در تمام فیلم های ما قصه اصلی پشت دوربین بود و کسی نبود ازش فیلم بسازه ما پر شال هم را گرفته بودیم تا پلان پلان بوشهر را در فرهنگ لغات سینما بنا کنیم بسازیم و به در خانه بنیبشر پست کنیم .
اولینبار که با او کار کردم، سال ۸۵ بود. من تازهنفس، پر از شوق و اضطراب، و او مردی که پشت سرش دههها تجربه تعزیه، تئاتر، تلویزیون و سینما ایستاده بود. در فیلمهای کوتاهی که تجربه پشت تجربه میساختم، او فقط یک «بازیگر پیشکسوت» نبود؛ پناه خیال من بود
غلامحسین بارونی مسیر هنر را از دل آیین آغاز کرد. نخستین مواجهههای او با جهان نمایش، در مجالس تعزیه محله شِکری بوشهر ــ محله زادگاهش ــ رقم خورد؛ جایی که هنوز نوجوانی بیش نبود و خیلی زود بهعنوان شبیهخوان با گروههای تعزیه همکاری کرد.
بارانی بیش از آنکه نقش بازی کند، نقش ایفا میکرد. ساده و بیریا، در ساختن سلیقههای هنری، تربیت نگاه تازه و رساندن سنتهای زنده به نسلهای جدید تاثیرگذار بود.
غلامحسین بارونی اهل هیاهو نبود. نه روی صحنه، نه بیرون از آن. انگار همیشه بلد بود کجا بایستد، کجا حرف بزند، کجا فقط نگاه کند. نگاهش از آن نگاه هایی بود که داد نمی زد، اما می گفت. آرام، شمرده، با مکث. مکث هایی که از تجربه می آمد، از سال ها زیستن در هنر، از زیستن با مردم.
هنرمند فقید، زندهیاد غلامحسین بارونی، از جمله هنرمندانی بود که سالهای متمادی عمر خود را وقف هنر کرد؛ هنری که نه برای شهرت، که برای مردم و فرهنگ این دیار معنا داشت.
گفتوگو با آقای محمد صغیری، از هنرمندان و همراهان نزدیک زندهیاد بارونی، درباره جایگاه او در تعزیه و مسیر هنریاش از محله شکری تا صحنههای ملی
بوشهر همواره نقشی پررنگ در هویت فرهنگی ایران داشته و از ظرفیتهای بیشماری برخوردار بوده است. اما همزمان با شتاب تحولات فناورانه، نیاز به آیندهپژوهی و تحقیق در حوزه هنر بیش از هر زمان دیگری احساس میشود؛ چرا که مسیر آینده هنر، بیتردید بر پایه شناخت و واکاوی گذشته آن شکل میگیرد.
استمرار برگزاری این جشنواره طی سیزده دوره، نقش قابل توجهی در رونق تئاتر استان داشته و نشاندهنده ظرفیتهای موجود و چشمانداز رو به رشد هنرهای نمایشی در بوشهر است.
ادارات خدمات رسان برق،آبفا،گاز نیز همزمان در حال تکمیل و راه اندازی شبکه برق ،آبرسانی وگاز پروژه بوده و تلاش