خوشه صنعتی خرما، مفهومی فراتر از کنار هم قرار گرفتن نخلستانهاست. این خوشه، زنجیرهای منسجم از تولید، فرآوری، بستهبندی، حملونقل، بازاریابی و صادرات را در بر میگیرد؛ زنجیرهای که اگر بهدرستی شکل بگیرد، میتواند سود اصلی را بهجای دلالی، به تولیدکننده و منطقه بازگرداند.
«زندگی با آیهها» بهدنبال حفظ یا قرائت صرف نیست؛ محور آن، فهم و زیست آیات در بستر زندگی واقعی است. از روایت مادرانی که با الهام از یک آیه، فضای خانه را آرامتر کردهاند، تا تجربه نوجوانانی که در دل یک جمله قرآنی، معنای تازهای برای رفاقت و احترام یافتهاند، پویش تلاش میکند قرآن را زنده و جاری نشان دهد.
برنامه تلویزیونی «شونشینی» سالهاست که به یکی از پربینندهترین تولیدات شبکه استانی بوشهر تبدیل شده؛ برنامهای که با تکیه بر فرهنگ بومی، گفتوگوی صمیمی و حضور چهرههای مردمی، توانسته جای خود را در سبد رسانهای خانوادههای استان تثبیت کند. وحید امیری، از مجریان این برنامه، در گفتوگو با ما از تجربه اجرا، رمز تداوم و تفاوتهای «شونشینی» با دیگر تولیدات تلویزیونی میگوید؛ از برنامهای که به تعبیر او، بیش از آنکه یک قاب رسمی باشد، شبیه یک دورهمی خودمانی است.
آمار امتیازها یک واقعیت نگرانکننده را پیش چشم میگذارد: تیمهای صدر جدول، با بیش از ۲۱ بازی انجامشده، کمتر از ۳۷ امتیاز جمع کردهاند؛ رقمی بسیار پایینتر از استاندارد یک مدعی واقعی قهرمانی که در این مقطع از فصل حداقل باید نزدیک به ۶۰ امتیاز داشته باشد تا شانس جدی برای عنوان قهرمانی تا انتهای فصل داشته باشد.
در دیار خلیج فارس، آیین زورخانهای پیوندی است میان حماسه و معنویت. اشعار فردوسی و نوای مرشد، در کنار عرق پیشانی پهلوانان، فرهنگی زنده را روایت میکند که هنوز نفس میکشد.
نمایشگاه یادشده همهروزه از ساعت ۹ صبح تا ۲۱ پذیرای بازدیدکنندگان خواهد بود و بخشهای متنوعی در حوزه نشر قرآن، کتابهای دینی، محصولات فرهنگی و برنامههای جانبی فرهنگی و قرآنی در آن پیشبینی شده است.
بارونی، بازیگری است که نامش با تاریخ و هویت فرهنگی جنوب ایران گره خورده بود، هنری را برگزید که در آن به روایتگری زندگی مردم بوشهر و سرزمینهای جنوبی پرداخته و قصههای ناتمام این دیار را به زبان هنر بیان کرده است.
در تمام فیلم های ما قصه اصلی پشت دوربین بود و کسی نبود ازش فیلم بسازه ما پر شال هم را گرفته بودیم تا پلان پلان بوشهر را در فرهنگ لغات سینما بنا کنیم بسازیم و به در خانه بنیبشر پست کنیم .
اولینبار که با او کار کردم، سال ۸۵ بود. من تازهنفس، پر از شوق و اضطراب، و او مردی که پشت سرش دههها تجربه تعزیه، تئاتر، تلویزیون و سینما ایستاده بود. در فیلمهای کوتاهی که تجربه پشت تجربه میساختم، او فقط یک «بازیگر پیشکسوت» نبود؛ پناه خیال من بود