پیش‌شرط شکوفایی در دوران پساجنگ

جریانات اصلی اقتصاد نباید در انحصار دولت یا در اختیار مافیا‌های اقتصادی باشد. محوریت فعالیت‌های اقتصادی باید در اختیار جریان عمومی مردم قرار گیرد.

دوم اینکه اقتصاد مقاومتی باید تولیدگرایی باشد، یعنی باید با خلق ارزش افزوده، برای کشور و مردم ثروت و اشتغال ایجاد کنیم؛ و نباید خام‌فروشی انجام شود، زیرا کشور را وابسته و آسیب‌پذیر نگه می‌دارد. امروز با وجود برخورداری از فناوری، دانش و صنعت، همچنان عمده منابع دولت از محل خام‌فروشی و منابع نفتی (صادرات نفت) تامین می‌شود که این مسئله دقیقاً در نقطه مقابل «مقاومت» قرار دارد و کشور را ضعیف نگه می‌دارد.

ما باید تمامی منابع طبیعی (انفال) و پتانسیل‌های علمی و فناوری و دانشگاهی کشور را به خدمت تولید درآوریم. علم نباید در کنج دانشگاه‌ها حبس شود، بلکه باید در حوزه‌های صنعت، فناوری و نوآوری سرریز شود. منابع انسانی و نخبگان ما باید برای یک بسیج عمومی در مسیر تولید سازمان‌دهی شوند. ما برای رشد و نهضت تولید هیچ مؤلفه‌ای کم نداریم، تنها همت مردم و مسئولین نیاز است تا تولید به محور اصلی کشور تبدیل شود. اگر چنین رخ دهد تاب‌آوری کشور بالا خواهد رفت.

اما چرا تاکنون به این سمت نرفته‌ایم؟ یکی از دلایل عمده این است که در ادوار گذشته، دولت‌ها به دلیل تکیه بر درآمد‌های نفتی تنبل بار آمده‌اند. حتی برخی از دولت‌ها در برابر استقلال از نفت، مقاومت کردند و تئوری اقتصاد مقاومتی را در عمل نفی می‌کردند. رهنمودی که رهبر شهید ما از دو دهه پیش مبنی بر «بستن در چاه‌های نفت» و نفی خام‌فروشی مطرح کردند، روی زمین ماند و به آن عمل نشد.

مشکل دیگر، غل و زنجیر‌هایی است که به پای تولیدکنندگان بسته‌ایم. در حال حاضر، کسی که می‌خواهد با تکیه بر دانش و فناوری کارگاهی راه بیندازد و خلق ثروت کند، با مانع مختلف اداری و بوروکراتیک روبه‌رو است؛ در حالی که مسیر برای فعالیت‌های غیرمولد زیرزمینی، سوداگری، خام‌فروشی و قاچاق کالا هموار است. این معادله باید کاملاً برعکس شود. کار تولیدکننده باید به شدت تسهیل شده و فعالیت‌های سوداگرانه و قاچاق با سخت‌ترین موانع روبه‌رو شوند.

ما نیازمند یک «تغییر ریل اساسی» در اقتصاد هستیم تا اقتصاد مقاومتی به محور تمام سیاست‌های اجرایی و عملیاتی کشور تبدیل شود. این تغییر ریل، رسالت مشترک دولت و مجلس است. با توجه به جنگ اقتصادی تمام‌عیاری که دشمن علیه ما به راه انداخته، باید پاشنه کفش‌ها را بکشیم و با تمام توان به میدان اقتصاد مقاومتی بیاییم.

مردم ما نشان داده‌اند که از روحیه بسیار بالایی برخوردارند و قطعاً در دوران پس از این جنگ، مشارکت بی‌نظیری در سازندگی و تحول اقتصادی کشور خواهند داشت؛ فقط کافی است دست و پای آنها را از قید و بند‌های اداری باز کنیم. همان‌طور که در میدان‌های سخت حضور یافتند، در عرصه اقتصاد نیز شکوفایی اصلی را همین مردم رقم خواهند زد.