تلویزیون در بروز رفتار خشونتآمیز چقدر نقش دارد؟
رسانه متهم ردیف اول نیست
«ریموند کارور» میگوید: «تأثیر، همان نیرو است» («مقدمه« کلیسای جامع» / فرزانه طاهری) به نظر میرسد با نوعی عبارت تضادآمیز روبهروییم. مثل اینکه گفته شود: قدرت، همان ضعف است. البته در واقع، منظور نویسنده این است که برای درک ساز و کار تأثیر یک اثر هنری بر مخاطب، توجه به منبع تأثیر ضروری است. در اینجا سؤالی پیش میآید: آیا هر اثری بر مخاطب مؤثر است؟ یک بیننده تلویزیون را در نظر بیاورید. کسی که جلوی تلویزیون نشسته و فیلمی لبریز از خشونت را تماشا میکند. آیا او طبق مدل ارسطویی به محاکاو تقلید خواهد پرداخت و رفتارهایی را که دیده تکرار خواهد کرد؟