آیین رونمایی از کتاب «ای میهن خدایی» شب گذشته (۲۴ بهمن) با حضور دکتر ولیالله محمدی سفیر جمهوری اسلامی ایران در مالزی و دکتر حبیب رضا ارزانی رایزن فرهنگی کشورمان، در محل رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در کوالالامپور برگزار شد.
هاروکی موراکامی، نویسنده نامدار ژاپنی در ۷۷ سالگی همچنان پرکار است. او در گفتوگویی تازه از روند مرموز نوشتن، بیماری سخت سال گذشته و رمان جدیدش حرف زده است.
جشنواره موسیقی فجر درحالی امروز (۲۵ بهمنماه) به کار خود پایان میدهد که چهلویکمین دوره را با دبیری آرش امینی پشتسر گذاشت. در این دوره، گروهها و هنرمندان راهیافته به مرحله نهایی، در۱۲سالن به اجرای برنامه پرداختند. این جشنواره در مجموع، در شش بخش «موسیقی ایرانی»،«همسرایان یا گروههای کُر»، «اجرای گروههای کودکان و نوجوانان»، «موسیقی تلفیقی و گونههای موسیقی پاپ»، «موسیقی کلاسیک» و «موسیقی اقوام و نواحی ایران» تدارک دیده شده بود. بهاین بهانه با آرش امینی، دبیر جشنواره، درباره رویکردها و محورهای این دوره به گفتوگو نشستهایم.
بالاخره چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر هم به پایان رسید. ۳۳ فیلم برای شرکت در این دوره از جشنواره معرفی شدند که دو فیلم خارج از مسابقه بود. در این دوره ۱۳ کارگردان فیلم اولی حضور داشتند که این نشاندهنده تغییراتی در ساختار تولید و جهتگیریهای محتوایی جشنواره بهشمار میآید. میتوان گفت تمرکز اصلی این دوره از جشنواره بر حمایت از نسل جدید فیلمسازان و تولید آثاری با رویکردهای مخاطبپسند و ارزشی بود.
"دوچهره یک جشن"، تنها یکی از نامهای مناسب این یادداشت در باره چهل و چهارمین اختتامیه جشنواره فیلم فجر میتواند باشد. نام دیگر:کشتن موجودی زخمی یا درمان زخم، و باز نامهای دیگر: تاثیر روشهای فاشیستی بر هنرمند ناپایدار، یا حقیقت و مجاز یک جشنواره، یا جدال وانمودهها و احساسات، علیه خردو شجاعت، یا در باره داوری یک جشنواره، یا ظلم و مجازات مظلوم، یا سحر دوربین و نمایش دروغ، یا بزدلی در برابر فاشیسم جهانی، یا همراهی سینما با جزیره اپستین، سلبریتیها و جنگ علیه حیات ایران، یا روشنگری در باره علل دوقطبی سازی در یک جشنواره و؛ و شاید باز نامهایی دیگری وجود دارند که عصاره درک حقایق جشنواره امسال را نمایندگی میکنند. نامها میتوانند بیانگر فشرده همه متن باشند و من همین نامها را باز میکنم، رمز گشایی میکنم.
۱. اینکه بخشی از جامعه ایران، گرفتار موج تجدد شده و زیست جهان و هویتش آمیخته با ارزشهای سکولار گردیده است واقعیت دارد، اما باید این واقعیت را «مسألهمند» دانست و «چالش» قلمداد کرد و بهسوی علاج آن رفت، نه اینکه آن را یک واقعیت قهری و منجمد شده انگاشت و توصیه به همراهی سیاسی و سیاستی با آن کرد. نه میتوان این واقعیت را نادیده گرفت و انکار کرد، و نه میتوان در برابر آن تسلیم و تابع بود و به اقتضائات آن تن در داد. این واقعیت تناسبی با تاریخ طبیعی و بومی ما ندارد و حاصل دستاندازی عالم تجدد به معانی و معارف اینجایی و دینی ماست که اینک در سبک زندگی، خویش را نمایان کرده. باید مواجهه فعال با این واقعیت داشت، نه اینکه به نام ضرورت اجتماعی و امر محتوم، طریق نخوت و خمودی در پیش گرفت. این عقبنشینی هویتی، زنجیرهای از عقبنشینیها را در پی خواهد داشت و در نهایت، تمامیت جامعه ایران را به تصرف تجدد و شئون مختلف آن درخواهد آورد. باید تأمل کرد که عالم تجدد، از کدام دریچهها و منافذ به جهان هویتی و معرفتی ما راه یافته و اینچنین توانسته داشتهها و اندوختههای بومی و قدسی ما را دچار بحران نماید. آنگاه باید در مدار تدبیر قرار گرفت و از جامعه تجددزدایی نمود. تاریخ تجدد، در معرض زوال و نیستی است و به لحظههای پایانی حیات تمدنی خویش نزدیک شده است. ما نیز یک قوم قوامیافته و دیرینهایم که از امکان بازسازی و سعه بازتولید خویش برخورداریم. پس باید در پی ترمیم خویشتنها و اصلاح فردیتهای تجددیشده باشیم.
غروب پنجشنبه ۲۳ بهمنماه ۱۴۰۴، برج میلاد تهران تنها یک سازه نمادین در قلب پایتخت نبود بلکه به نقطه تلاقی رویاهای دیجیتال و واقعیتهای اقتصادی تبدیل شد.
«حاشیه» با انتخاب موضوعی حساس و کمتر تجربهشده ،مفقودی کودکان در محلههای حاشیهای—تلاش میکند به یکی از واقعیتهای تلخ و کمتر دیدهشدهٔ جامعه نزدیک شود.
«قایقسواری در تهران» از همان عنوانش وعدهای میدهد که خودش میداند قادر به انجامش نیست. قایق، نماد شناوری و رهایی است و تهران، شهری که هر تلاشی برای شناور ماندن را با وزن خودش خنثی میکند.
بالاخره جشنواره فیلم فجر با تمام فراز و فرودهایش به ایستگاه آخر رسید و اختتامیه چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر در تالار وحدت با اجرای محمدرضا شهیدیفرد برگزار شد. در ابتدای مراسم، پس از پخش قطعه «ایران» همایون شجریان، شهیدیفرد گفت: در دی ماه گذشته خیابانهای تهران و چند شهر در آتش کین سوخت، خیلیها جان خود را از دست دادند، خیلیها برای تمامیتارضی تلاش کردند و شهید شدند. امیدوارم دیگر در کشورمان شاهد چنین وقایعی نباشیم. برخی از سینماگران ترجیح دادند جریان جشنواره را از دور پیگیری کنند اما بخش اعظم سینماگران پای فیلم خود ایستادند و به همه کسانی که انتخابهای متفاوت داشتند، احترام میگذاریم.