اکبر منانی از جمله پیشکسوتان دوبله بهشمار میرود که ۶۵سال از زندگی خود را صرف این هنر کرده است. او علاوه بر دوبله نقش هرکول پوارو، گوینده برخی از ماندگارترین و خاطرهانگیزترین شخصیتهای کارتونی از جمله «زبلخان»، گلام در انیمیشن «گالیور» و جو دالتون در «لوک خوششانس» بوده است.
در سالهای اخیر معاونت صدای رسانه ملی با راهاندازی رادیوهای مناسبتی، گامی معنادار در جهت بازتعریف نسبت رسانه با زمان و موقعیت برداشته است. رادیوهایی همچون «رادیو انتظار»، «رادیو نیایش»، «رادیو محرم» و...هر یک در بستر مناسبتهای دینی و اجتماعی شکل گرفته و توانسته با تمرکز بر نیازهای خاص مخاطب در آن مقاطع زمانی، تجربهای متفاوت از همراهی رسانهای خلق کنند. این رادیوها نشان دادهاند اگر رسانه بتواند خود را باحال و هوای عمومی جامعه تنظیم کند،نهتنها شنیده میشودبلکه به بخشی از زیست روزمره مخاطب تبدیلخواهد شد.
در میانه یک موقعیت بحرانی و همزمان با افزایش نیاز جامعه به اطلاعرسانی سریع، دقیق و امیدبخش، رادیو حماسه در کمتر از ۲۴ ساعت متولد شد تا بهعنوان رسانهای چابک و موقعیتمحور در کنار مردم قرار گیرد. این رادیو با درک درست از شرایط روانی و اجتماعی جامعه، تلاش کرده است علاوه بر انتقال اخبار موثق و بهنگام، به تقویت روحیه عمومی و ایجاد حس همبستگی ملی نیز کمک کند.
رادیو و رمضان، ترکیبی آشنا در حافظه جمعی ایرانیان است؛ همراهیای که سالهاست با صدای سحر، اذان، دعا و گفتوگوهای صمیمی در خانهها جریان دارد. ماه مبارک رمضان برای رادیو نه یک مناسبت تقویمی کوتاهمدت، بلکه فرصتی برای نوسازی ارتباط با مخاطب و بازتعریف نقش رسانه در زندگی معنوی جامعه است.
با آغاز پخش سریال رمضانی «اسباب زحمت» در دو شب گذشته، میتوان نشانههای روشن نگاه و دغدغههای سعید آقاخانی را در قاب این مجموعه دید؛ نگاهی که همچنان ریشه در مسائل اجتماعی دارد اما اینبار در فضای مناسبتی ماه رمضان، با زبانی نرمتر و صمیمیتر روایت میشود.
ماه مبارک رمضان بهعنوان یکی از پرمخاطبترین فصلهای تولید و پخش برنامههای تلویزیونی همواره با حساسیتهای ویژهای در انتخاب محتوا همراه بوده است. در این ایام، مخاطبان انتظار دارند آثاری را تماشا کنند که ضمن حفظ ارزشهای معنوی این ماه، بتواند نیازهای فرهنگی و سرگرمی آنها را نیز پاسخ دهد.همین موضوع گاه این پرسش را مطرح میکند که آیا تهیهکنندگان و سازندگان برای قرارگرفتن در چارچوبهای پخش در این ایام به نوعی دچار خودسانسوری در تولیدات میشوند؟
سالهاست که برنامههای سحرگاهی رادیو، پیش از آنکه شهر بیدار شود، در خانهها طنین میاندازد و همنشین سفرههای ساده و صمیمی سحری است. از نسلهای گذشته تا امروز، بسیاری از خانوادهها با صدای گرم گویندگان و نغمههای معنوی رادیو، روزه خود را آغاز کردهاند؛ رسانهای که در خلوتترین ساعات شب، حالوهوایی آرام، دعا، مناجات و گفتوگوهای امیدبخش را به خانهها میآورد.
سالها پیش، وقتی شبکههای تلویزیونی نه هنوز به تعداد امروز و انتخابها محدودتر بودند، سریالهای ماه رمضان بهانهای برای جمعشدن خانوادهها بود. صدای تیتراژ که بلند میشد، استکانهای چای تازهدم روی میز قرار میگرفت و گفتوگوها برای دقایقی کوتاه میشد تا قصه آغاز شود. آن شبها، تلویزیون عضوی از خانه بود؛ مهمانی آشنا که بعد از افطار، روایتش را با جمع خانواده قسمت میکرد.
در سالهای اخیر پویانمایی تلویزیونی به یکی از مهمترین ابزارهای تربیتی و فرهنگی برای کودکان تبدیل شده است؛ رسانهای اثرگذار که میتواند همزمان نقش سرگرمکننده و آموزشی ایفاکند.درمیان انبوه انیمیشنهایی که قهرمانانی خیالی را به کودک معرفی میکنند،تولید آثاری با هویت دینی وبومی ضرورتی انکارناپذیر است.
مستند درتلویزیون، صادقترین گونه روایت است؛جایی که واقعیت بیواسطه با مخاطب سخن میگوید. مستندهای تلویزیونی با ثبت تاریخ، هویت و تجربههای جمعی، نقش مهمی در آگاهیبخشی، انتقال ارزشها و حفظ حافظه فرهنگی جامعه ایفا میکنند.