جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر را نباید تنها در قاب اکران چند فیلم و توزیع چند سیمرغ دید. این دوره بیش از آنکه یک رویداد هنری باشد، درگیر یک عملیات تروریستی رسانهای بود.
در دو دهه گذشته، قاب جادویی تلویزیون در جهان از یک وسیله سرگرمی صرف در گوشه اتاق نشیمن، به قدرتمندترین ابزار برای روایت پیچیدگیهای روح بشر و البته مهندسی اجتماعی تبدیل شده است. با این حال صنعت سریالسازی جهان امروز در یک نقطه عطف تاریخی و نگرانکننده قرار دارد؛ تحولی خاموش اما بنیادین که در پلتفرمهای پخش آنلاین (VOD) طراحی شده و پژواک آن به وضوح در تولیدات شبکه نمایش خانگی ایران نیز شنیده میشود.
«کارواش» به کارگردانی احمد مرادپور، بهعنوان یک تریلر سیاسی ــ اجتماعی که مستقیم به یکی از حساسترین معضلات جامعه یعنی فساد اقتصادی و پولشویی سازمان یافته میپردازد، نمونهای بارز از فیلمی است که قصد و نیت متعالی آن با ضعف در اجرای سینمایی و عمقبخشیدن دراماتیک در تقابل قرار گرفته است.
اگرچه وینس گیلیگان، سازنده سریال«پلوریبس» (Pluribus) ادعا کرده که این سریال درباره هوشمصنوعی نیست و حتی با جملاتی نفرت خود را از آن ابراز داشته اما آنچه در اثر تماشای قسمت مختلف آن به نظر متبادر شده و از قضا اغلب مخاطبان هم بر این نکته متفق هستند، شکلی از هوشمصنوعی است اگر از دنیای مجازی به دنیای واقعی بیاید، چیزی شبیه به همین دنیای پلوریبس خواهد شد.
یک بانوی بازیگر نامآشنا، واقعیترین سکانسهای بازی زندگیاش را اتود میزند؛ نیرویی ناآشنا و پنهان، با گروگانگرفتن دختر او، پیشران محرک داستان را روشن میکند و حسیترین و واقعیترین فیلمنامه خروج از بحران را برای او کارگردانی میکند. آناهیتا شمس، با حرکت بیوقفه خود، تعلیقی را میآفریند که بیننده را تا پایان فیلم، لحظهبهلحظه با خود همراه میکند.
سینمای ایران، با وجود دستاوردهای چشمگیر درعرصه جشنوارههای بینالمللی و تولید سالانه دهها فیلم، یکی از محدودترین سینماهای جهان از نظر تنوع ژانری است.اگر نگاهی به اکرانهای سالهای اخیر بیندازیم،عمدتا با دو سه ژانر اصلی روبهرو هستیم: کمدیهای موقعیتمحور، درامهای اجتماعی ــ خانوادگی و گاه ملودرامهای عاشقانه یا اخلاقی اما ژانرهای پرطرفدارجهانی مانند اکشن،وحشت، علمی ــ تخیلی،جنایی ــ معمایی کلاسیک،فانتزی حماسی،موزیکال یا حتیوسترن مدرن تقریباغایب هستندیادرحد یکی دوتجربه ناموفق وپراکنده باقی ماندهاند.
با وجود تبلیغات انبوه طرفداران دونالد ترامپ برای مستند گرانقیمت و تبلیغاتی «ملانیا»، عدم توجه عمومی تماشاگران سینما به آن باعث یک آبروریزی تازه برای کاخسفیدنشینان شده است. فیلم که به ادعای طرفداران ترامپ قرار بود به یکی از موفقترین و پرفروشترین محصولات مستند سینما تبدیل شود، در عالم واقعیت یک شکست سخت تجاری خورده است.
فیلم در حاشیه بهکارگردانی محمد علیزاده و نویسندگی محمد علیزاده و بنیامین هفتلنگ به تهیهکنندگی یوسف منصوری، فیلمی معمایی-پلیسی است که سعی دارد زندگی حاشیهنشینان را بهتصویر کشیده، حقایق تلخ و پنهان در لایههای زیرین این مناطق و ساکنانش را عیان سازد، که موضوعی کمتر پرداختهشده در سینمای ایران است.
سال ۱۴۰۴ برای هنری مانند سینما که با عامه مردم در ارتباط است و به عنوان پرمخاطبترین هنرها در میان مردم شناخته میشود تا به اینجا سال سختی بوده است. خردادماه بود که سایه جنگ ۱۲ روزه بر سر سینما سنگینی کرد، سایهای که البته همان زمان هم پیشبینی میشد خیلی زود تمام شود و سینما به روزهای عادی خود بازگردد.پس از آن سینما مسیر خود را پیش گرفت تا به دی ماه رسید، ماهی که طبق سنت نانوشته سینما به خاطر نزدیک شدن به ایام جشنواره فجر صاحبان اثر تصمیم میگیرند اکران آثار خود را به تعویق بیاندازند.
فیلم رقص باد ساخته سیدجواد حسینی، تلاشی ناموفق برای تقلید از سینمای شاعرانه آنجلوپولوس است؛ تقلیدی که به بازتولید سطحی مولفههای سبکی محدود میشود و هرگز به عمق زیباییشناختی یا مفهومی آثار مرجع نزدیک نمیشود. پلانهای طولانی، قاببندیهای افقی گسترده و حضور مداوم باد و طبیعت، همگی نشانههایی آشنا از جهان آنجلوپولوساند، اما در اینجا بیش از آنکه حامل معنا باشند، به ژستهایی تکراری تقلیل یافتهاند. جایی که آنجلوپولوس در «ابدیت و یکروز» یا «چشمانداز در مه» زمان را معلق میکند تا فقدان، انتظار و زخم تاریخ به تجربهای حسی بدل شود، «رقص باد» صرفا همان الگوها را بهشکل مکانیکی تکرار میکند، بیآنکه توجیه درونی یا ضرورت دراماتیکی داشته باشد.
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
در گفتوگوی جام جم آنلاین با حجتالاسلام دکتر قاسم خانجانی بررسی شد
