به پایان آمد این دفتر

سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر با همه خوبی‌ها و ضعف‌هایش و فیلم‌های در مجموع متوسط الحال و حتی ضعیف‌الحالش و اندکی فیلم خوب، به کار خود پایان داد، اما همه ما به دلیل عشق و علاقه به سینما سال بعد و از یک ماه نزدیک به جشنواره، دوباره سینمای خونمان بالا می‌رود و به تکاپو می‌افتیم و باز بدون توجه به پیشینه دوره‌های ضعیفی چون امسال، امید عبثی می‌بندیم به برگزاری یک جشنواره باشکوه سینمایی.

از حق نگذریم، امسال خیلی راحت تر توانستیم در برج میلاد فیلم ببینیم، چراکه در صدور کارت‌ها برای این مجموعه سختگیری و صرفه‌جویی بیشتری شد و برخی همکاران رسانه‌ای در سینماهای دیگری چون ملت و چهارسو فیلم دیدند. انتقال مراسم فرش قرمز به سینمای ملت (کاخ مردمی جشنواره) هم نقش مهمی در آرامش نسبی برج میلاد داشت. البته همچنان افراد غیرمرتبطی هم میان تماشاگران کاخ اهالی رسانه و هنرمندان رویت می‌شدند، اما به هرحال همین حرکت رو به جلو هم جای قدردانی دارد.

نکته دیگر درباره پوشش بازیگران درباره این دوره جشنواره فیلم فجر است؛ موضوعی که سال پیش با نمونه‌های عجیب و چه بسا محیرالعقولی در آن روبه‌رو بودیم، اما خوشبختانه امسال خانم‌ها و آقایان پوشش‌های تقریبا معقول و برازنده‌ای داشتند و گمان نمی‌کنم موردی بوده که با عرف جامعه همخوانی نداشته باشد. اگر هم بوده، جزیی و بسیار ناچیز بود و در برابر کلیت این بحث، چندان به چشم نیامد. شاید ویژه‌ترین پوشش در جشنواره امسال مربوط به لیلا حاتمی باشد که در روز اکران و نشست پرسش و پاسخ رگ خواب، با لباس گلدوزی شده زیبا و برازنده‌ای حاضر شده بود. تکلیف بهترین فیلم مردمی هم امشب در مراسم اختتامیه مشخص می‌شود و می‌توان پیش‌بینی کرد که معرفی هر اسمی، بازتاب‌های مختلفی خواهد داشت و سازندگان و دوستداران آن فیلم‌هایی که این عنوان را به دست نیاوردند، واکنش‌هایی انجام می‌دهند. بدون تاریخ بدون امضا، بیست‌و‌یک روز بعد، ماجرای نیمروز، خوب، بد، جلف و آباجان، پنج فیلمی هستند که بدون اولویت در فهرست پرمخاطب‌ترین فیلم‌های جشنواره قرار دارند؛ تا مردم که را خواهند و میلشان به که باشد.

علی رستگار

سینما