یکی از بزرگترین چالشهای همیشگی سینما و تلویزیون پساانقلاب، مسأله واکنش سریع به رویدادهای کلان ملی بوده است.
در تقویم پرفرازونشیب تاریخ رسانههای جمعی، لحظاتی وجود دارد که کارکرد صرف «انتقال رویداد» در آنها رنگ میبازد و به پدیدهای عمیقتر بدل میشود؛ لحظاتی که رسانه از جایگاه ناظر بیرونی خارج شده و خود نقش «خالق واقعیت جمعی» را ایفا میکند.
از عاشورای حسینی تا عاشورای خامنهای، یک دنیا فریاد برای تمام بشریت است؛ فریادی از جنس «اللهاکبر» که تا عالم و آدم زنده است، حرکت، نور، جوشش و خیزش پابرجاست؛ و آنچه تاریخ فریاد میزند این است که امام حسین(ع) زنده است و آنکه در تاریخ دفن شد و خاموش گشت و در سکون و سکوت گرفتار آمد، یزید بود و مرام یزیدیان.
بعضی رخدادها صرفا در تقویم یک ملت ثبت نمیشوند. در حافظه تاریخ و وجدان تمدنی انسانها ماندگار میشوند. بدرقه رهبر شهید از همین جنس رویدادهاست؛ واقعهای که نه فقط برای ایران بلکه برای همه آزادیخواهان جهان و منطقه نقطه تحول امروز جهان میدانند، واجد معنا و اهمیت تاریخی است.
ایران پهنهای گسترده و رنگینکمانی از فرهنگها، آیینها و خردهفرهنگهای اصیل است. در این جغرافیای متنوع، هر استان گنجینهای از روایتهای تاریخی، زیستبومهای منحصربهفرد و تجربههای اجتماعی متفاوت بهشمار میآید؛ گنجینهای که در کنار یکدیگر، تصویری کاملتر از هویت ملی ایران را شکل میدهند. طبیعی است که رسانهملی نیز برای روایت این هویت متکثر، ناگزیر از توجه جدی به ظرفیتهای گسترده استانهاست.