به وضعیت معیشتی و امنیت شغلی جامعه کارگری رسیدگی شود

داود میرزایی با اشاره به چالش‌های اخیر در بخش‌های کلیدی اقتصاد گفت: امروز جامعه کارگری با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند که ریشه در آسیب‌های وارده به صنایع مادر همچون فولاد و پتروشیمی دارد. متأسفانه این مشکلات به کارخانه‌های زیرمجموعه و زنجیره تأمین مواد اولیه نیز سرایت کرده و باعث شده است که امروز صدای آهنگ ناموزون تعدیل نیرو از بسیاری از واحدهای تولیدی به گوش برسد.

دبیر اجرایی خانه کارگر ساوه و زرندیه با انتقاد از رویکرد برخی واحدها در مواجهه با مشکلات، تصریح کرد: بی‌انصافی است که با اولین فشار اقتصادی، قرعه به نام تعدیل کارگران بیفتد. جامعه کارگری همواره یار و یاور نظام و پیرو توصیه‌های اقتصادی  رهبر شهید بوده است. این قشر شریف در دوران کرونا حتی یک لحظه سنگر تولید را رها نکرد و در شرایط دشوار کمبود برق و گاز در تابستان و زمستان، با تمام توان پای چرخ تولید ایستاد.

وی با یادآوری ایثارگری‌های اخیر افزود: حتی در ایام بحرانی و جنگ رمضان، کارگران ما صبح‌ها در محل کار به مجاهدت اقتصادی مشغول بودند و شب‌ها در میدان دفاع از آرمان‌ها حضور داشتند. اکنون که آرامشی نسبی و شرایط آتش‌بس حاکم شده، شایسته نیست که مزد این وفاداری با ابلاغ خبرهای ناگوار تعدیل نیرو داده شود.

وی افزود: بر اساس بررسی‌های صورت گرفته، در دوران جنگ تحمیلی، جامعه کارگری با درک عمیق از شرایط حساس کشور و با توافقی جمعی، از مطالبه برای افزایش حقوق خود چشم‌پوشی کرد تا منابع کشور صرف دفاع از میهن شود. این تصمیم فداکارانه اگرچه در آن مقطع حیاتی بود، اما منجر به ایجاد یک «عقب‌ماندگی سنواتی» در پایه حقوقی کارگران شد که اثرات آن همچنان در زندگی امروز این قشر زحمتکش مشهود است.

دبیر اجرایی خانه کارگر ساوه و زرندیه افزود: جامعه کارگری پیش از این در بزنگاه‌های تاریخی، تعامل و درک بالای خود را از مسائل کلان ملی به اثبات رسانده است؛ اما کارشناسان معتقدند در شرایط اقتصادی کنونی، استمرار این شکاف معیشتی به هیچ عنوان منصفانه نیست.

وی ادامه داد: انتظار می‌رود در تعیین مناسبات جدید مزدی، این پیشینه تاریخی و وفاداری جامعه کارگری لحاظ شده و گام‌های جدی برای جبران عقب‌ماندگی‌های ناشی از آن دوران برداشته شود.

میرزایی با تأکید بر اینکه بیمه بیکاری نباید به عنوان اولین گزینه مدنظر قرار گیرد، خاطرنشان کرد: برخی فکر می‌کنند بیمه بیکاری باری از دوش دولت برمی‌دارد، در حالی که این منابع متعلق به خود کارگران و حاصل سال‌ها تلاش آن‌هاست. رفتن به سمت بیمه بیکاری، در حقیقت هدر رفت سرمایه انسانی و مالی خود جامعه کارگری است و هیچ منتی در این باره بر دوش کسی نیست.