نصر جدید مقاومت
تحولات ۴۸ ساعت گذشته را میتوان یکی از مهمترین حلقههای جنگ تحمیلی سوم دانست؛ رخدادهایی که از تهدید رژیم صهیونیستی به هدف قرار دادن ضاحیه جنوبی بیروت آغاز شد و درنهایت با حمله ایران و سپس تبادل آتش میان ایران و اسرائیل ادامه یافت. ماجرا از جایی آغاز شد که ارتش رژیم صهیونیستی در بعدازظهر یکشنبه حملهای را به ضاحیه جنوبی بیروت انجام داد. این تجاوز در شرایطی صورت گرفت که تهران پیشتر بارها اعلام کرده بود هرگونه توافق برای پایان جنگ، صرفا محدود به جغرافیای ایران نیست و امنیت جبهه مقاومت بهخصوص لبنان، بخشی از معادله امنیتی جدید منطقه محسوب میشود. در واکنش به این اقدام تجاوزکارانه، موضع مقامات ارشد کشور نشان داد که تهران میان امنیت ایران و امنیت جبهه مقاومت، تفکیکی قائل نیست. قالیباف در توییتی با اشاره به تناقضهای آشکار طرف مقابل در گفتار و عمل بیان کرد: «نه به آتشبس پایبندند نه به گفتوگو باور دارند، و با محاصره دریایی و نقض توافقات درباره لبنان، نشان دادند که فقط زبان قدرت میفهمند. محاصره دریایی علیه ملت ایران و چراغ سبز امروز آمریکا به رژیم صهیونیستی، پایگاهها و داراییهای آمریکا و رژیم در منطقه را به اهداف مشروع تبدیل میکند. دست نیروهای مسلح ما مثل همیشه باز است.» شاید در نگاه نخست این اقدام تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی محدود و کنترلشده به نظر میرسید، اما اهمیت آن بیش از ابعاد نظامیاش بود. از منظر تهران، این اقدام صرفا حمله به بخشی از لبنان نبود؛ بلکه آزمونی برای سنجش میزان جدیت ایران در عملی کردن هشدارهای قبلی خود محسوب میشد.
