پیوند با چین و روسیه؛ چرا امریکا، نه!

الف. جمهوری اسلامی ایران به پشتوانه فرهنگ اسلامی و حمایت قاطع ملت رشید و عزیز ایران، تاکنون به هیچ کشوری باج نداده است. در حالی که بسیاری از دولت‌های جهان، به خاطر فقدان این پشتوانه‌های فرهنگی و مردمی، برای ماندن در قدرت سیاسی، همواره به کشور‌های زورگو، یعنی آمریکا و اروپای پیشاترامپ، باج می‌دهند. نمونه‌های روشن و پیش چشم ما، همین کشور‌های عربی است که برای بقای خود، دائما به آمریکا و اسرائیل باج‌های کلان مالی، سیاسی، امنیتی و نظامی می‌دهند.

ب. کشور‌های روسیه و چین، همسایگان ایران و مهم‌ترین کشور‌های شرقی به شمار می‌روند. رابطه ایران با چین و روسیه در گذشته بیش‌تر روابطی عادی (در حد تعاملات محدود اقتصادی و سیاسی) و غیرراهبردی بوده است، اما در یک دهه گذشته روابط ما با آن دو کشور، به سمت روابطی راهبردی و بلندمدت ارتقا یافته است. ایران در دوران پهلوی از متحدان (نوکران) بلوک غرب و حافظ منافع آن در خاور میانه به شمار می‌رفت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، کشور ما از سیطره هژمونی غرب خارج شد و راه خود را از قدرت‌های جهانی آن روز، یعنی آمریکا و شوروی جدا کرد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوری، آمریکا یکه‌تاز قدرت سیاسی – امنیتی – نظامی – اقتصادی جهان شد و همه فشار‌ها و تحریم‌هایی که علیه ما اعمال می‌شود برای بازگرداندن ایران به جمع کشور‌های تحت سلطه آمریکا است. در دو دهه اخیر آرام آرام نظم سیاسی – امنیتی – اقتصادی جهان از وضعیت تک‌قطبی، به سمت وضعیت چندقطبی تغییر یافته است و ائتلاف ایران با قدرت‌های جدیدی مانند چین و روسیه، برای کاستن از فشار بی‌امان آمریکا و غرب و تأمین منافع و امنیت ملی ضروری است. روابط بلندمدت ما با روسیه و چین به معنای وجود ظرفیت‌های بالقوه و بالفعل همکاری مشترک با آن دو کشور در حوزه‌های سیاسی، امنیتی و اقتصادی است و هرگز به معنای باج‌دادن (تأمین منافع یکطرفه، سلطه‌گرانه و بدون منفعت راهبردی برای باج دهنده) به آن دو کشور نیست. 

ج. روسیه کنونی (به ویژه در دوران رهبری پوتین) با روسیه تزاری و اتحاد جماهیر شوروی، متفاوت است که در گذشته جزء کشور‌های متخاصم با ایران بوده‌اند، روسیه کنونی نه تنها هیچگاه تجاوزی آشکار علیه منافع و امنیت ملی ما نداشته، بلکه در مقاطعی حساس به سود ایران عمل کرده است. دولت چین نیز نه در گذشته و نه در حال، هرگز به دنبال سلطه و تجاوز به منافع و امنیت ملی ما نبوده است. روابط ما با این دو کشور و دیگر کشورها، همواره بر اساس دکترین عزت، حکمت و مصلحت بوده است. بدیهی است که همه کشور‌ها به دنبال تأمین منافع ملی خود هستند و به همین سبب گاهی به سود ما و گاهی به زیان ما عمل می‌کنند. صحنه روابط بین‌المللی، صحنه جنگ بر سر تصاحب منافع است و هیچ کشوری با کشور دیگر تعارف ندارد؛ به‌ویژه که سیاست خارجی دیگر کشورها، تنها برپایه محاسبات مادی است و ارزش‌های انسانی (چه رسد به ارزش‌های الهی) در آن جایی ندارد. 

د. تنها دولتی که در جهان به دنبال گرفتن باج از کشور‌های دیگر است، دولت آمریکا است. آمریکا خود را کدخدای دهکده جهانی می‌پندارد و معتقد است که، چون از لحاظ اقتصادی و نظامی بر همه کشور‌ها برتری دارد، همه کشور‌ها و ملت‌ها باید در خدمت منافع بلندمدت آمریکا باشند و روابط و مسائل خرد و کلان خود را در چارچوب منافع بلندمدت آمریکا تعریف کنند. از این رو آمریکا همواره خواهان دریافت منافع و خدمات بلاعوض از دیگر کشور‌ها است. البته کشور‌های اروپای غربی نیز اگرچه خودشان جزء پادو‌های آمریکا به شما می‌روند، اما تا جایی که بتوانند به دیگر کشور‌ها زورگویی می‌کنند.