۱۰ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۰:۰۶
در هفتههای اخیر نام «خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ» بیش از همیشه در فضای رسانهای شنیده میشود؛ مجموعهای که تنها در فاصلهای کوتاه با آثاری چون کلانتری ۱۱، مادران، صدای قلب من و در و تخته توانسته نگاه مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کند. حجم و تنوع این تولیدات، آنهم در مدت زمانی محدود، پرسشی جدی ایجاد کرده است: پشت این چابکی و حضور پررنگ چه رویکرد و چه سازوکاری قرار دارد؟ آیا با یک روند مقطعی روبهرو هستیم یا شکلگیری یک جریان منسجم در تولیدات جوان؟ همین نکته، انگیزه اصلی گفتوگوی پیشرو شد؛ اینکه بدانیم آثار مذکور چگونه و در چه شرایطی شکل گرفتهاند، چه نسبتی با تحولات اجتماعی و نیازهای روز دارند و چه مسیری برای تربیت و میداندادن به فیلمسازان جوان ترسیم شده است. برای واکاوی این پرسشها سراغ سجاد بهمنآبادی، مدیرکل خانه تولیدات جوان مرکز سیمرغ رفتیم؛ مدیری که طی سالهای اخیر تلاش کرده تجربه و فرصت تولید واقعی را در اختیار نسل تازهوارد رسانه قرار دهد. گفتوگویی که نهفقط درباره چند اثر پربازخورد، بلکه درباره مدل تازهای از تولید، چابکی در روایت و نقش فیلمسازان جوان در آینده رسانهملی است.