این که در سینما سوژهای به هدر برود یک درد است و این که سوژهای واجد تقدس معنایی هم باشد دردناکتر. به تصویر کشیدن زندگی قهرمانهای واقعی خیلی دشوارتر از خلق قهرمانهای سینمایی است بویژه اگر قهرمانش یک جانباز قطع نخاعی باشد که از تکلم هم محروم شده و تنها میتواند با پلک زدن سخن بگوید.