در روزهای گذشته، برخی تحولات در تعدادی از دانشگاههای کشور رخ داد که بازتابهای متفاوتی در فضای رسانهای و سیاسی به دنبال داشت. در حالی که برخی رسانههای معاند تلاش کردند با بزرگنمایی، تصویری فراگیر از این رخدادها ارائه دهند، بررسی دقیقتر نشان میدهد آنچه اتفاق افتاد، نه قابل تعمیم به کلیت دانشگاههاست و نه میتوان آن را به «جنبش دانشجویی» نسبت داد.
چهلم شهدای حوادث ۱۸ و ۱۹ دیماه، قرار بود صحن دانشگاه را به مجلسی برای سوگواری و بازخوانی یک زخم ملی تبدیل کند؛ زخمی که هنوز در حافظه جامعه تازه است اما آنچه در روزهای گذشته در دانشگاههای تهران رخ داد، تنها یک مراسم یادبود نبود؛ میدان تقابل دو قرائت از «جنبش دانشجویی» بود. یک سوی ماجرا، بدنهای از دانشجویان که با پرچم ایران، اقامه نماز جماعت و همخوانی سرودهای ملی، دانشگاه را سنگر هویت و استقلال دانستند؛ و سوی دیگر، اقلیتی که در برخی موارد با فحاشی، شعارهای ساختارشکنانه، توهین به نمادهای ملی و حتی استفاده از سلاح سرد، کوشیدند صحن دانشگاه را به آوردگاه خشونت بدل کنند.
ناوشکن جمهوری اسلامی ایران دنا در مرحله آغازین رزمایش بزرگ و بین المللی «میلان ۲۰۲۶» که به میزبانی نیروی دریایی هند برگزار میشود حضور یافت.
وزیر دفاع: روابط با کشورهای انقلابی آفریقا گسترش مییابد امیر سرتیپ خلبان عزیز نصیرزاده وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح در دیدار با ژنرال سلستین سیمپوره وزیر دولت، جنگ و دفاع از میهن بورکینافاسو بر گسترش روابط ایران با کشورهای مستقل و انقلابی در آفریقا تاکید کرد.
آیین دانشآموختگی دانشجویان مدیریت دفاعی دانشگاه فرماندهی و ستاد ارتش با حضور فرمانده کل ارتش برگزار شد.
بهموازات افزایش ادوات نظامی و ناوهای جنگی آمریکا در منطقه، دور جدید تست آشوب جهت زمینهسازی برای تهاجم نظام سلطه شروع شده است.رفتارهای رادیکال دربرخی دانشگاهها و رقص-تدفینهای صورتگرفته مصادیق اینسناریو است.
آمریکا و صهیونیستها لیبرال دموکراسی غرب را بهخوبی تفسیر کردند و به دنیا نشان دادند همانگونه که سوسیالیسم و سیاستهای کاخ کرملین، شوروی را مضمحل و به جمهوریهای تازه استقلالیافته تبدیل نمود، سرنوشت محتوم رژیم ایالات متحده چیزی جز فروپاشی و اضمحلال نخواهد بود؛ و البته سیاستهای ابلهانه و نابخردانه ترامپ به تحقق فروپاشی سرعت بخشیده است. این سیاستها که از کمترین تدبیر هوشمندی و آیندهنگری برخوردار است، اندک آبرو و حیثیت از دست رفته کاخ سفید را تباه و در سیاهی مطلق فرو برده است.
۱- روابط میان ایران و ایالات متحده آمریکا طی بیش از چهار دهه گذشته همواره پرتنش و مبتنی بر بازدارندگی متقابل بوده است. از تسخیر سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۷ تا حمله به هواپیمای مسافری ایران در سال ۱۳۶۷ تا مشارکت در حمله رژیم اسرائیل در جنگ ۱۲ روزه، قالب مواجهه جنگ سرد منطقهای و جنگ غیرمستقیم کلاسیک بوده است و هنوز سناریوی جدی یک جنگ مستقیم کلاسیک بین دو کشور بهوقوع نپیوسته است.
سخنان اخیر مایک هاکبی، سفیر آمریکا در رژیمصهیونیستی که این رژیم را محق به اشغال بخش عظیمی از غرب آسیا میدانست، از چند جهت قابل بررسی است. نخست از نظر حقوقی؛ بهنظر میرسد شایستهست یکبار این مساله بهصورت جدی مورد بحث قرار گیرد که آیا اگر متنی ــ بهفرض ــ در تورات یا انجیل آمده باشد، آیا میتوان آن را مبنای یک ادعای حقوقی در جهان معاصر قرار داد یا خیر؟
اظهارات اخیر استیو ویتکاف، نماینده ویژه رئیسجمهور آمریکا در مذاکرات هستهای، درباره «شگفتزدگی» دونالد ترامپ از ایستادگی ایران در برابر نمایش قدرت نظامی ایالات متحده، پرده از یک واقعیت مهم در درون ساختار قدرت آمریکا برداشت. وقتی رئیسجمهور آمریکا با لحنی متعجب میپرسد «چرا تهران با وجود حجم گسترده فشار نظامی و آرایش کمسابقه نیروهای آمریکایی در منطقه، عقبنشینی نکرده و تسلیم نشده است؟»، در واقع از فاصله میان محاسبات اولیه کاخ سفید و واقعیتهای میدانی سخن میگوید.