«کارواش» به کارگردانی احمد مرادپور، بهعنوان یک تریلر سیاسی ــ اجتماعی که مستقیم به یکی از حساسترین معضلات جامعه یعنی فساد اقتصادی و پولشویی سازمان یافته میپردازد، نمونهای بارز از فیلمی است که قصد و نیت متعالی آن با ضعف در اجرای سینمایی و عمقبخشیدن دراماتیک در تقابل قرار گرفته است.
کتاب «اسناد شرعی ایالت فارس در عهد قاجار؛ پژوهشی در اسناد تاریخی خاندان اسلامی حاج سید علی تاجر بیرمی» به قلم سید احمد عسکری و وحید کارگر جهرمی از سوی پژوهشکده تاریخ اسلام منتشر شد.
اگرچه وینس گیلیگان، سازنده سریال«پلوریبس» (Pluribus) ادعا کرده که این سریال درباره هوشمصنوعی نیست و حتی با جملاتی نفرت خود را از آن ابراز داشته اما آنچه در اثر تماشای قسمت مختلف آن به نظر متبادر شده و از قضا اغلب مخاطبان هم بر این نکته متفق هستند، شکلی از هوشمصنوعی است اگر از دنیای مجازی به دنیای واقعی بیاید، چیزی شبیه به همین دنیای پلوریبس خواهد شد.
روزی که یکسال برای رسیدنش لحظهها را میشماریم. به امید روزی که سالروز میلادشان، روز ظهورشان باشد. انتظار بدون آگاهی اما بیفایده است، باید بخوانیم و بدانیم و بشناسیم، تا بشود آنچه که باید... .
با شروع ماه مبارک رمضان، دلهای مؤمنان سرشار از شوق و آمادگی برای بهرهگیری از این ضیافت الهی است. شروع این ماه عزیز، آداب و اعمال خاصی دارد که انسان را برای یک ماه بندگی و خودسازی آماده میکند.
به یاد دارم زمانی که کوچکتر بودم مدام نام امام منجی را میشنیدم. سؤالات بسیاری فکر کودکسال مرا درگیر میکرد. امام منجی؟ کیست؟ چرا به او منجی میگویند؟ تا اینکه معلم سال سوم دبستان از ما خواست تا برای امام منجی نامهای بنویسیم. پس از اتمام آن نامه، آنشب تنها شبی بود که زود و آرام خوابیدم. در خواب مردی مهربان با چهرهای نورانی دیدم که از منجیبودن خود میگفت. با گذر سالها و بزرگترشدنم دریافتم که در آن خواب، حضرتمهدی(عج) را دیده بودم.
سلام به تو نوجوان امروز! به تو که دنیایی از فکرها، رویاها، هیجانات و گاهی سوالات بزرگ در سینهات موج میزند.حتما برایت پیش آمده که بخواهی احساس پیچیدهات را در یک لحظه زیبا، یک ناراحتی عمیق یا یک ایده درخشان با کسی در میان بگذاری اما کلمات در گلویت گیر میکنند. راستی، چه کسی میتواند مخاطب خوبی برای این همه افکار باشد؟
سرد بود. سردی هوا اما از آن سردی درون کمتر بود. مردی در ایوان خانه، زیر آسمان تیرهِ بیستاره نشسته و به تاریکی خیره شده بود. در دستانش، تسبیح کهنهای بود که دانههایش با گذر سالها صیقل خورده بود. صدای وزش باد، همراه با آهی که از ژرفای جان برمیخاست، فضایی از انتظاری سنگین را میآفرید. انتظاری که فقط برای یکفرد یا یک اتفاق نبود؛ انتظار یک «دگرگونی» بود.