گرگر؛ نامی است غیرمانوس برای خیلی از هموطنان، اما آشنا و دلهرهآور برای برخی از روستانشینان استانهای لرستان و کهگیلویه و بویراحمد؛ روستاییانی که برای عبور از رودخانههای خروشان راهی جز نشستن روی گرگر ندارند؛ وسیلهای که نامش با قطعی انگشتان گره خورده و در نبود پل و راه ارتباطی و البته بیتوجهی مسئولان در عمل به وعدههایشان برای ساخت پل، همچنان به فعالیت خود ادامه داده و هر روز انگشتی از انگشتهای روستاییان محروم را به یغما میبرد.