فیلم پست محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی استیون اسپیلبرگ، تلفیقی از ژانرهای پلیتیکالدرام (درام سیاسی) و داکیودرام (درام مستند) است که بر اساس رویداد تاریخی انتشار اسناد پنتاگون در اوایل دهه ۱۹۷۰ ساخته شده است.
بالاخره برای چندمین بار و این بار بلافاصله پس از جلوس مدیران جدید بر صندلی ریاست سازمان سینمایی باز هم بدون دلیل بخش بینالملل جشنواره فیلم فجر از بدنه اصلی و ملی آن جدا شد و بعد از یکسال تأخیر، در آذر امسال تحت عنوان «چهل و سومین جشنواره جهانی فیلم فجر» برگزار گردید؛ جشنوارهای که مانند برخی سالهای جدایی دور و البته دوران پیوستگی اخیر، بیشتر به یک هفته فیلم شباهت داشت تا جشنوارهای بینالمللی و جهانی.
سیزدهم جمادیالثانی در تقویم شیعی فقط سالروز وفات یک بانوی بزرگوار در تاریخ اسلام نیست، بلکه نمادی از تبلور یک مکتب تربیتی و سیاسی است که برای قرنها، بنیانهای اجتماعی جوامع اسلامی را در برابر بحرانها استوار نگاه داشت. حضرت امالبنین (س)، همسر امیرالمؤمنین (ع) و مادر چهار شهید کربلا، فراتر از یک شخصیت تاریخی، بهعنوان یک الگو در جامعهشناسی مقاومت شناخته میشود.
ابعاد گسترده مفهوم ایثار و شهادت، بار دیگر در قالب هنر سینما مورد توجه قرار گرفته است، بهطوریکه در این راستا دومین جشنواره فیلم و فیلمنامه ایثار از ۱۵ تا ۱۸ آذر امسال به دبیری محمد کرماللهی در شهر تبریز برگزار میشود.
در سالروز رحلت بانوی صبر و وفا، حضرت امالبنین (س)، همسر امیرالمؤمنین علی (ع) و مادر چهار دلاور صحرای کربلا، بار دیگر نگاهها به سوی اسوهای بیبدیل در تاریخ اسلام معطوف میشود؛ الگویی که تجلیبخش ایثار، ادب و معرفت است. در تکریم این بانوی بزرگوار و به احترام تمامی مادران شهدای والامقام وطن، بهویژه مادران صبوری که سه، چهار یا بیش از این، فرزندان خود را تقدیم آرمانهای الهی کردهاند، یاد و نام حضرت امالبنین را گرامی میداریم. او که خود میفرمود: «ام البنین شدم که شوم یاور حسین / گل پرورش دهم بشود پرپر حسین»، نه تنها مادر چهار شهید، که نماد وفاداری به ولایت و امام زمان خویش بود.
سینمای ایثار و دفاع مقدس، به مثابه یک مکتب ژانریک در سینمای ایران، پیونددهنده نسلها با یک میراث معنوی و تاریخی عظیم است.
در میان چهرههای بزرگ تاریخ اسلام، کمتر شخصیتی را میتوان یافت که مانند حضرت ام البنین (س) در سکوت، اما با ژرفترین معناها، نقشآفرینی کرده باشد.
همیشه یکی از جذابترین مفاهیم برای ذهن انسان، «ترین»های دنیای اطرافش است؛ از قدیمیترینها و بزرگترینها گرفته تا همه آن «ترین»های دیگری که هر روز در زندگیمان میبینیم. یکی از عرصههایی که ترینها در آن خیلی کاربرد دارد سینماست که در آن به عنصری برای جذب مخاطب و تبلیغات تبدیل شدهاند؛ ترینهایی مثل پرخرجترین فیلم، تا بیشترین دستمزد و صدالبته فیلمهایی که بیشترین فروش را در گیشه تجربه کردهاند.
در روزهای گذشته با انتشار خبری درباره وقوع حادثه برای رضا امیرخانی، نویسنده نامآشنای معاصر، بسیاری از اهالی فرهنگ نگران وضعیت او شده و پیگیر احوالش هستند. ابراهیم حسنبیگی یکی از نویسندگانی است که نهتنها با خط سیر آثار امیرخانی آشنایی دارد، بلکه از دوستان نزدیک او هم به شمار میرود. با او درباره ویژگیهای کارنامه داستانی این نویسنده به گفتوگو نشستهایم.
فرانکشتاین ۲۰۲۵ بهکارگردانی گییرمو دلتورو، اقتباسی حماسی، گوتیک و تخیلی از رمان کلاسیک مری شلی است که رابطه خالق و مخلوق را محور قرار داده و با ترکیب جلوههای بصری، موسیقی، میزانسن و تحلیل روانشناختی، تجربهای انسانی، عاطفی و تراژیک ارائه میدهد. فیلم روایت ویکتور و مخلوق او را دنبال میکند و مخاطب را به تامل درباره مسئولیت اخلاقی، تعلق و پیامدهای خلق دعوت میکند، بدون اینکه جزئیات داستان لو برود.