• 5 2
  • 0

مقایسه‌ای میان هاچ‌بک‌های 40 تا 50 میلیونی بازار

شنبه 23 بهمن 1395 ساعت 09:22
خودروهای هاچ‌بک در همه جای دنیا خصوصاً کشورهای اروپایی از محبوبیت بالایی برخوردارند تا جایی که هرساله در لیست پرفروش‌ترین خودروهای اروپا چندین خودروی هاچ‌بک دیده می‌شوند.

به گزارش جام جم آنلاین از پدال ، این موضوع در کشورمان هم وجود دارد و به‌ویژه در شهرهای شلوغ به دلیل ترافیک و مشکل جای پارک، هاچ‌بک‌ها به خاطر ابعاد جمع‌وجور و مصرف سوخت پایین محبوبیت بالایی دارند. به همین دلیل خودروسازان داخلی نیز خصوصاً طی چند سال اخیر خودروهای هاچ‌بک جدیدی را به بازار عرضه کرده‌اند.

قصد داریم تا مقایسه ای میان چهار خودروی هاچبک حاضر در بازار داشته باشیم.

ام‌وی‌ام 315

این خودرو چند سالی است که توسط مدیران‌خودرو در دو نسخهٔ هاچ‌بک و لیفت‌بک به بازار کشورمان عرضه می‌شود و چند وقتی است که نسخهٔ فیس‌لیفت شدهٔ آن جایگزین نمونه‌های قبلی شده است. 315 در بیرون از طراحی نسبتاً هماهنگ و قابل‌قبولی سود می‌برد و می‌توان آن‌را برای سازنده‌ای چینی مناسب دانست؛ اما در داخل خصوصاً در کنسول وسط شاهد طراحی بسیار ساده و بی‌روحی هستیم که استفادهٔ کلی از رنگ مشکی در آن نیز به این نقیصه افزوده است. در تمامی قسمت‌های داخلی خودرو مانند داشبورد، کنسول وسط و رو دری‌ها نیز از پلاستیک خشک استفاده شده است.

ام‌وی‌ام 315 در سه نسخهٔ معمولی، اسپرت و اسپرت لاکچری به بازار عرضه می‌شود که آخری با قیمت 48,700,000 تومان گران‌ترین نسخهٔ آن محسوب می‌شود و همچنین گران‌ترین خودروی این رقابت هم به شمار می‌رود. نمونهٔ به نمایش درآمده در نمایشگاه نیز از همین تیپ بود که از تجهیزات بیشتری مانند نمایشگر 7 اینچی لمسی، دکمه‌های کنترل سیستم صوتی از روی غربیلک فرمان، دوربین دید عقب و کیت اسپرت بدنه برخوردار است اما نبود تهویهٔ اتوماتیک در خودرویی با این قیمت عجیب به نظر می‌رسد.

فضای پای عقب 315 مناسب به نظر می‌رسد اما یکی از نقاط قوت این خودرو فضای صندوق بار آن است که برای خودرویی هاچ‌بک کاملاً بزرگ و جادار است؛ اما بازهم استفادهٔ فراوان و یکدست از پلاستیک خشک در رو دری‌ها کمی تو ذوق میزند و کیفیت آن‌ها نیز چندان تعریفی ندارد.

هر چهار هاچ‌بک این مقایسه از لحاظ مشخصات فنی و پیشرانه بسیار نزدیک به هم هستند و تنها چند سی‌سی در حجم موتور و چند اسب بخار در قدرت با یکدیگر اختلاف دارند. در این بخش، ام‌وی‌ام 315 مجهز به یک پیشرانهٔ 1.5 لیتری چهار سیلندر است که 107 اسب بخار قدرت و 140 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند که قوی‌ترین خودروی این جمع محسوب می‌شود. ابعاد آن نیز برابر با 4.18 متر طول، 1.68 متر عرض و 1.48 متر ارتفاع است که پس از برلیانس، کشیده‌ترین خودروی گروه به‌حساب می‌آید.

