داریوش نصیری، نویسنده و کارگردان با ۲۷ سال تجربه در حوزه تئاتر، نقالی و نمایشهای شاهنامهای که تبحر خاصی در نوشتن و ــ بهعنوان بازیگر ــ اجرای تئاترهای تکنفره دارد، اخیرا «رستم و اسفندیار» را از زاویهای کمتر پرداختهشده یعنی کتایون، مادر اسفندیار نویسندگی کرده که در لحظه دریافت خبر مرگ فرزندش، چگونه این عشق مادرانه و دراماتیک را به تصویر میکشد.
مجمع عمومی انجمن مدرسان تئاتر برگزار و اعضای جدید این صنف انتخاب شدند.
مدیرعامل خانه تئاتر در حکمی مرتضی رنجبران را به عنوان رئیس روابط عمومی این خانه منصوب کرد.
جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر را نباید تنها در قاب اکران چند فیلم و توزیع چند سیمرغ دید. این دوره بیش از آنکه یک رویداد هنری باشد، درگیر یک عملیات تروریستی رسانهای بود.
در دو دهه گذشته، قاب جادویی تلویزیون در جهان از یک وسیله سرگرمی صرف در گوشه اتاق نشیمن، به قدرتمندترین ابزار برای روایت پیچیدگیهای روح بشر و البته مهندسی اجتماعی تبدیل شده است. با این حال صنعت سریالسازی جهان امروز در یک نقطه عطف تاریخی و نگرانکننده قرار دارد؛ تحولی خاموش اما بنیادین که در پلتفرمهای پخش آنلاین (VOD) طراحی شده و پژواک آن به وضوح در تولیدات شبکه نمایش خانگی ایران نیز شنیده میشود.
«کارواش» به کارگردانی احمد مرادپور، بهعنوان یک تریلر سیاسی ــ اجتماعی که مستقیم به یکی از حساسترین معضلات جامعه یعنی فساد اقتصادی و پولشویی سازمان یافته میپردازد، نمونهای بارز از فیلمی است که قصد و نیت متعالی آن با ضعف در اجرای سینمایی و عمقبخشیدن دراماتیک در تقابل قرار گرفته است.
اگرچه وینس گیلیگان، سازنده سریال«پلوریبس» (Pluribus) ادعا کرده که این سریال درباره هوشمصنوعی نیست و حتی با جملاتی نفرت خود را از آن ابراز داشته اما آنچه در اثر تماشای قسمت مختلف آن به نظر متبادر شده و از قضا اغلب مخاطبان هم بر این نکته متفق هستند، شکلی از هوشمصنوعی است اگر از دنیای مجازی به دنیای واقعی بیاید، چیزی شبیه به همین دنیای پلوریبس خواهد شد.
یک بانوی بازیگر نامآشنا، واقعیترین سکانسهای بازی زندگیاش را اتود میزند؛ نیرویی ناآشنا و پنهان، با گروگانگرفتن دختر او، پیشران محرک داستان را روشن میکند و حسیترین و واقعیترین فیلمنامه خروج از بحران را برای او کارگردانی میکند. آناهیتا شمس، با حرکت بیوقفه خود، تعلیقی را میآفریند که بیننده را تا پایان فیلم، لحظهبهلحظه با خود همراه میکند.
سینمای ایران، با وجود دستاوردهای چشمگیر درعرصه جشنوارههای بینالمللی و تولید سالانه دهها فیلم، یکی از محدودترین سینماهای جهان از نظر تنوع ژانری است.اگر نگاهی به اکرانهای سالهای اخیر بیندازیم،عمدتا با دو سه ژانر اصلی روبهرو هستیم: کمدیهای موقعیتمحور، درامهای اجتماعی ــ خانوادگی و گاه ملودرامهای عاشقانه یا اخلاقی اما ژانرهای پرطرفدارجهانی مانند اکشن،وحشت، علمی ــ تخیلی،جنایی ــ معمایی کلاسیک،فانتزی حماسی،موزیکال یا حتیوسترن مدرن تقریباغایب هستندیادرحد یکی دوتجربه ناموفق وپراکنده باقی ماندهاند.
با وجود تبلیغات انبوه طرفداران دونالد ترامپ برای مستند گرانقیمت و تبلیغاتی «ملانیا»، عدم توجه عمومی تماشاگران سینما به آن باعث یک آبروریزی تازه برای کاخسفیدنشینان شده است. فیلم که به ادعای طرفداران ترامپ قرار بود به یکی از موفقترین و پرفروشترین محصولات مستند سینما تبدیل شود، در عالم واقعیت یک شکست سخت تجاری خورده است.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
در گفتوگوی جام جم آنلاین با حجتالاسلام دکتر قاسم خانجانی بررسی شد
