• 2 2
  • 0

رسانه «مردم گله‌مند» باشیم

سه شنبه 28 آبان 1398 ساعت 13:18
«این حق مردم است که اعتراض کنند» و «حساب آشوبگران و اغتشاشگران از مردم جداست».

این دو جمله را این روزها شاید بارها از زبان مسوولان کشور - از بالاترین سطح تا مدیران میانی- شنیده باشید.

جمله اول وقتی از زبان رئیس‌جمهور بیان می‌شود یعنی عالی‌ترین مقام اجرایی کشور، خود واقف به شرایط اقتصادی و معیشتی مردم بوده و این حق را برای شهروندان قائل است که از شرایط موجود ناراضی و گله‌مند و حتی عصبانی باشند.

جمله دوم، اما اگر چه از نظر بار معنایی و تبلیغاتی خوب و ایده آل است، ولی تا کنون برنامه ای برای این تفکیک از سوی مسوولان و متولیان امر سیاست و اجتماع دیده نشده است. تابه حال کسی به این فکر نکرده است که تمایز معترض و آشوبگر در عرصه میدانی و در صحنه‌های اعتراضی چگونه صورت می‌گیرد؟ نحوه مواجهه مدیران و متولیان و عوامل برقراری نظم در جامعه با هرکدام از این دو وجه چگونه است و چگونه باید باشد؟ کدام بستر برای ارائه صریح و بدون لکنت حرف مردم معترض تدارک دیده شده؟ سهم معترضان از رسانه‌های رسمی و ملی (اتفاقا در مقابل سهمی که آشوبگران و اشرار در این رسانه‌ها دارند) چیست؟ بیایید از این زاویه به موضوع نگاه کنیم. اعمال و اقدامات خرابکارانه اشرار و آشوبگران از دو وجه مورد توجه قرار می‌گیرد. رسانه‌های مخالف، ضدانقلاب و حتی رسانه‌های بین‌المللی با بیشترین ضریب این اقدامات را در خروجی هایشان بازتاب می‌دهند و تلاش می‌کنند رندانه آنها را جای مردم بنشانند. رسانه‌های خودی هم با هدف نشان دادن تصویر واقعی از پشت پرده‌ها و ایجاد بازدارندگی و هشدار و انذار، اقدامات اشرار را بازنمایی می‌کنند.

به‌عبارتی خرابکاران مستظهر به حمایت‌های فوق تصور مالی و مادی و رسانه‌ای هستند که متاسفانه گاهی رسانه‌های داخلی هم در همین موقعیت قرار می‌گیرند. اما حق مردم معترض و گله‌مند چه می‌شود؟ چه کسی قرار است حرف مردمی که با صدها مشکل و گرفتاری مواجه هستند و همه حرفشان این است که می‌خواهند صدایشان به‌گوش مدیران برسد را بازتاب دهد؟ چرا باید صدای معترضان در پس عربده‌های اشرار و آشوبگران گم شود؟ دستگاه تبلیغی نظام چه طراحی‌ای برای شنیدن و بازگو کردن این دغدغه‌ها دارد؟ این‌که باید خیانت‌های آشوبگران و آمران پشت پرده داخلی و خارجی برای مردم نمایان و آشکار شود، امری ضروری و لازم است، اما همه ماجرا این نیست. دستگاه‌ها و نهادهای متولی به‌ویژه رسانه‌ها و ویژه‌تر رسانه ملی می‌توانند کانال مناسبی برای بازتاب دادن معترضان واقعی باشند.

شک نکنیم شنیده شدن صدای مردمی که از مشکلات و بعضا سوءمدیریت‌ها گله دارند از رسانه‌های داخل نظام، بهترین راه برای تفکیک معترض و آشوبگر است. این اتفاق، هم اعتبار و وجاهت رسانه‌های خودمان را بالا می‌برد، هم رسانه نماهای آشوبگر را رسوا می‌کند.

مهدی عرفاتی - مدیر مسؤول

به اشتراک گذاری
کد خبر : 3973709832766819417
لینک کوتاه :

ارسال نظر

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
تصویر امنیتی: