با نزدیک شدن به نوروز، خانهتکانی بهعنوان یکی از قدیمیترین و ماندگارترین آیینهای ایرانی در خانهها شروع میشود. پاککردن خانه از گرد و غبار، شستن پردهها، جابهجایی وسایل و مرتب کردن کمدها، همگی نشان از آمادگی برای شروع سالی تازه است.
زمستان که میآید، جهان انگار آهستهتر میشود. صداها کوتاهتر، رفت و آمدها کمتر و دلها آمادهتر میشوند برای شنیدن. در این فصل، طبیعت به سکوت پناه میبرد و انسان هم ناخودآگاه به درون خود بازمیگردد. شاید همین بازگشت درونی است که زمستان را به یکی از محبوبترین فصلها برای شاعران ایرانی تبدیل کرده؛ فصلی که شعر در آن عمیقتر خوانده میشود.
اضطراب و استرس بخش جداییناپذیری از زندگی انسان است. هیچ انسانی بدون تجربه نگرانی، ترس یا تنش روانی رشد نمیکند. از نگاه روانشناسی، اضطراب در اصل یک مکانیسم بقاست؛ پاسخی طبیعی که بدن و ذهن را برای مواجهه با خطر آماده میکند اما زمانی که این واکنش بیش از حد فعال شود، تداوم پیدا کند یا با واقعیت تناسب نداشته باشد، آرامش روانیفرد را مختل کرده و کیفیت زندگی را کاهش میدهد.
در روزهایی که هوا سردتر از همیشه است و زمستان تمام شهرها و روستاها را در آغوش گرفته، گاهی خبرهایی بهگوش میرسد که صرف نظر از درست یا غلط بودنش، آدم را در بهت فرو میبرد.
دانشجوشدن برای خیلی از جوانان، نقطه عطف زندگی است اما این نقطه عطف همیشه با شادی و هیجان خالص همراه نیست. دور شدن از خانه، خانواده و دوستان قدیمی، یکی ازعمیقترین تغییراتی است که یک جوان درآغازمسیر بزرگسالی تجربه میکند. خوابگاه، شهر جدید، آدمهای ناآشناومسئولیتهایی که تا دیروز برعهده دیگران بود، همزمان میتوانند احساس استقلال، اضطراب، تنهایی و دلتنگی را در دل دانشجو ایجاد کنند.
در زمستان، گرمای خانه فقط یک موضوع رفاهی نیست؛ مسألهای است که به آرامش، سلامت و حتی اقتصاد خانواده گره میخورد. روزهای سرد سال، وقتی صبحها از زیر پتو بیرونآمدن سخت است و شبها سرما زودتر از خواب سراغمان میآید، همه به دنبال یک خانه گرم و امن هستیم. اما در شرایطی که هزینه انرژی بالا رفته، بسیاری از خانوادهها ترجیح میدهند راههایی پیدا کنند که بدون مصرف بیشتر گاز و برق، خانه را گرمتر نگه دارند.
در شرایطی که بسیاری ازدواج را صرفا یک انتخاب شخصی یا یک قرارداد اجتماعی میبینند، نگاه دین به این موضوع چیست؟ از نگاه دین، ازدواج در اسلام یک «راه» است؛ راهی الهی برای آرامش انسان، حفظ پاکی و ساختن جامعهای سالم. دین، ازدواج را در سطح یک میل زودگذر یا یک مراسم پرهزینه نمیبیند؛ آن را نعمت و مسئولیت میداند؛ نعمتی برای رشد و مسئولیتی برای ساختن.
همین حالا که اول زمستان است، وقتی صبحها از خواب بیدار میشویم و هوا سردتر از چند هفته قبل شده، یک فکر گرم ته ذهن بعضی از ما شکل میگیرد: «کاش میشد چندروزی رفت جایی که هوا هنوز بوی آفتاب بدهد.»
وقتی یکی از افراد مهم زندگیتان با بیماری سختی روبهرو میشود، نقطه آغاز این مسیر جدید معمولا «تشخیص» است؛ لحظهای که انگار زمین زیر پای همه میلرزد. تحقیقات روانشناختی نشان میدهد خبر بیماریهای جدی همانقدر که برای بیمار شوکهکننده است، برای اطرافیان او هم میتواند باعث اضطراب، درماندگی، سوگ پیشدستانه و احساس ازهمپاشیدگی شود.
انسان فراموشکار است و گاهی قدر داشتههایش را نمیداند؛ ما گاهی فراموش میکنیم پشت چینهای صورت سالمندان، سالها رنج و تلاش و سختکوشی پنهان شده. پدر و مادرانی که شبهای زیادی را با بیخوابی گذراندند تا کودکیمان آرام بگیرد و مراقب ما باشند، از نان و لباس خود زدند تا ما چیزی کم نداشته باشیم و بتوانیم لحظات خوب و خوشی را تجربه کنیم. بسیاری از آنها با دستان پینهبسته، کارگری کردند، زمین را شخم زدند، دستفروشی کردند، رفتگر و نانوا و نگهبان بودند یا پشت میزهای ساده عمرشان را گذاشتند تا فرزندانشان آیندهای بهتر داشته باشند.