یکی از جذابیتهای جام جهانی ستارههایی هستند که در آن به میدان میروند. اما اگر یک گروه ستاره نداشته باشد چه؟ گروه A رقابتهای جام جهانی یکی از آن گروههایی است که ظاهرا ستارهای ندارد، اما اوضاع در این حد هم نخواهد بود.
علی لطیفی قرار بود در جام جهانی 98 حداقل یک بازیکن ذخیره برای ستاره خط حمله باشد اما اختلافی که هنوز نمیخواهد از جزئیات آن صحبت کند باعث شد به این آرزوی بزرگ نرسد.
آقا معلم همان است، فرقی نکرده، یک مربی نوگرا، دقیق، منضبط و البته نکتهدان. شگفتا در روزگاری که تصاحب صندلیهای داغ تیمهای لیگ برتری و بستن قراردادهای چند 10 میلیاردی چیزی است که هیچ مربی بزرگ و کوچکی در فوتبال ایران از آن نمی گذرد مجید جلالی پیشنهاداتی را رد می کند که به قول معروف هر کسی جای او بود روی هوا می زد و با سر می رفت. اما آقا مجید برای خودش اصولی دارد و شرایط صحیح کار کردن را اولویت بر هر چیزی می داند، حتی پول.
برای یک ستاره خوش استایل و محبوب هیچ چیز بدتر از این نیست که درست دم بزنگاه مصدوم شود و حضور در جام جهانی را از دست بدهد. این اتفاق برای رضا شاهرودی افتاد. او یک روز قبل از دیدار ایران و یوگسلاوی سابق در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه مصدوم شد.
این همه گفتند جام جهانی 2026 به دلیل تعداد حضور تیم های درجه دو گروه مرگ نخواهد داشت اما گروه L حداقل اینگونه نیست. سه پادشاه در این گروه حضور دارند؛ انگلیس، کرواسی و غنا.
هر گروهی که ستاره داشته باشد جذاب تر به نظر می رسد. همانند گروه K که قرار است برای آخرین بار یک ابرستاره را به دنیای فوتبال نمایش دهد: کریستیانو رونالدو.
جام جهانی ۲۰۰۶ با خاطراتی تلخ برای فوتبالدوستان ایرانی همراه است و دلیل آن چیزی نیست جز عملکرد ضعیف تیم ملی ایران در هر سه بازی مرحله گروهی.
پای یکی، دو نفر در میان نیست، پای حداقل هفت بازیکن در میان است. این حداقل هفت نفر بعد از جام جهانی ۲۰۲۶ یا از تیم ملی کنار میروند یا اینکه قطعا دیگر رنگ جام جهانی را نمیبینند.
از نگاه سرمربی پیشین ذوب آهن، تیم ملی فوتبال ایران در گروه آسانی در جام جهانی 2026 قرار ندارد.
حسین کعبی یک مدت به این معروف بود که ۱۰ سال است ۱۹ سال دارد. (بحث صغر سنی). اما بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ هر کسی او را به یاد میآورد فقط و فقط به خاطر لگدی است که به صورت لوئیس فیگو زد!