یادداشت
قلمهایی که در کنار پرچم ایستادند
هفدهم مرداد روزی است که خبرنگار، فقط راوی رویدادها نیست؛ او شاهد رنج مردمان، روایتگر ایستادگی یک ملت و پاسدار حافظه تاریخی یک سرزمین است.
هفدهم مرداد روزی است که خبرنگار، فقط راوی رویدادها نیست؛ او شاهد رنج مردمان، روایتگر ایستادگی یک ملت و پاسدار حافظه تاریخی یک سرزمین است.
خبرنگار بخشی از همان مردمی است که گاه روزگار، تازیانه بیرحم خود را بر پیکرشان فرود میآورد و زخمهایی بر جانشان مینشاند که شاید هرگز التیام نیابد. او این زخمها را بر جان خود نیز احساس میکند؛ با اندوه مردم اندوهگین میشود و با شادی آنان لبخند میزند.
خبرنگاری در استان بوشهر با نامهایی گره خورده است که سالها در گرما و شرجی، صدای رسای مردم بودهاند. سید فردوس رضوی، خبرنگار بوشهری که فعالیت خود را از سال ۱۳۸۲ با باشگاه خبرنگاران جوان آغاز کرده، یکی از همین چهرههای نامآشناست.
هفدهم مردادماه را در سالنامه خورشیدی روز خبرنگار نامیدهاند و دستگاهها، سازمانها، ادارات و... هر ساله به این بهانه اهالی رسانه را گرد هم آورده و ضمن بیان عملکرد دستگاه مربوط، با هدیهای (هرچند ناچیز) از ایشان قدردانی کرده و میروند تا سالی دیگر و باز همین روند تکراری و ناخوشایند و نمایشی ...
سال هاست مسئولان در سطح ملی و استانی از کاهش مرجعیت رسانه های داخلی گلایه می کنند و می گویند مردم اخبار و روایتهای خود را از بیرون کشور می گیرند. اما کمتر کسی حاضر است صادقانه به این پرسش پاسخ دهد که چه کسانی این مرجعیت را تضعیف کرده اند. واقعیت این است که بخش مهمی از این وضعیت حاصل همان سیاستها و رفتارهایی است که سال ها با رسانه های داخلی بهویژه رسانه های محلی در پیش گرفته شده است.
«مجید رضایی»، نامی که حالا با هفتاد هزار خبر در خبرگزاری فارس و یک دهه روایت مستمر در استانداری بوشهر گره خورده، حکایت مردی است که برایش خبرنگاری نه یک شغل پاره وقت، که راه نفس کشیدن بود. در روزگاری که خبری از دنیای دیجیتال و سرعت کنونی نبود، او با پای پیاده و با نامه، حقایق را از آبپخش به مرکز میرساند. این گزارش، مرور زندگی مردی است که در میانه تهدیدها و تقدیرها، هرگز قلمش را زمین نگذاشت.
«محسن عمادی»، چهرهای که صدای او از سال ۷۵ تا امروز با خانه بوشهریها گره خورده، روایتگر نسلی است که گذار از دنیای آنالوگ به عصر هوش مصنوعی را تجربه کرده است.
سالهای ۱۳۷۴ و ۱۳۷۵، روزهایی بود که برای دانشآموزان آن دوره، «پیشدانشگاهی» سکوی پرتابی محسوب میشد. در حالی که تب رشتههای تجربی و ریاضی به دلیل بازار کار و جایگاه اجتماعی آن زمان بسیار داغ بود، من مسیری متفاوت را نشانه گرفته بودم. نمراتم در ریاضی و شیمی در سطحی بود که اطرافیان و معلمان را برای انتخاب رشته «ادبیات و علوم انسانی» متعجب کند، اما من در جستجوی چیزی بودم که با علایق درونیام همخوانی داشته باشد.
«دکتر سید حسین جعفری» چهرهای نیست که تازه به دنیای خبر پا گذاشته باشد. وی همزمان با تولد بزرگترین و مهم ترین موسسه مطبوعاتی قرن اخیر یعنی روزنامه همشهری از ابتدای دهه 70 کار خبرنگاری و روزنامه نگاری را با استخدام رسمی در این نهاد آغاز کرد و ادامه این کار تا کنون، سیری ناپذیری خود را در انتشار خبر و گزارش و فعالیت رسانه ای نشان می دهد.
روز خبرنگار، فرصتی برای پاسداشت کسانی است که سالها در خط مقدم اطلاعرسانی، با صداقت و مسئولیتپذیری، روایتگر رویدادها بودهاند. به همین مناسبت، پای صحبتهای غلامرضا سیفزاده، گوینده پیشکسوت و بازنشسته خبر صداوسیمای مرکز بوشهر نشستیم؛ چهرهای که از سال ۱۳۶۵ با عشق به رسانه وارد این عرصه شد و سالها علاوه بر گویندگی، در مقام سردبیر، تدوینگر و خبرنگار نیز ایفای نقش کرد. او در این گفتوگو از خاطرات سالهای نخست، تفاوت رسانه دیروز و امروز، نقش فضای مجازی، اخلاق حرفهای و توصیههایش به نسل جوان سخن گفته است.