در عصر روایت‌ها، هیچ راهبرد ملی‌ای بدون پیوست رسانه‌ای به سرانجام نمی‌رسد. اقتصاد دریاپایه نیز پیش از آن‌که در سواحل و بنادر شکل بگیرد، باید در قاب رسانه ملی و در ذهن افکار عمومی تثبیت شود.
دهه‌هاست که نظام سلطه با تکیه بر انحصار رسانه‌ای، بودجه‌های میلیاردی و ابزار‌های پیچیده پروپاگاندا توانسته جای «جلاد» و «شهید» را در افکار عمومی جابه‌جا کند.
در روز‌های اخیر برخی انتقادات نسبت به عملکرد رسانه ملی مطرح شده است. در این میان، روزنامه‌نگاران و کارشناسان مختلف به بررسی زوایای این موضوع پرداخته‌اند؛ انتقاداتی که گاه مستقیما متوجه این سازمان است و گاه محدودیت‌های تحمیل‌شده بر فضای رسانه‌ای کشور را نشانه می‌رود.
در سیاست، بعضی پروژه‌ها با شعار شروع نمی‌شوند؛ با مویه بر سر قبر خالی از جنازه «اخلاق» شروع می‌شوند.
پس‌از بروز خطا در برنامه «خط خطی» شبکه افق و اقدامات متعاقبش، آنچه در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد بیش از آن‌که نشانه حساسیت حرفه‌ای، غیرت رسانه‌ای یا دغدغه ملی باشد، علامت ورود یک پروژه سیاسی به فاز جدید خود بود؛ پروژه‌ای که پس از وقایع ۱۸ و ۱۹ دی_ که رهبر انقلاب از آن تعبیر کودتا کردند_ دیگر حتی زحمت پنهان کردن مقصد خود پشت واژه‌های آشنا را هم به خود نداد و مستقیما سراغ نقطه‌ای رفت که در دو آزمون جنگ ۱۲ روزه و اغتشاشات اخیر، مسیر طراحی‌شده دشمن را به بن‌بست رساند: مرجعیت رسانه‌ای.
صنعت بازی‌های ویدیویی در قرن بیست‌ویکم، از مرزهای سرگرمی عبور کرده و به پیشران اقتصاد دیجیتال و نافذترین ابزار «قدرت نرم» تبدیل شده است. با این حال، زیست‌بوم بازی‌سازی ایران علی‌رغم برخورداری از استعدادهای هنری و فنی، در شکاف میان «مصرف انبوه» و«تولید محدود» گرفتار شده که پیامد آن خروج ارز، مهاجرت نخبگان و مخاطرات فرهنگی است.
تابستان، در ذهن کودک، همیشه فصل بازی است؛ فصل آفتاب، خاک، خنده و دویدن. فصلی که در آن روز‌ها کش می‌آیند و زمان شبیه اسباب‌بازی می‌شود. مستند «روزی روزگاری تابستان» از همین تصویر آشنا آغاز می‌شود؛ از روزمرگی‌هایی ساده که در ظاهر بی‌اهمیت‌اند، اما در عمق خود معنا‌های پنهانی دارند.
«الجنة تحت اقدام الامهات» بهشت زیر پای مادران است. | پیامبر اکرم (ص).کارگردان: محمدمهدی محمدی.
در عصر حاضر، دیپلماسی عمومی و قدرت نرم کشور‌ها پیوندی ناگسستنی با روایت‌های تاریخی دارند. در حالی که بسیاری از دولت‌های منطقه با صرف هزینه‌های کلان در پی خلق هویت‌های تاریخی و مصادره مفاخر برای تثبیت جایگاه خود هستند،
قبل از پایان فیلمبرداری سریال «کوچک جنگلی» قصد داشتم از آهنگ میرزا کوچک‌خان استفاده کنم. چون این ترانه را با صدای مادرم شنیده بودم. او موقع شستن رخت یا کار‌های مشابه آن را می‌خواند. مادرم از کودکی درباره میرزا کوچک‌خان برای‌مان حرف می‌زد و گاهی چند بیتی را که بلد بود می‌خواند.