چشمهایت را که خوب میگشایی تا آن سوی دوردستها سبزه و بلندی را نظارهگر میشوی، قدمهایت را از باریک راهی، مهمان این سرزمین هزار رنگ میکنی و تنها صدایی که میشنوی، صدای همدلانی است که آ مدهاند تا اندک لحظهای را در دامان این همه زیبایی و مهر طبیعت، آسوده خاطر از تمام غم و غصههای شهرهای امروزی و دنیای ماشینی دور باشند.