پهلویها دستنشاندههای بیهویت
۱۹ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۰۳
رونمایی از کتاب «شاهی که آخر شد» از سوی عباس سلیمینمین بار دیگر بحث بر سر چگونگی روایت تاریخ معاصر ایران را به صدر توجهها آورده است؛ تاریخی که نه فقط میدان رقابت روایتهای داخلی، بلکه صحنهای از منازعه بر سر حافظه جمعی، اسناد آرشیوی و بازنمایی چهره پهلویها در پژوهشهای معاصر است. در سالهای اخیر، فاصلهگذاری نسل جدید با تجربه زیسته قرن گذشته، در کنار انبوه روایتهای رسانهای و دانشگاهی، پرسشهایی جدی درباره منبعشناسی، اعتبار اسناد و نسبت تاریخنگاری با قدرت ایجاد کرده است. سلیمینمین در این کتاب، سراغ نقاطی از تاریخ رفته که به باور او برای فهم سازوکار شکلگیری و تداوم سلطنت پهلوی تعیینکننده است؛ نقاطی که از مناسبات قدرت و وابستگی گرفته تا نقش نهادهای بیرونی در بازسازی چهره این سلسله را دربرمیگیرند.