برلیانس H320

شرکت سایپا چند وقتی است روی به عرضهٔ انواع و اقسام خودروهای چینی آورده است که محصولات شرکت برلیانس یکی از آن‌ها است. این خودروها در دو گروه H200 و H300 و هرکدام در نسخه‌های سدان و هاچ‌بک و دستی و اتوماتیک به بازار عرضه می‌شوند و به‌تازگی خط تولید همگی آن‌ها به پارس‌خودرو به‌عنوان زیرمجموعهٔ سایپا انتقال پیدا کرده است. خودرو موردنظر ما در این رقابت، مدل H320 است. با توجه به اینکه برلیانس شریک تجاری ب‌ام‌و در چین محسوب می‌شود، این خودرو در قسمت جلو خصوصاً در فرم جلوپنجره از طراحی مشابه ساخته‌های این شرکت آلمانی برخوردار است. در قسمت عقب نیز با چراغ‌های که چسبیده به شیشهٔ عقب طراحی شده‌اند تا حدودی شبیه به ام‌وی‌ام 315 به نظر می‌رسد. بااین‌حال H320 هم طراحی متناسب و زیبایی داشته و می‌توان آن‌را یکی از زیباترین خودروهای این مقایسه دانست.

زیبایی بیرونی این هاچ‌بک چینی به نمای داخلی آن‌هم سرایت کرده و در این بخش هم خصوصاً با به‌کارگیری تریم دورنگ مشکی-کرم، شاهد طراحی زیبا و لوکسی هستیم. غربیلک فرمان H320 خوش‌دست بوده و در رو دری‌ها هم از پارچه‌های نرمی استفاده شده است که آن‌را در بخش فضای داخلی کاملاً بالاتر از ام‌وی‌ام 315 و رنو ساندرو قرار می‌دهد. این خودرو از تجهیزات نسبتاً مناسبی چون سانروف برقی، سیستم صوتی با شش بلندگو، پاور ویندوز، آینه‌های جانبی برقی، سنسور دنده‌عقب و… سود می‌برد.

H320 هم مانند 315 از فضای پای مناسبی در قسمت صندلی‌های عقب سود می‌برد و فضای صندوق بار آن‌هم مناسب و کافی به نظر می‌رسد. کیفیت متریال داخلی آن نیز خوب بوده و استفاده از روکش‌های کرمی رنگ برای صندلی‌ها به لوکس‌تر به نظر رسیدن نمای داخلی آن کمک کرده است. برلیانس H320 با قیمت 46 میلیونی در نسخهٔ دستی پس از ام‌وی‌ام گران‌ترین خودروی این جمع است.

این ماشین مجهز به یک پیشرانهٔ 1.5 لیتری چهار سیلندر است که 103 اسب بخار قدرت و 138 نیوتن متر گشتاور تولید می‌کند؛ بنابراین H320 ضعیف‌ترین خودروی این رقابت لقب می‌گیرد. بااین‌حال مصرف سوخت آن از سوی پارس‌خودرو 6.4 لیتری در سیکل ترکیبی عنوان شده است که مناسب به نظر می‌رسد. برلیانس H320 با طول 4.21 متر، کشیده‌ترین خودروی گروه است.

رنو ساندرو

ساندرو در اصل نسخهٔ هاچ‌بک رنو لوگان یا همان L90 محسوب می‌شود که چند وقتی است تولید نسل اول آن توسط پارس‌خودرو آغاز شده است تا این شرکت در مقایسهٔ ما دو نماینده داشته باشد. ساندرو در نمای بیرونی هرچند از طراحی متناسب و هماهنگی بهره‌مند است اما رنگ و بوی کهنگی به خود گرفته و کسل‌کننده به نظر می‌رسد. به همین دلیل این هاچ‌بک فرانسوی در این بخش در برابر رقبا حرف چندانی برای گفتن ندارد.

اما نقطه‌ضعف اصلی ساندرو نمای داخلی کاملاً ساده و خسته‌کنندهٔ آن است و قطعاً از این لحاظ ضعیف‌ترین خودروی این رقابت است. در این خودرو شاهد داشبوردی کاملاً ساده و سراسر پلاستیک و غربیلک فرمانی زمخت و به‌دوراز هیجان هستیم درحالی‌که به دلیل قرارگیری دکمه‌های شیشه‌بالابر پنجره‌های جلو در روی کنسول وسط (که ارگونومی مناسبی ندارند)، رو دری‌های آن‌هم فرمی کاملاً ساده دارند که البته دستگیرهٔ بزرگ نقره‌ای‌رنگ تا حدودی از این سادگی کاسته است. ساندرو در بخش تجهیزات هم کاملاً ضعیف عمل کرده است تا جایی که نمی‌توان بر یکی از تجهیزات آن نام آپشن را نهاد زیرا در این خودرو تنها امکانات پایه و ضروری خودروهای امروزی مانند شیشه‌های برقی، آینه‌های جانبی برقی، تهویه مطبوع دستی و… به چشم می‌خورد.

در ساندرو در قسمت فضای پای سرنشینان عقب مانند L90 شاهد فضای مناسب و راحتی هستیم اما صندلی‌های آن به راحتی ام‌وی‌ام و برلیانس نیستند. همچنین برخلاف دو عضو چینی گروه، بازهم به جهت کاهش هزینه‌ها دکمه‌های شیشه‌بالابر پنجره‌های عقب نیز در قسمت انتهایی کنسول وسط و در میان صندلی‌های جلو نصب شده‌اند. فضای صندوق بار ساندرو هم هرچند به بزرگی ام‌وی‌ام نیست اما برای هاچ‌بکی در این کلاس پذیرفتنی است. همچنین کیفیت پلاستیک بکار رفته در ادوات داخلی نیز قابل‌قبول است.

اما از نقاط ضعف ساندرو که بگذریم، به اصلی‌ترین مزیت آن یعنی قوای محرکهٔ باکیفیت می‌رسیم. در زیر کاپوت این ماشین یک پیشرانهٔ 1.6 لیتری چهار سیلندر قرار دارد که 105 اسب بخار قدرت و 140 نیوتن متر گشتاور داشته و از این لحاظ بین دو رقیب چینی قرار می‌گیرد؛ اما موتور و گیربکس ساندرو کیفیت و هماهنگی بسیار مناسبی داشته و استهلاک پایینی دارند که همین امر آن‌را به یکی از برترین خودروهای این رقابت تبدیل می‌کند. همچنین ساندرو با قیمت 43 میلیون تومان در نسخهٔ دستی، پس از پژو 207 ارزان‌ترین خودروی این مقایسه است.

پژو 207

ایران‌خودرو پس از مدتی وقفه، چند وقتی است که تولید پژو 207 را با تغییراتی در داخل و خارج از سر گرفته است. همان‌طور که بارها گفته‌ایم، این خودرو در اصل نسخهٔ فیس‌لیفت شدهٔ پژو 206 بوده و 206 پلاس نام دارد که در کشورمان با نام 207 عرضه می‌گردد. 207 جدید خصوصاً به لطف تغییر گرافیک داخلی چراغ‌ها و تجهیز آن‌ها به دی‌لایت در جلو و به نوار نئون در عقب، هنوز هم طراحی بیرونی نسبتاً زیبا و هیجان‌انگیزی برخوردار است تا جایی که حتی در برابر چینی‌های خوش‌خط‌وخال نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد.

در داخل 207 نیز هرچند همچنان قسمت پایینی داشبورد متعلق به پژو 206 است اما به لطف تغییر غربیلک فرمان و تجهیز آن به دکمه‌های کنترلی و همچنین ارائهٔ یک نمایشگر لمسی در بالای داشبورد، شاهد طراحی مناسبی هستیم. همچنین این ماشین با توجه به حدود 42 میلیون تومانی‌اش که ارزان‌ترین خودروی این جمع به‌حساب می‌آید، تجهیزات کاملاً مناسبی چون نمایشگر لمسی 7 اینچی، GPS، کروز کنترل، دوربین دید عقب، تهویه اتوماتیک، دکمه‌های کنترلی روی فرمان، سنسور دنده‌عقب و… را ارائه می‌کند و می‌توان آن‌را از این لحاظ برترین خودروی این رقابت دانست.

مشکل فضای پای کم سرنشین عقب در پژو 206 همچنان در 207 هم پابرجا است اما به دلیل تغییر فرم صندلی‌های عقب این وضعیت کمی بهبود یافته است. همچنین کمبود فضا در صندوق بار این ماشین نیز وجود داشته و در این پخش در پس هر سه رقیب قرار می‌گیرد. کیفیت متریال داخلی 207 مناسب بوده و در رو دری‌ها هم مانند 206 قسمتی پارچه‌ای کار شده است و مانند ساندرو کلیدهای شیشه‌بالابر عقب در انتهای کنسول وسط قرار گرفته‌اند که البته چندان در دسترس نیستند.

