فتح جهان با یک سکه!
در کوچهپسکوچههای خاطرهانگیز شهرهای ایران، جایی که صدای بوقهای ممتد و صفهای طولانی جلوی اتاقکهای زردرنگ، بخشی از زندگی روزمره را تشکیل میداد، باجههای تلفن همگانی بیش از یک وسیله ارتباطی بود؛ نمادی از صمیمیت، انتظار و لحظههای ربودهشده از زمان. امروز و درعصری که گوشیهای هوشمند درجیب هرکسی جا خوش کرده، این باجهها به اتاقکهایی متروک و غبارگرفته تبدیل شده اما نوستالژیشان همچنان هیجانانگیز است.