالهای گذشته در اقدامی خودجوش از سوی دوستداران محیط زیست، این منطقه پاکسازی شد اما با ادامه بهره برداری های بی رویه و افزایش آلودگی در این منطقه ، سرعت تخریب محیط زیست این دریاچه بیش از گذشته نگران کننده به نظر می رسد.
نوشتنم درباره دریاچه ولشت با آشوبی آغاز شد از ترس دیده شدن دریاچه و نابودی آن اما وقتی به این فکر می کنم که شاید با حضور پیاپی و بی شمار مسافران دریاچه از غبار غربت و آلودگی رهایی یابد دلم را به دریا می زنم و درباره اش می نویسم که ولشت از زیباترین و بکرترین دریاچه هایی است که در تمام ایران دیده ام.
کاش کسی فکری به حال نجات این قوی خفته در ارتفاعات کلاردشت کند.
احمد جلالی فراهانی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
