بیش از دو ماه از حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به مدرسه شجره طیبه میناب میگذرد؛ مدرسهای که روزی پر از صدای خنده، بازی و هیاهوی کودکانه بود اما امروز تنها دود، خاکستر و آوار از آن باقی مانده است. در میان دانشآموزان دختر و پسری که در این اقدام تروریستی به شهادت رسیدند، تنها یک نام همچنان در فهرست مفقودان باقی مانده است؛ «ماکان نصیری»، دانشآموز هفتسالهای که هنوز هیچ نشانه قطعیای از پیکرش بهدست نیامده است.
دوستی تعریف میکرد حدود یکسال قبل وقتی داشته بندهای یک قرارداد کاری را مرور میکرده، از اینکه کارفرما احتمال وقوع جنگ را هم در نظر گرفته بوده و برای آن قاعده و قانونی مطرح کرده بوده، خندهاش گرفته و با خودش گفته این بنده خدا لابد دچار وسواس ذهنی است که به چنین فرضی هم فکر کرده اما در خردادماه گذشته وقتی همه در شوک فرو رفتیم او هم به «ناتمامی» خیلی از اتفاقات شغلی و اجتماعی پی برده و در اسفندماهی که پشتسر گذاشتیم، دلواپس شهری شده که در عین همان ناتمامی، جریان زندگی را متوقف نکرده است.
درروزهایی که بحران وجنگ زندگی عادی رامختل میکند، پرستاران درخط مقدم سلامت ایستادهاند؛ بیوقفه، خستگیناپذیر و اغلب دور از خانوادههایشان. آنها نهتنها با فشار کاری شدید مواجهند بلکه اضطراب ناشی از ناامنی و نگرانی برای عزیزانشان را نیز تحمل میکنند. با این حال مسئولیت حرفهای و تعهد انسانی آنان را در سنگر خدمت نگهمیدارد.
جنگ که تمام میشود، همه میپرسند کی خانهها بازسازی میشوند اما کمتر کسی میپرسد قلبها چه وقت؟ آری، پس از هر جنگی، بخشی از بازسازی در دل شهر اتفاق میافتد و بخشی در دل آدمها. بازگشت به زندگی عادی بعد از تجربه ویرانی، داستانی طولانی است؛ داستانی که از داخل خانهها، از روتینهای کوچک و از تلاش آرام خانوادهها آغاز میشود.
گاهی زندگی از کنترل ما خارج میشود، به همین سادگی. هیچ کاری هم ازدست کسی برنمیآید. اتفاقات و خبرهای نگرانکننده پشتسر هم میآیند، مشکلات بزرگ و کوچک فشار میآورند و ما حس میکنیم تمام وجودمان پر از درد و سنگینی است. وقتی زندگی روی این مدار میافتد، یاد ضربالمثل قدیمی میافتم: «ترس از خود مرگ هم بدتر است». به همین کوتاهی و درستی. وقتی نمیتوانیم چیزی را تغییر دهیم، چرا وحشت به دل خودمان و اطرافیانمان بیندازیم؟
با آمدن اسفند، حال و هوای خانهها کمکم بوی نو شدن به خود میگیرد. روزها بلندتر میشوند، نور خورشید بیشتر و گیاهان آپارتمانی که در طول زمستان در خمودگی نسبی بودهاند، آماده شروع دوره رشد فعال خود میشوند. دقیقا به همین دلیل است که اسفند یکی از بهترین و هوشمندانهترین زمانها برای قلمه زدن و کاشت بسیاری از گیاهان آپارتمانی است.
ماه رمضان را میتوان یک دوره بازآموزی روان دانست؛ دورهای که در آن انسان بهصورت آگاهانه ریتم زندگی خود را تغییر میدهد. در روانشناسی، هر تغییری که با نیت، معنا و استمرار همراه باشد، میتواند ساختارهای ذهنی را بازسازی کند. روزهداری یکی از عمیقترین تمرینهای خودمهاری است. فرد در طول روز با میل طبیعی گرسنگی و تشنگی روبهرو میشود اما تصمیم میگیرد واکنش فوری نشان ندهد. همین فاصلهانداختن میان میل و پاسخ، مهارتی است که در مدیریت خشم، اضطراب و حتی وسوسههای رفتاری نقش اساسی دارد.
رمضان ماه تمرین سبک زندگی سالم در خانواده است؛ از کودکان روزه اولی تا سالمندان. ماه مبارک رمضان برای بسیاری از خانوادهها با تغییرساعت خواب،کاروغذا خوردن همراه است؛تغییراتی که اگرآگاهانه مدیریت نشود،میتواندبه خستگی، بیحوصلگی،ضعف جسمی وحتی تنشهای خانوادگی منجر شوند.درحالی که روزهداری درنگاه دینی و علمی،فرصتی برای پالایش بدن وتقویت اراده است، عادتهایی مثلحذف سحری،پرخوری درافطار،مصرف افراطیشیرینیهاو کمتوجهی به آبومایعات،این فرصت رابه تهدیدیپنهان برای سلامتخانوادهتبدیل میکند.
زندگی زناشویی، از نعمتهای الهی است که خداوند بر دوش هر انسانی قرار داده. قرآن کریم میفرماید خداوند برای آرامش دلهای انسان،زوجهایی آفریده است و میان آنها محبت و رحمت قرار داده است. این نشان میدهد که محبت و مهربانی نهتنها یک حس زیبا و دلنشین،بلکه یک دستور الهی و ستون اصلی زندگی مشترک است.
چرا عشق زیبا و مهم است؟ شاید چون وقتی عاشق میشویم، جهان اطرافمان دیگر همان جهان دیروز و پریروز نیست و یک شکل دیگر میشود؛ نورانیتر، زیباتر و رنگیتر. جهانی که یک عاشق درآن قدم میزند،پر ازرنگهای تازه ونورهای نرم است.