یلدایی که درس شد و تجربه شد

این «یلدای نامهربانی» نشانه‌ای از یک وضعیت اجتماعی است. کاهش قدرت خرید، افزایش هزینه‌های میوه، آجیل، شیرینی و حتی ساده‌ترین اقلام، بسیاری از خانواده‌ها را به جای برنامه‌ریزی برای جشن، به حذف دورهمی یلدا در اولین شب چله زمستان کشاند. یلدا تا یا داریم سفره‌ی سخاوت ما ایرانیان بود، اما در بسیاری از خانه‌ها امسال به سفره‌ای حساب‌شده و حداقلی بدل شد. این یعنی اینکه اقتصاد از عدد و آمار و شاخص عبور می‌کند و به سبک زندگی، روابط خانوادگی و حتی حافظه فرهنگی یک ملت دست می‌زند.

سهم آب‌شیرین‌کن‌ها در مدیریت تنش آبی استان‌های ساحلی

در سال‌های اخیر، کاهش بارندگی، افت منابع آب زیرزمینی و افزایش مصرف، فشار مضاعفی بر شبکه‌های تأمین آب وارد کرده است. در چنین شرایطی، آب‌شیرین‌کن‌ها به‌عنوان یکی از راهکارهای شناخته‌شده و قابل اتکا در بسیاری از کشورهای جهان مورد استفاده قرار گرفته‌اند؛ ابزاری که به‌ویژه برای مناطق ساحلی طراحی شده و می‌تواند بخشی از وابستگی به منابع محدود داخلی را کاهش دهد.

به مناسبت اول دی ماه و روز خورموج

ادای دِین به بزرگان فرهنگ و دانش

«روز خورموج» نه یک مناسبت تشریفاتی، که آیینی برای پاسداشت ریشه‌ها، بازخوانی مسیر رشد و هم‌افزایی دل‌های مردم این دیار است؛ روزی برای تأمل در آنچه بوده‌ایم و امید بستن به آنچه خواهیم شد.

پای صحبت  با استاد «سهراب درمسرا»؛ طبیب آواز دشتی

آواز، ادامه جغرافیا و تاریخ ماست

در لابه‌لای نخلستان‌ها، در سینه‌ی کوه بیرمی، در نوحه‌های شب‌های محرم و در بغض‌های پنهان مردمانی که رنج را با نجابت تاب آورده‌اند. از همین خاک و همین حافظه جمعی است که صداهایی برمی‌خیزند؛ صداهایی که نه برای هیاهو، بلکه برای ماندن شکل گرفته‌اند.

گفتگو با «دکتر مهران زنده بودی»؛ نویسنده و دارنده اولین دکترای مترجمی زبان فرانسه در ایران

هوش مصنوعی نمی‌تواند نقش مترجم انسانی را حذف کند

در آن سال‌ها، خورموج برای من تنها یک محل زندگی نبود؛ خانه‌ی من بود، مأمن آرامش و رشد من بود، و جایی بود که قلب و ذهنم در آن تربیت شد. اگر امروز سخن از مسیرهای علمی و حرفه‌ای من به میان می‌آید، اگر نام من در دانشگاه‌ها و محیط‌های علمی مطرح شده است، بی‌تردید بخش مهمی از شاکله‌ی انسانی و فکری من، در این شهر و در کنار مردمان خونگرم، ساده‌دل، صادق و عمیقاً بااصالت آن شکل گرفته است.

یادگاری هایی برای بزرگداشت جایگاه خورموج

اماکن تاریخی خورموج؛ تلاقی تاریخ، معماری و آیین

اماکن تاریخی خورموج نه‌تنها بازمانده‌های معماری کهن، بلکه روایتگر حیات سیاسی، مذهبی و اجتماعی این شهر در سده‌های گذشته‌اند. این بناها هر یک در بستری متفاوت شکل گرفته‌اند، اما در مجموع سیمای هویت تاریخی خورموج را کامل می‌کنند.

یادداشت

خورموج؛ تداوم تاریخ در مواجهه با تغییرات اجتماعی و فرهنگی

خورموج در این گذار تاریخی، هم‌زمان حامل دستاوردهایی ارزشمند و نشانه‌هایی از فرسایش است. آنچه همچنان تداوم یافته، سرمایه‌هایی است که به‌سادگی از میان نمی‌روند. همبستگی اجتماعی و روح جمعی، هنوز یکی از ستون‌های نامرئی شهر است؛ پیوندی که در بزنگاه‌های اجتماعی، آیینی و عاطفی خود را آشکار می‌کند. آیین‌ها و مناسک مذهبی و اجتماعی، همچنان فعال‌اند و نقش مهمی در حفظ پیوندهای جمعی ایفا می‌کنند. فرهنگ شفاهی، موسیقی محلی، شروه‌ها و گویش دشتی، هرچند نسبت به گذشته کمرنگ‌تر شده‌اند، اما هنوز به‌کلی از حیات شهر رخت برنبسته‌اند

یادداشت/بهرسی

محمدخان دشتی؛ حاکم شاعر، معمار هویت و فرهنگ خورموج

محمدخان دشتی در دوره‌ای از تاریخ ایران زیست که ساختارهای رسمی دولت مدرن یا هنوز شکل نگرفته بودند یا نفوذ محدودی داشتند. در چنین شرایطی، قدرت محلی بر پایه نفوذ اجتماعی، مشروعیت فرهنگی، پیوندهای قومی و توان اداره جامعه استوار بود.

یادداشت

تأثیر اقلیم بر شعر دشتی با نگاهی به چهارگانه هایدگر

اقلیم وجودی دشتی در شعر، لبریز از شوریدگی مضامینی چون خاک، آسمان، ابر، کوه، نخل، آب، باران، باد، وطن، کبوتر، خورشید، ماه، دریا، افق، چشمه، آتش،عشق، بهار و زمستان، تابستان و پاییز، غم و اندوه، اضطراب، غربت، جدایی، مرگ، هجران، شکست و ... است که در همدلی و همسویی بر روی زمین و زیر آسمان، با فانیان و در انتظار الوهیان سکنی‌داشتن این مردمان است. این دست سخن در زبان دشتی حلولی دائم داشته که نشان از فراشد و گشایشی به هستی است که این فانیان پدیدارها را فراسوی جنبه‌های یهره‌مندی و کاربردی، در حضور و هستی‌‌شان نگریسته‌اند.

صادق گنجی؛ اندیشه‌ای که ترور شد

او در پاکستان، تنها یک کارمند دیپلماتیک نبود،جامعه‌شناس میدانی بود. آثار متعددی که در همان چند سال به نگارش درآورد ، از «مسیحیت و شیعه در پاکستان» گرفته تا «زن در پاکستان»، «احزاب و گروه‌های پاکستان» و «آموزش و پرورش پاکستان» نشان می‌دهد که گنجی، جامعه میزبان را موضوع شناخت می‌دانست، نه صرفاً عرصه‌ی تبلیغ.