پژو 207 همانند 206 تیپ 5 از پیشرانهٔ 1.6 لیتری TU5 استفاده می‌کند که به گفتهٔ ایران‌خودرو 105 اسب بخار قدرت و 142 نیوتن متر گشتاور دارد؛ اما طبق پرسشی که در نمایشگاه از مسئولین غرفهٔ ایران‌خودرو داشتم، قوای محرکهٔ 207 کاملاً با 206 تیپ 5 موسوم به ایرانیزه یکسان است که این یعنی کیفیت پایین و عدم هماهنگی موتور و گیربکس. بااین‌حال گفته می‌شود کیفیت این قوای محرکه از سال جاری بهتر شده است اما با توجه به اینکه معلوم نیست ایران‌خودرو چه بلایی بر سر موتور و گیربکس عالی و هماهنگ پژو 206 تیپ 5 آورده است، هنوز هم نمی‌توان در مورد کیفیت قوای محرکهٔ 207 جدید با اطمینان سخن گفت که همین امر در این رقابت هم نقطه‌ضعفی برای آن محسوب می‌شود.

نتیجه

پس از بررسی دقیق این چهار هاچ‌بک 40-50 میلیون بازار کشور، نمی‌توان با قاطعیت یکی از آن‌ها را پیروز این رقابت دانست چراکه هرکدام برتری‌ها و نواقص مخصوص به خود را دارند. به‌عنوان‌مثال رنو ساندرو در بخش کیفیت و هماهنگی قوای محرکهٔ و همین‌طور بازار دست‌دوم برتر میدان است درحالی‌که از لحاظ طراحی داخلی و تجهیزات به قعر جدول سقوط می‌کند و یا پژو 207 از لحاظ تجهیزات و قیمت برتری دارد اما کیفیت قوای موتور و گیربکس آن چندان قابل‌توجه نیست. دو هاچ‌بک چینی این جدال نیز هر دو از طراحی، تجهیزات و مشخصات فنی مناسبی سود می‌برند اما مشکل همیشگی خودروهای چینی در کشورمان یعنی افت قیمت زیاد، بازار دست‌دوم ضعیف و کمیابی قطعات یدکی گریبان گیر آن‌ها است؛ بنابراین این به سلیقهٔ خریداران بازمی‌گردد که به کدام‌یک از این ویژگی‌ها اهمیت می‌دهند و از کدام‌یک از نواقص چشم‌پوشی می‌کنند.

ام‌وی‌ام 315

نقاط مثبت: طراحی بیرونی زیبا، صندوق بار بزرگ، قدرت مناسب پیشرانه

نقاط منفی: قیمت بالا، کاربرد وسیع پلاستیک خشک در داخل، بازار دست‌دوم ضعیف، افت قیمت زیاد

برلیانس H320

نقاط مثبت: طراحی بیرونی زیبا، نمای داخلی زیبا و لوکس، کیفیت و راحتی داخلی مناسب

نقاط منفی: بازار دست‌دوم ضعیف، افت قیمت زیاد، کمبود قطعات و لوازم‌یدکی

رنو ساندرو

نقاط مثبت: کیفیت و هماهنگ مناسب قوای محرکه، فضای جادار عقب، بازار دست‌دوم مناسب، افت قیمت کم

نقاط منفی: طراحی داخلی خسته‌کننده، سطح تجهیزات بسیار پایین

پژو 207

نقاط مثبت: طراحی بیرونی مناسب، سطح تجهیزات بالا، قیمت نسبتاً مناسب

نقاط منفی: کیفیت نامطمئن قوای محرکه، فضای کم عقب و صندوق بار

به اشتراک گذاری
کد خبر : 2728737570823312318
لینک کوتاه :

ارسال نظر

  • مخاطبان گرامی، برای انتشار نظرات لطفا نکات زیر را رعایت فرمایید:
  • 1- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • 2- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
  • 3- نظرات پس از ویرایش ارسال می‌شود.
تصویر امنیتی: