مشاوره

  • تینا - یکشنبه 24 تیر 1397

    سلام من 4سال ازدواج كرده‌ام.زندگی خوبی هم دارم ولی بعضی وقتها به شوهرم بدبین میشم. اون بیشتر وقتها سرش توگوشیه و شبها هم جدا از هم میخوابیم به‌خاطر اینكه من باردارم. من از این بابت خیلی ناراحتم. من خیلی بیشتراز اون بهش اهمیت میدم ولی اون بیشتر توداره. میشه راهنماییم كنین چیكاركنم .احساس میكنم خیلی از هم دور میشیم.

    جام جم سرا

    سلام. دوران بارداری ، دورانی خاص با شرایط خاص است.تغییرات جسمی ، فیزیولوژی و روحی در پی دارد. اما همه گذراست و بعد از اتمام بارداری همه چیز به شكل عادی برمی‌گردد. همین تغییرات احتمالا باعث شده چنین فكر كنید وگرنه به قول خودتان ، زندگی‌تان خوب است. افكار منفی را از خود دور كنید. باید مدیریت افكارتان را به دست بگیرید. تمرین كنید افكار مثبت را جایگزین آنها كنید. مثلا هربار كه چنین فكری به ذهن‌تان رسید، بلافاصله به كاری مشغول شوید.موسیقی گوش دهید،‌با فرزندتان حرف بزنید،‌نفس عمیق بكشید و بشمارید، اگر همسرتان منزل است با او حرف بزنید و...انتخاب این فعالیت جایگزین، به عهده شماست.با توجه به شرایط‌تان بهترین را برگزینید. فعالیت‌های جدید آغاز كنید.به همسرتان توجه بیشتری كنید. خوب سخن گفتن، با محبت رفتار كردن و...می‌تواند خیال‌تان را راحت و حال هر دویتان را بهتر كند.قدر لحظه لحظه این دوران خوب را بدانید و نگذارید افكار منفی،‌شیرینی این دوره را به كام‌تان تلخ كند.موفق باشید.
    لیلاكامرانی، كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • بانو - شنبه 23 تیر 1397

    سلام خانم كامرانی عزیز. مشكلی دارم بسیار بزرگ كه دیگر تاب تحملش رو ندارم. خانمی 45ساله وتحصیلكرده و دارای شغل با درآمدخوبی هستم. یك دختر17ساله دارم و با همسرم 4سال اختلاف سنی دارم. همسرم بسیار آدم خودشیفته و خود خواهی است 90درصد هزینه ها و مخارج زندگی و حتی هزینه‌های دخترم با منه و اصلا هزینه نمیكنه. حتی منزلی كه در آن اقامت داریم مال منه و ایشان منزل خودش رو اجاره داده و هیچ كمكی به من نمیكنه. حتی زمانی كه زیر بار قسط‌های خانه كمرم شكسته بود ایشان پولش رو داده بود به كسی و سود می گرفت. كلا خودش رو جدا از من و دخترش میدونه و در این خصوص شبیه رفتار پدرشه و فكر میكنه با سختی دادن ما میتونه هزینه هاش رو مدیریت كنه در حالی كه حتی حداقل هزینه های خورد و خوراك و شارژ ساختمان و ... رو هم برای ما نمیكنه. او در یك مدرسه غیر انتفاعی شاغله و حقوقش زیاد جالب نیست ولی میتونه هزینه های روزمره را تقبل كنه در كنار این اخلاق بدش چیزی كه اذیتم میكنه رفتار بیمارگونه اونه از همه چیز و همه كس ایراد می گیره حتی اگر به اون تلفن بشه یا حضوری صحبتی داشته باشه پشت سر شروع میكنه به ایراد گرفتن از مكالمه طرف كه چرا اینطوری صحبت كرد به جای این‌كه درخواستش رو اینجوری بگه چرا اینطوری گفته و ... كلا از نظر اون اآدم های اطرافش باید كاری رو انجان بدن یا طوری صحبت كنند كه اون دوست داره و آخر كارمان به جرو بحث میكشه معمولی ترین كاری كه انجام میده باید كلی ازش تشكر كنیم و كلی هم منت می زاره اخلاق بسیار بدی داره . بسیار حسود است.. من درخانواده ای بسیار آرام و با محبت بزرگ شدم.اون حتی از محبت ما به هم حسودی میكنه و بارها به من گفته. گاهی برادرم نان می خرد و برای ما هم می آورد. ایشان به جای تشكر میگه برادرت با خرید نان در زندگی ما دخالت میكنه حتی با شرایط من هم حسادت میكنه لازم به ذكر است ایشان در محیطی بزرگ شده پدر بسیار دیكتاتور و خشنی داشته و همیشه ایشون رو تنبیه هات سخت می كرده و با توجه به اینكه اصلا پدرش رو قبول نداره ولی همون رفتارها زورگوییها و ریزه گیریها و گیر دادنهای بیهوده رو داره حتی به گفته خودش در دوران مجردی 2سال با خواهرش قهر بوده و 6ماه با پدرش. لازم به ذكر است پدرش هنوز هم سر به سرش می ذاره و در حضور پسر كوچكترش و دخترش همش از اون بدگویی میكنه و فشار و تنش‌های عصبی براش ایجاد میكنه. این مسئله به قدری حاد شده كه دخترم حاضر به تحمل اون نیست و بارها و بارها به من گفته مامان خسته شدم از بابا طلاق بگیرخودم هم خسته شدم و از همه بدتر خود شیفتگیهاشه كه خودش رو بهترین شوهر و پدر میدونه در صورتیكه روزگارمارو سیاه كرده. من آدم اروم و بسازیم بطوری كه این همه سال مشكلاتم رو توی خودم ریختم و خانواده ام هیچی از مشكلات من نمی دانستن .البته از رفتارهای اون متوجه خیلی چیزها شده بودند ولی چون من چیزی نمی گفتم اونا هم به روم نمی آوردن .ولی این اواخر اونها هم متوجه مشكلات من شدن ولی دیگه تحمل ندارم 23سال تحملش كردم شاید بهتر بشه ولی بدتر میشه كه بهتر نمیشه مطمئنم مشكلات روحی داره و باید روان كاوی بشه ولی اصلا زیر بار این كار نمی ره خانوادم هم میگن محاله درست بشه مگه پدرش درست شده وقتی به مادر شوهرم میگم میگه دركت میكنم من هم گرفتار پدرش هستم ولی این ابراز همدردی مشكل من و حل نمیكنه این اواخر به خاطر مشكلاتی كه برادرش براشون درست كرده دیگه غیر قابل تحمل شده لطفا به من بگین چكار كنم .جدا بشم گرچه میدانم عاقلانه ترین كار این است ولی برای آینده دخترم خیلی نگرانم .همش فكر میكنم از من كه گذشت ولی الان دخترم هم صداش دراومده آیا این جدایی برای دخترم و آینده زندگیش مشكلاتی رو ایجاد نمی كنه ؟لطفا راهنماییم كنین بودن دركنار همسرم هم جز تنش و مشكلات عصبی برای من چیزی نداره به‌طور كلی آدم خنثی ای‌است در تقبل مسئولیت‌هاش ولی بسیاردیكتاتور و مغرور در دستور دادن است و همش میگه من رئیسم و هرچی گفتم باید بدون چون و چرا انجام بدین .

    جام جم سرا

    سلام. احساس می‌كنم در كلافگی و عصبانیت نوشته‌اید. همسر شما این‌قدر بد نیست كه گفته‌اید. حتما محاسنی دارند كه تا حالا زندگی ادامه یافته است. این كه خانه‌شان را اجاره داده‌اند حتما در آن زمان بهترین تصمیم بوده‌است. بیشتر اختلاف‌‌هایی كه گفته‌اید، تفاوت‌های فرهنگی و اقتصادی است؛ تفاوت‌هایی كه می‌توانند هم آزاردهنده باشند و هم نباشند. بستگی دارد چگونه به آنها نگاه كنید. شما الان از تصمیم هایی كه قبلا گرفته‌اید ناراحتید و این ناراحتی را گردن ایشان می‌اندازید. بهتر است آنها را بپذیرید تا راحت‌تر زندگی كنید.این كه جدا شوید یا نشوید و بعدش چه خواهد شد را من نمی‌دانم.چون این تصمیمی است كه شما باید بگیرید و اگر با همین دید باشید،هر تصمیمی كه بگیرید احتمالا بعدها از آن پیشمان خواهید شد.پیشنهاد می‌كنم با روان‌شناس، جلسات حضوری داشته باشید.مهم نیست همسرتان می‌آیند یا نه.مهم این است شما به خودشناسی برسید و خودتان را قوی كنید. باید سود و زیان این رابطه را بخوبی تعیین كنید.برای تعیین این سود و زیان هم به كمك نیاز دارید.تا زمانی كه خودتان را نشناسید نمی‌توانید انتخاب خوبی داشته باشید. ما با گذشته همسر و تربیت و كودكی و خانواده ایشان كاری نداریم. تربیت و كودكی پایه گذار ادامه زندگی و شكل گرفتن شخصیت هر آدمی است. اما روزی شما ایشان را دوست داشته‌اید و هم مسیر شده اید.الان هم دوست دارید اما مسائلی ناراحت‌تان كرده‌است.پس شما تغییر كرده‌اید.می توانید با مراجعه حضوری، این تغییرات كه می‌تواند بسیار مثبت باشد یا نباشد را متوجه شوید.در ادامه این راه می‌توانید به فرزندان‌تان نیز كمك كنید. موفق باشید.
    لیلا كامرانی، كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • dd - دوشنبه 11 تیر 1397

    سلا م بیماری دوقطبی بودن یعنی چه؟

    جام جم سرا

    اختلال دوقطبی (Bipolar disorder) نوعی اختلال خُلقی و یك بیماری روانی است. افراد مبتلا به این بیماری دچار تغییرات شدید خُلق می‌شوند. اختلال دو قطبی به صورت معمول در آخر دوره نوجوانی یا اوایل دوره بزرگسالی تظاهر پیدا می‌كند كه فرد مدتی به شدت افسرده و مدتی سرخوش است. در شیدایی، خُلق و انرژی بیمار بسیار بالاست. تظاهرهای اصلی مانند نشاط‌زدگی، تحریك‌پذیری، پركاری و عقاید خودمهم‌انگاری خوش‌بینی افراطی و خوشحالی سرایت كننده تظاهر می‌كند. با وجود این كه كم استراحت می كند، انرژی و فعالیت بسیار زیادی دارد. گاه مسافت های بسیار طولانی را پیاده روی می كند و كارها و ورزش های سنگینی را انجام می دهد بدون این كه احساس خستگی كند. گویی فرصت كافی برای انجام كارها و گفتن حرف هایش ندارد. شخص كم خواب می‌شود، ولخرج و علاقه مند به سفر و مهمانی خواهد شد. بیمار سرخوش زیاد حرف می زند. اما قطب دوم افسردگی است كه شامل ناراحتی، اضطراب، از دست دادن انرژی، احساس بی ارزشی و ناامیدی، از دست دادن اعتماد به نفس و اشكال در تمركز می باشد.
    بیماران ممكن است علاقه ای به فعالیت های مورد علاقه خود نشان ندهند.
    آنها ممكن است كاهش یا افزایش وزن داشته باشند، زیاد یا كم بخوابند و حتی فكر خودكشی به سرشان بزند. این بیماری ژنتیك است و چهل درصد احتمال دارد كودك دچار این بیماری بشود. فرزندان والدین مبتلا به دوقطبی در مقابل اختلالات خلقی و روحی آسیب‌پذیرتر هستند. هورمون استرس در كودكانی كه والدین مبتلا به اختلال دوقطبی دارند در واكنش به عوامل استرس‌ زای زندگی معمولی، خیلی بیشتر از كودكان عادی افزایش پیدا می‌كند. كودكانی كه والدین مبتلا به اختلال دو قطبی دارند چهار برابر بیشتر از سایر همسالان خود در معرض ابتلا به اختلالات خلقی از جمله اختلالات كاستی توجه- بیش فعالی، سلوك و نافرمانی مقابل‌ه­ای قرار دارند. لذا نیاز به مراقبت، درمان و پیگیری بیشتری دارند.
    در كل اگر بخواهم خیلی ساده بگویم، اختلال دوقطبی یعنی گاهی فرد بی‌حال و افسرده است و گاهی سرخوش و پرانرژی.چون در دو قطب متضاد حركت می‌كند می‌گویند دوقطبی.برای تشخیص به عوامل زیادی نیاز است و به آسانی نمی‌توان برچسب این اختلال را بر كسی زد.زیرا گاهی ما در زندگی خُلق پایینی داریم و نمی‌توانیم كاری انجام دهیم و گاهی بسیار سرخوش هستیم. حتما باید متخصص تشخیص دهد.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • معصومه منفرد - چهارشنبه 6 تیر 1397

    سلام وقت بخیر
    من بعداز 2 ماه كاردر یك شركت اخراج شدم و هیچگونه حقوق و قرارداد و پرینت حساب یا حضورو غیاب ندارم كه رابطه كارگری و كارفرما را اثبات كنم و شكایت هم كردم گفتند باید مدارك بیاورم اما هیچ سند و مدركی ندارم باید چه كنم؟

    جام جم سرا

    سلام.باید با مشاور مستقر در ادارت كار یا وكیل صحبت كنید.

  • احسان - سه شنبه 5 تیر 1397

    سلام چندی وقتی است با صاحب خانه ام بخاطر عدم تسویه قبوض از طرف وی درگیری لفظی كردم وی تهدید كرده در اتمام اجاره مبلغ رهن را نمی دهد و بنده را بلا تكلیف می‌گذارد باید چه كاری انجام بدهم . باتشكر

    جام جم سرا

    سلام.با مشاور حقوقی تماس بگیرید.موفق باشید.

  • شعله - شنبه 2 تیر 1397

    سلام خسته نباشین
    من یه دختر30ساله ام كه دارم ارشد میخونم. همیشه از دوره كارشناسی تا به الان پیشنهاد های ازدواج زیادی داشتم. ولی هیچكدوم برام جذاب نبودن تااینكه یكیشون رسید.
    ایشون 3 سال كوچیكتر از منه و یكی دو ماه اول با موضوعات درسی جلو اومدن و كم كم نظر منو جلب كردن و همیشه می گفتن باورم نمیشه شما بزرگترین و بهتون نمیخوره. وقتی پیشنهاد دادن برای ازدواج آشنا شیم قبول كردم چون همه جوره مورد پسند خودم بودن. كم كم دیدیم هیچ اختلافی نداریم جز سن. برای خودم مسئله ای نبود ولی ایشون خیلی دغدغه داشتن و همش میگفتن شانس داشتنت رو ازم نگیر. من هم چون دوستشون داشتم مخالفت نكردم. گقتن بbار به راه حلی برسیم. به پیشنهاد یكی از دوستان بهش گفتم بریم مشاوره و ایشون موافقت كردن. آشنایی ما چند ماه گذشت. بعد سه ماه به این نتیجه رسیدن كه با سن كنار نمیان و اگر در آینده كسی بگه خانومت بزرگتر به چشم میاد نمی‌تونن سكوت كنن و تو خانوادشون مشكل ایجاد میشه. من علیرغم علاقه زیادم در سكوت پذیرفتم و خداحافظی كردیم. این كه چه بر من گذشت بماند.. بعد از چند ماه برگشتن و اظهار پشیمونی كردن و اینكه فرصت دیگه ای بهشون بدم تا بیشتر فكر كنیم. تو چند ماه اول آشنایی تمام حرف ایشون محبت و علاقه بود و شیفتگی ولی این بار گفتن اظهار علاقه ای نباشه بهتره تا وابستگی بیشتر پیش نیاد. غافل از اینكه من سراپا معتاد به محبتشون بودم و نمی تونستم علاقمو ابراز نكنم و انتظاری هم نداشته باشم. این بار وقتی دیدم بازم همون حرفا رو میزنن و همچنان در قدم اول هستن و حتی مشاوره هم راضی نمیشن كه بریم، خودم خداحافظی كردم با قلبی شكسته تر وعشقی بیشتر. بعد از چند ماه باز برگشتن و همون داستان... و من در سكوت فقط قبول كردم. وقتی اصرار منو به مشاوره دیدن زحمت كشیدن به یه سایت مشاوره پیام دادن و مشاور محترم كاملا ایشون رو نهی كردن از این ازدواج. من نمی دونم چی به اون مشاور گفتن ولی منم به همون مشاور پیام دادم و جواب كاملا متضادی دریافت كردم. ایشون گفتن اینبار دیگه خداحافظشیون جدیه و تو این دو ماه كه برنگشتن سمت من.
    شما بفرمایید من چطور فراموشش كنم با این همه بدی كه در حقم كرده دوستش دارم و این چیز منطقی ای نیست. دلم میخواد از این حال در بیام ولی همش جلو چشممه و ذره ای از محبتم كم نشده. حرفایی كه بهم زدن و رفتارهای اخیرشون تا مدتها باعث افسردگیم شد و حس می كردم پیرم.

    جام جم سرا

    سلام.قرار بوده رابطه‌ای به سرانجام برسد و نرسیده است.بدی‌ای این میان وجود ندارد.شما چون به نیت اصلی كه وصال است نرسیده‌اید آن را به بدی تعبیر می‌كنید.همین موضوع نشان می‌دهد شما كل رابطه را اشتباه رفته‌اید. هر آغازی برای ازدواج به شناخت و محك زدن یكدیگر نیاز دارد.این‌كه دختر و پسر چقدر به هم تشابه دارند و چقدر تفاوت. طی مراحل آشنایی این شناخت‌ها به دست می‌آید.این‌كه پس از شناخت یكی از طرفین متوجه شود ادامه مسیر درست نیست و بهتر است تمام شود،‌بدی در حق دیگری نكرده ؛‌حتی خوبی هم كرده است چون مانع شكست بزرگ‌تری شده ‌است. پس این تفكر كه بدی كرده كاملا نادرست است و باید اصلاح كنید.شاید بگویید حرف‌های خوب زده است.طبیعی است كه حرف خوب زده شود چون اگر تنفر داشتند كه جلو نمی‌آمدند. فقط ایشان خیلی منطقی بوده‌اند و شما احساساتی و همین تفاوت بزرگ باعث حال بد شما شده است. این‌كه یك روان‌شنای دو جواب متفاوت داده است كاملا به نوع گفته طرفین بستگی دارد.شاید برای ایشان تفاوت سن معكوس اهمیت داشته و این‌كه نمی‌توانند با آن كنار بیایند را مطرح كرده‌اند كه طبیعتا روان‌شناس هم این موضوع را تایید كرده است؛‌اما شما از موضوع دیگری گفته‌اید یا این وجه قضیه برایتان اهمیت نداشته كه طبیعتا روا‌ن‌شناس هم روی آن مانور نداده است.
    بیش از حد انرژی گذاشتن ،‌حال آدمی را بد می كند.اگر از كسی بت بسازیم ،‌شروع آسیب دیدن است.
    پرسیده‌اید چگونه فراموش كنید.نمی‌توانید فراموش كنید.اصلا راه حلی برای فراموشی در دنیا وجود ندارد.برعكس تلاش برای فراموشی،‌باعث یادآوری می‌شود.لطفا تلاش نكنید.به جای این زحمت،‌باید كارهای دیگری انجام دهید.
    1-هر رابطه‌ای انتهایی دارد.باید بپذیرید رابطه تمام شده است.این پذیرش كمك های بزرگی به شما خواهد كرد.
    2-احساسات منفی را بروز دهید.گریه كنید.غمگین شوید. حق دارید بی‌حوصله باشید.
    3-ذهن تان را خالی كنید.بهتر است حال‌تان را بنویسید.اگر نگرانید كه دیگران بخوانند،‌آنها را پاره كنید یا با فرد مورد اطمینانی درددل كنید.برون‌ریزی داشته باشید.
    4-حمایت اجتماعی دریافت كنید.یعنی با دوستان‌تان بیشتر وقت بگذرانید.در جمع خانواده و اقوام بیشتر باشید.گپ و گفت كنید و حضورتان را قوی كنید.
    5-انرژی‌تان را تخلیه كنید.به جای این‌كه برای ناراحتی و غصه خوردن انرژی بگذارید،‌این نیرو را صرف كار مثبت كنید.ورزش كنید.كار مورد علاقه‌ای را شروع كنید.به مراكز خیریه و عام المنفعه سر بزنید و همكاری كنید.
    6-رابطه جدیدی را شروع كنید.باید مدتی بگذرد تا آماده رابطه جدیدی شوید.
    رنج كشیدن می‌تواند باعث رشد شود اگر درست هدایت شود. بسیاری از شعرهای زیبا یا آثار هنری در پی شكستی پدید آمده‌اند.
    در نهایت برای این‌كه به خودشناسی برسید و با شناخت خودتان بتوانید بهترین‌ها را برای خودتان برگزینید، حتما به روان شناس مراجعه كنید.

  • محمد - سه شنبه 29 خرداد 1397

    با سلام
    حدود 6 ماه است عقد كرده‌ام .با همسرم قبلا همكار بودم وتا حدودی با خصوصیات اخلاقی من آشنا بود. كم كم شروع به تغییر كرد و به آن شخصیتی كه من میخواستم تبدیل شد .كارم به عقد كشد و عقد كردیم .با گذشت زمان رفتارش تغییر كردوخیلی حرفا ها را كه با هم زده بودیم نادیده گرفت .با مادرش زندگی می‌كرد و پدر ش خیلی سال پیش كه همسرم 3 ساله بود از دنیا رفته است.مادرش 3سالی می شد ازدواج كرده بود و لی شرایط مالی خوبی نداشتن .نمی‌دانم از سر دلسوزی به طرفش رفتم یا تغییرات كاذبی كه داشت ولی یك چیز را می‌دانم خیلی دوستم دارد و همین باعث آزارم می‌شود چون می‌خواهد همیشه كنارمن و مادرش باشد و این باعث می‌شود زیاد با خانواده من ارتباط برقرا نكند.مادرم تنها زندگی می‌كند و باید به اوسر بزنم و آنجا برم .بارها به فكر جدایی افتادم ولی با كتاب خواندن افكار منفی را دور كرده ام ولی باید راه حلی باشد ....ممنون از راهنمایتتون.

    جام جم سرا

    سلام.شما نكاتی را در ازدواج در نظر نگرفته‌اید كه حالا باعث شده آزار ببینید.
    وجود شباهت برای داشتن ازدواجی موفق دارای اهمیت بسیار است.‎بیشتر از هشتاد سال است دانشمندان سراسر دنیا به شیوه های گوناگون تحقیق می كنند كه چرا برخی مردم در ازدواج و روابط زناشویی شان خرسندتر از دیگران هستند. این‌كه چرا بعضی از ازدواج ها دوامی ندارند و برخی برای زمان طولانی ثابت و پایدارند. آنچه محققان و كارشناسان به آن دست یافته اند یك اصل ساده است.
    زن و شوهرهایی كه خوشبخت هستند و روابط نسبتا پایداری دارند به لحاظ پیشینه خانوادگی، موقعیت اجتماعی، سطح تحصیلات و نیز وضعیت سلامت، علایق و سرگرمی ها و زمینه های متعدد دیگر به یكدیگر شبیه‌تر از كسانی هستند كه در رابطه ای خالی از احساس خوشبختی به سر می برند. این‌كه تضادهای روحی زوجین بتواند اثر مفیدی در یك رابطه داشته باشند به اثبات نرسیده. آنچه به طور واضح اهمیت دارد میزان شباهت هاست. البته یك اصل مهم و اصولی در این میان وجود دارد و این است : " همزیستی به هر نوع كه باشد به گذشت و سازگاری نیازمند است." این یك اصل اصولی است كه بدون آن نمی توان در انتظار آرامش و خوشبختی در ازدواج و زندگی مشترك بود.
    مسلما میزان اشتراكات دو طرف موجب كاهش زیان های ناشی از اصطكاك افكار می شود. وقتی زن و مرد با هدفی مشترك یكدیگر را انتخاب كنند دیگر مجبور نیستند برای هر موضوعی به بحث و مجادله بپردازند.
    وجود شباهت، یك نوع احساس خوشایند و مطبوع را برای افراد ایجاد می كند. وقتی علایق مشترك بین شما و شریك زندگی‌تان برقرار باشد نوعی موازنه درونی ایجاد می شود كه در اصطلاح علم پژوهش به آن "تعادل شناختی" می گویند. ولی مثلا اگر همسرتان نتواند همنشینی و صحبت با بهترین دوستتان را تحمل كند، تركیب و آرایش این پیوند ازدواج، به طور تدریجی شكلی ناموزون پیدا می كند و شما را مجبور می كند تا برای جبران این عدم تعادل، به تغییر نظر همسرتان فكر كنید یا به دوستتان كمتر اهمیت دهید كه این دو راه هر دو دشوار است. در نهایت این نوعی احساس عدم تعادل ایجاد می‌كند كه آزار دهنده است در حالی‌كه شباهت نگرش و دیدگاه و احساس زوجین، نوعی حس امنیت خاطر را به ارمغان می آورد كه می تواند از معیارهای مهم برای ازدواج موفق و ماندگار باشد.
    بنابراین چنانچه به این درك برسیم كه وجود شباهت برای داشتن ازدواجی موفق دارای اهمیت بسیار است. شاید ابتدا این‌طور تصور شود یافتن شریك زندگی مناسب كار سختی نیست. اما باید این‌چنین گفت این یك اصل ساده است كه به اجرا درآوردن آن اصلا ساده و راحت نیست. چون موضوع این است كه باید به ارزیابی این موضوع پرداخت كه كدام ویژگی‌ها برای جور بودن و مناسب بودن دو طرف تعیین كننده است.این‌كه كسی پیتزا را بیشتر دوست دارد یا قرمه سبزی یا اینكه ورزش می كند یا نه، خیلی زود روشن می شود و برای فهم این موارد نیازی به مشاور و كارشناس نیست. ولی ممكن است این‌كه عقاید در مورد چگونگی یك رابطه خوب، دارای تفاوت هایی باشد كه شاید آن‌را زمانی بفهمیم كه تلاش مستمری در این زمینه داشته باشیم.همزیستی به هر نوع كه باشد به گذشت و سازگاری نیازمند است‎
    در گزینش همسر، چه چیز از نظر مردان و زنان اهمیت ویژه دارد؟
    آنچه به طور واضحاهمیت دارد میزان شباهت هاست. البته یك اصل مهم و اصولی در این میان وجود دارد و این است : " همزیستی به هر نوع كه باشد به گذشت و سازگاری نیازمند است." این یك اصل اصولی است كه بدون آن نمی توان در انتظار آرامش و خوشبختی در ازدواج و زندگی مشترك بود.
    وقتی از مردان و زنان سوال می كنیم وجود چه چیز در یك شریك زندگی به طور بالقوه اهمیت دارد، در می‌یابیم پیش از هر چیز، گسترده ترین پژوهش انجام شده مربوط به گزینش همسر را با همكاری یك برنامه همسریابی اینترنتی در اكتبر 2008 انجام دادند كه در آن 22 هزار نفر از زنان و مردان در مقاطع سنی مختلف در رابطه با تصورشان از یك شریك زندگی ایده آل سخن گفتند. نتیجه به دست آمده به این صورت بود كه مردان و زنان از این ویژگی‌ها به عنوان مهم‌ترین ها یاد كردند؛دلسوزی، مهربانی، احساس مسئولیت، نظافت و آراستگی، مهرورزی، قابلیت اعتماد، وفاداری و صداقت.حال باید شما ببینیند چقدر به تشابهات اهمیت داده اید.گفته اید ایشان تغییر كرده اند.این اصلا خوب نیست.ما در ازدواج در پی تغییر یكدیگر نیستیم. بلكه باید با آن كنار بیاییم و سازگار شویم.اگر خودمان را یا دیگری را به زور تغییر دهیم،‌نتیجه اش خشم و عصبانیت خواهد بود. چون انرژی بیش از اندازه برای چنین تغییری باعث خشم و آسیب می شود.پس فكر تغییر را رها كنید.حالا باید ببینید با این تفاوت چكار می خواهید بكنید.موضوع مطرح شده لاینحل نیست.فقط كمی مدیریت زمان و احترام به عقایدیكدیگرمی‌خواهد. این‌كه همدیگر را همین‌گونه كه هستید بپذیرید. باید برای این پذیرش تلاش كنید.فقط كنترل افكار منفی كمك كننده نخواهد بود؛‌اما همین كه توانسته ‌اید به این مهارت دست یابید،‌عالی است.توصیه می‌كنم از یك زوج درمانگر كمك بگیرید.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • تنها - شنبه 26 خرداد 1397

    با سلام. بنده دختری سی و یك ساله حق التدریس دانشگاه هستم كه متاسفانه در خانواده ای زندگی میكنم كه هیچ جایی بین آنها ندارم. در طول زندگیم سر كوچكترین مسئله ای مادرم با من قهر میكند و من كه واقعا در دنیا بجز این خانواده كسی را ندارم مستاصل میمانم كه چه كنم. در تمام طول زندگیم درست زندگی كردم و هیچ رابطه ای حتی به صورت تلفنی نداشتم و متاسفانه چون مقاطع تحصیلی را خارج از شهر محل سكونتم گذرانده‌ام دوستی ندارم. خواهر هم ندارم كه باهاش درددل كنم واقعا از بس برای خدا و خودم نامه نوشتم خسته شدم احساس میكنم اشباع شده ام و دیگر توانی برای زندگی ندارم چكار كنم كه نسبت به خانواده ام بی تفاوت باشم و این قهرهای الكی آنها روحیه مرا خراب نكند. خواهش میكنم راهنمایی بفرمایید.

    جام جم سرا

    سلام.قهر یك راه فرار از مشكل است .وقتی من در سختی ای گرفتار می شوم و نمی‌توانم آن را حل كنم،‌فرار می‌كنم . نتیجه ای كه از قهر می‌گیریم عموما تعیین كننده ادامه این راه‌حل است. بیشتر افراد از قهر كردن به نتیجه مطلوب می‌رسند پس رفتارشان تقویت می‌شود و ادامه می‌دهند.در بعضی ها هم عادت می‌شود.در كل قهر، مكانیسم فرار است. مادر شما همین راه‌حل را برگزیده و ادامه یافته تاكنون.متاسفانه دوره رشد شما مشكلاتی داشته كه دلبستگی ناایمن شده اید و از قهر مادرتان بشدت می‌رنجید و بعد از این همه سال هنوز نتوانسته‌اید آن را بپذیرید. باید برای تغییر حال خودتان گام بردارید.فعالیت جدیدی را شروع كنید. ورزش كنید به باشگاه بروید.باید به خودتان اهمیت دهید.مادرتان كه همیشه قهر نمی‌ماند در ضمن باید آن قدر قوی باشید كه در این مدت ایشان را نبینید. همین واكنش های نامناسب شما و احتمالا اطرافیان باعث تقویت رفتار مادرتان شده‌است. پس باید تغییر كنید.باید حضورتان را در اجتماع بیشتر كنید. هنری بیاموزید. در زمان قهر مادر، كارهای خارج از منزلتان را بیشتر كنید.گویی اتفاقی نیفتاده است. بی توجهی شما ره آن دوره قهر بی تفاوتی نیست بلكه به بهترین شكل حل كردن این بحران است. باید بتوانید دوستی بیابید.همین كه م یگویی تنهایید و هیچ دوستی ندارید قابل بررسی است .چون یك فرد عادی لااقل دو سه دوست دارد. درنهایت بهترین راه حل مراجعه به روان شناس به شكل حضوری است.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان‌شناس بالینی

  • Nikan - پنج شنبه 24 خرداد 1397

    سلام...پسری ۲۶ ساله هستم .عاشق دختر ۲۵ ساله شدم. همكلاسم دوران دانشجوی هم بودیم. الان شش ساله همدیگررو میخوایم.دوبارم خواستگاریش رفتم.پدرش راضی نیست .اما اون یه اخلاقهایی داره عصبانی میشه بددهن میشه هر چی میگی زشته و باهاش حرف میزنم لج میكنه و بدتر تكرار میكنه یا وقتی عصبانی میشه انگار غریبه میشم و خاطرات و عشق شش ساله فراموش میشه همه چی میگه...هر كادویی میخره وقتی عصبی میشه میگه من خریدم توگدایی منت وووو.
    همیشه زود قهر میكنه. واسه هر حركت یا حرف منو مسدود میكنه. بلاك میكنه . مقصر هم باشه معذرت نمیخواد. همیشه انتظار داره من پا پیش بذارم جلو واسه آشتی كه اونم سه روز كه میری سمتش بدتر میشه..خیلی تحملش زیاده یك ماه هم نرم جلو تحمل میكنه تا من دلتنگ بشم برم جلو ...آخرشم میگه خودت اومدی جلو.
    احساس میكنم داره با اخلاقم بازی میكنه.
    راجع به حرف زدن هم جلو جلو بگم‌انقدر كشوندمش كنار و راجع به اخلاقهاش با آرامش حرف زدم اما توجه نمیكنه.
    اما خیلی دوستش دارم. آرامش ندارم نمیخوام هم از دست بدمش.
    اونم وابسته و عاشقمه اما اخلاقش كشنده هستش...

    نمیدونم شاید ااخلاق من طوریه كه اون ضعف داره ازم یا سو استفاده كرده
    اون دوستم داره اما اخلاقش دم دمی مزاجی هستش
    خیلی خسته ام لطفا كمك كنید حداقل دلتنگش كنم یا غرورم حفظ بشه
    عشق خارم كرد .
    با تشكر

    جام جم سرا

    سلام.شما دلتان را بر عقل‌تان ترجیح داده‌اید.خودتان به خوبی می‌دانید چه آینده ای در انتظارتان است ؛‌اما ترس از دست دادن و تنهایی مانع جدایی می‌شود. تا زمانی كه چنین شرایطی دارید نمی‌توانید بهترین انتخاب را داشته باشید. شما باید این ترس‌هایتان را از بین ببرید و به تعادل برسید. زمانی كه بتوانید بدون ترس از دست دادن با طرف مقابل صحبت كنید،‌می توان به تصمیم درست تان اعتماد كرد. حتما باید به روان‌شناس مراجعه كنید تا در جلسات درمانی گام به گام شما را هدایت كنند. اگر به این شیوه ادامه دهید ،‌همیشه همین شرایط را خواهید داشت.موفق باشید.
    لیلاكامرانی، كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • Elham - سه شنبه 1 خرداد 1397

    سلام خسته نباشید.۲۹ سالمه.و مدت ۵ سال زندگی مشترك دارم.حدود ۱۰ الی ۱۲ روز پیش شوهرم دیر وقت اومد خونه.و هرچی به گوشیش زنگ زدم و‌پیامك فرستادم جواب ندادن.كه اصلا همچین چیزی محال بود.منم اون شب اشتباه كردم باهاش قهر كردم و به مدت دو روز اصلا باهاش حرف نزدم خودش هم قدمی برنداشت كه آشتی كنه.تا اینكه دلم طاقت نیاورد و چون قبلا رابطه هایی داشت تا چه حد نمیدونم ولی پیامهای عاشقانه زیاد بهم میدادند.طی این ۵سال چندین مورد پیش اومده بود.و من گذشت كردم.كارمون به دعوا و كتك و به خانواده شوهرم هم گفتم.تا یه سالی كه مشكلی نداشتیم تا همین دعوا كه من خیلی ناراحت شدم و ازش خواستم یه زندگی سالم داشته باشیم توش دروغ و خیانت نباشه یه مقدار هم مسایل گذشته چاشنیش كردم و گفتم اینطور پیش بره من از زندگی و تو ممكنه بدم بیاد و سرد بشم.خودمم میفهمم چقد حرفای بدی زدم.ولی از اون شب شوهرم قهر كرده.و بامن حرف نمیزنه فقط جواب سلامم رو میدم .الان ده روزه.نمیدونم چیكار كنم؟ممنون میشم راهنمایی كنید.حتی ازش معذرت خواهی كردم.التماسش كردم.گریه كردم.محبت میكنم.ولی توجهی نمیكنه.لطفا كمكم كنید.

    جام جم سرا

    سلام.شما باید مواردی را بیاموزید.مثل قدرت حل مساله،‌مثل خویشتن داری و... رابطه شما مشكل داشته و دارد.نمی دانم با توجه به این كه متوجه شده اید همسرتان روابط فرازناشویی داشته اند چه كار كرده اید. این مشكل می تواند پایه مشكلات بعدی شود. باید كمك می گرفتید تا به بخشش به بهترین شكلش برسید. در ضمن، این نكته باید شما را آگاه كرده باشد مسائلی هست كه كار به اینجا رسیده است. خودنگری كرده باشید و گره های دخیل در این مورد را یكی یكی باز كرده باشید.اگر همه این كارها را كرده باشید ،‌پس راه را درست رفته اید كه گمان نمی كنم.چون با كوچك ترین رفتار همسرتان برآشفته شده اید و تمام گذشته رو آمده است. در كل تا زمانی كه مشكلی به خوبی و عمیق حل نشود،‌با كوچك‌ترین نشانه از آن یا نزدیك به آن خودش را به فجیع‌ترین شكل نشان می دهد.به همین علت لازم است در برخی موارد كمك تخصصی از روان شناس گرفته شود. شما همسرتان را سر موضوع گذشته نبخشیده اید.به همین علت خشمگین شده اید و همه آنچه نباید می گفتید را گفتید. ایشان هم حق دارند ناراحت باشند چون انتظار چنین واكنشی نداشته اند.بهتر بود در آرامش از ایشان سر فرصت علت رفتار و دیر آمدنشان را می پرسیدید یا كافی بود بگویید نگرانشان شده اید و دل نگران بوده اید. هیچ وقت در عصبانیت و ناراحتی حرف نزنید.باید كنترل بر رفتار و گفتار داشته باشید.سخت است اما با تمرین خواهید توانست.زیرا یك حرف نسنجیده درناراحتی سال ها زمان می برد تا درستش كنید. نكته دیگر قهر است.قهر راهی برای گریز از مشكل است و ناتوانی در حل آن.قهر اگر ادامه پیدا كند باعث فاصله بیشتر و سردی خواهد شد.شما به ایشان كاری نداشته باشید.حرف بزنید. كارهای عادی تان را انجام دهید.به مرور ایشان نیز تغییر موضع خواهند داد. اما توصیه اصلی و مهم، مراجعه به زوج درمانگر است.از ابتدا جلوی مشكلات را بگیرید تا ادامه مسیر آرامی داشته باشید.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • علی - یکشنبه 10 دی 1396

    سلام.راهی برای رفع دیوانگی هست.

    جام جم سرا

    سلام.تا تعریف شما از دیوانگی چه باشد .كلا برای بیشتر اختلالات روانی درمان قطعی وجود دارد و آن چندتا هم كه سخت درمان می شوند یا درمان قطعی ندارند، درمان باعث می شود بیمار شرایط مساعدی داشته باشد و راحت تر زندگی كند.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،كارشناس ارشد روان شناسی بالینی

  • در جواب دخترانه - شنبه 9 دی 1396

    سلام من به حالت غبطه خوردم خوش بحالت كه تو اون شرایط بهترین تصمیم و انتخاب كردی كاش منم مثله تو بودم هیچوقت نه افسوس و نه حسرت و نه پشیمون از كاری كه كردی نشو چون بهترین تصمیم و انتخاب بوده خانم كامرانی عزیز شما بهترین مشاوره دنیایید من عاشق مطالعه جواب مشاوره شما هستم و هربار پاسخ سوالات مطالعه میكنم كلی درس میگیرم چون بهترین و درست ترین پاسخ رو میدین موفق باشید

    جام جم سرا

    سلام.ممنون از بازخوردتان.

  • بی اعتماد بنفس - یکشنبه 28 آبان 1396

    سلام خانم كامرانی.من یه عادت بدی دارم كه به نظرم از كمبود اعتماد به نفسمه.
    هر وقت كسی رو می‌بینم و میگه مثلا مانتوی جدیده چه قشنگه میگم نه اصلا دوستش ندارم.حالا ممكنه واقعا دوستش داشته باشم یا ممكنه دوستش نداشته باشم اما چون می‌ترسم توی دلش بگه نه اصلا هم قشنگ نیست برای همین ترجیح میدم بگم توی سلیقم نیست و دوستش ندارم.
    یا یكی ازم تعریف میكنه میگه چه دختر خوبیه سریع میگم خصوصیات بدی هم دارم.همیشه برای ترس از اینكه كسی توی دلش از من چیزی نگه خودم اون رو میگم یا مثلا وقتی خوشگل نشدم (یا حتی گاهی كه خوشگل میشم) هی میگم چه دماغم زشته چه چاق شدم چه زشتم كه یكی ازم تعریف كنه یا یكی نگه چه به خودش می‌نازه. میگن هیچ‌كس از افرادی كه انرژی منفی میدن و مثلا میگن چقدر چاقم و اینا خوششون نمیاد و مدام جلوی آینه به حودتون بگین من چقدر زیبام.اما من روم نمیشه با خودم میگم اگه جلوی دوستام بگم من از چهرم راضیم و دوس دارم خودمو بعدا تو جمع خودشون ممكنه بگن چه از خود راضیه و مسخرم كنن.
    برای رفع این مشكل چیكار كنم؟
    چون واقعا خستم.این خصوصیتم رو بیشتر جلوی برادرم نشون میدم چون اون خوشتیپه و با گفتن این حرفا میخوام برسونم بهش كه اگه لباسم قشنگ نیست از نظرت خب برای اینه كه سلیقه من این نیست (ولی هست)
    به دنباله این قضایا هیچ وقت از خریدی كه می‌كنم راضی نیستم.
    در ضمن ۱۷سالمه شرمنده كه طولانی شد.

    جام جم سرا

    سلام.افرادی كه در كودكی زیاد توبیخ و سرزنش می‌شوند، دیده نمی‌شوند و مورد توجه كافی و مناسب قرار نمی‌گیرند در بزرگسالی چنین واكنش هایی از خود نشان می‌دهند،‌چون اعتماد به ‌نفس بخوبی در این افراد شكل نمی‌گیرد.
    اما حالا باید چه بكنید.اول این‌كه اعتماد به‌نفس تان را بالا ببرید.تمرین هایی دارد.
    خودشناسی:
    باید تصویرهای نادرستی را كه در ذهن‌تان دارید، بشكنید. باید یك تصویر واقعی داشته باشید. به این منظور، روی یك كاغذ جنبه‌های مثبت و منفی خود را در همه‌ زمینه‌ها‌ی جسمی، روحی، رفتاری، افكار و احساسات بنویسید. اگر خودتان را همان طور كه هستید بشناسید و همه‌ جنبه‌های ضعف و قوت‌تان را بپذیرید، گام بزرگی برای بهبود اعتمادبه‌نفس خود برداشته‌اید.

    به چالش كشیدن:
    پس از آن، افكار، احساسات و رفتارتان را ارزیابی كردید. با خودتان به گفت‌وگو بنشینید و درست و غلط بودن آنها را سبك و سنگین كنید.
    خودكنترلی:
    سخت‌ترین و آخرین گام را محكم بردارید. احساسات منفی را مهار كنید. بر افكار و احساسات‌تان مسلط باشید و آنها را به كنترل خود درآورید. شیوه‌ تفكرتان را تغییر دهید. سختگیر نباشید. شتاب‌زده نتیجه‌گیری نكنید. در هیچ موردی پیشگیری نكنید. مثبت باشید و از كلمات منفی اجتناب كنید. برای خودتان و توانایی‌های‌تان ارزش قائل باشید. به خودتان احترام بگذارید. از نظر جسمی و ظاهری به خودتان برسید و ورزش كنید. خوابتان را منظم كنید. خودتان باشید. روابط اجتماعی از جمله رابطه با دوستان و اقوام خود را تقویت كنید. سعی كنید همیشه لبخند بزنید. راحت راه بروید و بنشینید. سرتان را بالا نگه دارید و موقع گفت‌وگو به چشمان طرف مقابل نگاه كنید.
    تمرین اول : نوشتن جملات مثبت و هرروز این جملات را جلوی آیینه حداقل به مدت 10 دقیقه به خودتان بگویید .
    تمرین دوم : یك آگهی تبلیغاتی برای خودتون درست كنید. یك فیلم كوتاه یا یك نوشته زیبا از توانایی های خودتون و هرروز چند بار به آن نگاه كنید یا بخونید .
    تمرین سوم : مراقبت از جسم خود.به این صورت كه هرروز استحمام كنید ، شاداب مرتب باشید ، 8 ساعت خواب شیرین شبانه داشته باشید ، صبحانه كامل و در طی روز نیز میوه و سبزیجات میل كنید و از خوردن چای یا قهوه درطی روز اذت ببرید.
    تمرین چهارم : به خودتان برسید.
    به وضع ظاهر خود برسید، كفش هایتان را واكس بزنید ، مسواك بزنید، تمرین های یوگا انجام بدهید، لباس های مد روز بپوشید ولی افراط نكنید ، بانظم باشید و شلخته نباشید .
    تمرین پنجم : تبسم زدن و لبخند زدن عامل دیگری است كه موجب افزایش اعتمادبه نفس می شود .
    تمرین ششم : هنگام صحبت كردن با مخاطبان به چشمانشان آنها نگاه كنید.
    اما نكته مهم كه نباید در این میان فراموش شود، قضاوت و حرف دیگران است. به این فكر كنید كه تا حالا خوش‌تیپ و زیبا از نظر آنها بوده‌اید چه اتفاقی افتاده است كه حالا اگر نباشد آن را از دست می‌دهید؟ آیا نظر همه را می‌توان تامین كرد؟ آیا همه یك سلیقه دارند و انتخاب شما نظر همه را جلب می‌كند؟
    بهتر است خودتان را به جنگ خودتان نفرستید كه در این میان زمان و لذت بردن از زندگی را از دست می‌دهید. برادرتان از نظر شما خوش‌تیپ است اما ممكن است عده ‌ای از تیپ ایشان خوششان نیاید، اما آیا ایشان اهمیت می دهند؟ اجازه دهید به خودتان كه خودش را ابراز كند. احتمالا دیگران هر روز به خودشان می‌گویند چه زیبا هستم و فوق العاده‌ام؛ اما شما خبر ندارید و فقط نتیجه‌اش كه اعتماد به‌نفس است را می‌بینید. برای داشتن زندگی آرام و شاد، كافی است یاد بگیرید قضاوت و حرف مردم برایتان مهم نباشد. حال خوش این حالت چنان بروزی دارد كه دیگران را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.دیگر بچه نیستید كه به خاطر انتخابتان نكوهش شوید. بزرگ شده‌اید و به انتخاب تان احترام بگذارید.موفق باشید.
    لیلاكامرانی، كارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی

  • دختر پاییز - چهارشنبه 24 آبان 1396

    سلام.خسته نباشید خدمت خانوم كامرانی و این سایت خوبتون
    من حدود 4 ماه كه در حال اشنایی با پسری كه ازم خواستگاری كرده هستم و با اطلاع دو خانواده باهم در ارتباط هستیم اما ارتباطی محدود .نه اینكه همیشه و هرروز باهم در ارتباط باشیم.مثلا ماهی چند بار همو میبینیم.و توی این چهار ماه هم به مشاوره رفتیم تا اینكه بیشتر همو بشناسیم و درست تر تصمیم بگیریم.و اینكه ما از هر نظر باهم تفاهم داریم .و حرف همو درك میكنیم.وتو كمتر چیزی اختلاف سلیقه داریم.و الان حس میكنیم دیگه اشناییمون كافیه و باید تصمیم بگیریم.ولی مشكلی كه هست و الان بهش برخوردیم .مهریه هستش.كه تمام افراد خانواده ایشون مهریشون 14سكه هست .وهیچ جوره قبول نمیكنن مهریه بالاتر از 14 سكه.ولی خانواده ما مهریه معمولی رو در نظر گرفتن كه تعدادش 114 سكه هست.و خانواده من هم نمیپذیرن كه كم تر از این تعداد باشه.و الان ما نمیدونیم باید چیكار كنیم.و هیچ كدوم دوس نداریم خانواده هامون ناراضی و نارحت باشن.ولی خب نمیتونیم به خاطر این مسئله هم تموم كنیم این رابطه رو.چون به نظرمون مسخره میاد و حیفه...میخواستم راهنمایی بفرمایین ما باید چیكار كنیم.اینكه از حق خودم بگذرم و كوتاه بیام درصورتی كه در حقیقت ناراضی ام با 14 سكه .كار درستیه.و ارزش اینو داره؟ و چطور از اینده نترسم.چون این مهریه پشت وانه دختره و لازمه گاهی اوقات.چون از اینده خبر ندارم.وگرنه در كل ادم مادی نیستم اصلا .و برام مهم نیس.فقط میترسم.
    و اینكه دوستم پیشنهاد داده كه میتونی به به خانواده خواستگارت بگی كه چون 14 سكه كمه تمام حق هارو بهت بده رسما توی عقد نامه ذكر بشه.مثل حق طلاق حق مسكن.و تمام حق های قانونی دیگه كه میتونن قانونی به زن بدن.اینجوری یه كم خیالت راحت تر میشه.
    ولی من ترس اینو دارم كه بهشون بر بخوره و ناراحت بشن و فكر دیگه ای رو راجع بهم بكنن .و قضیه رو بدتر كنه.
    ممنون میشم كمكم كنین

    جام جم سرا

    سلام.با توجه به شرایط تان انتخاب راه حل های پیشنهادی با خودتان است.اگر می دانید ایشان خوب هستند و خانواده شان را تایید می كنید،‌پس با این یك مقوله كنار بیایید و حق بدهید به اندازه توان شان مهریه را تعیین كنند.چون باید بتوانند بپردازند.خودتان را جای آنها بگذارید. می توانید از ایشان بخواهید با خانواده اش صحبت كند و شرایط شما را بپذیرند.اگر نپذیرند دلیل بر دوست نداشتن و بد بودن شما نیست .بلكه اتفاقات جامعه و تجربه به آنها می گوید به اندازه گلیم پایشان را دراز كنند.حرفی بزنند كه فردا بتوانند از عهده اش برآیند. می توانید با آقا پسر تنهایی صحبت كنید كه 14را بپذیرند و دركنارش كار دیگری انجام دهند.مثلا خانه خریدند شما را در آن شریك كنند یا هر چیزی كه فكر می كنید.می توانید خودتان با خودتان و خانواده كنار بیایید كه همین 14 سكه خوب است و تمام. م یتوانید اصلا قبول نكنید و همه چیز را تمام كنید.می توانید ...راه زیاد است.مهم انتخاب بهترین با توجه به شرایط تان است.فقط هر تصمیم كه گرفتید با اطمینان باشد و از صمیم دل كه در آینده خودتان را سرزنش نكنید.دلایل كافی برای اجرایش داشته باشید.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان شناسی بالینی

  • ..... - دوشنبه 22 آبان 1396

    سلام.
    من چند تا دوست دارم كه هر دوشون باكلاس و زرنگ و...هستن
    هر وقت درمورد چیزی نظر میدن كه من نظرم مخالفه سریع نظر اون هارو قبول میكنم و فك میكنم نظر من اشتباهه و نظر اونا كاملا درست.درصورتی كه ممكنه اون طبق شرایط و اعتقادات خودش باشه.این اتفاقا تو ذهنم میوفته.
    بنظرتون مشكل چیه؟اینم بگم نسبت به همه اینجور نیستم و بعضیارو كه حس....میكنم زرنگ ترن یا باكلاس ترن یا تصمیماتشون همیشه درست بوده این حسو پیدا میكنم.مثلا من دوست ندارم شاغل باشم اون میگه میخوام شاغل شم. و مدتیه شك كردم كدوم درسته....

    جام جم سرا

    سلام .مشكل شما از كمبود اعتماد به نفس تان است.اگر اعتماد به نفس داشته باشید ، خودتان می توانید برای خودتان تصمیم بگیرید و تحت تاثیر قرار نخواهید گرفت.زرنگ بودن ،‌زیبا بودن ، باهوش بودن و ...دیگران از نظر شما ،‌باعث شده خودتان را در برابر آنها ضعیف ببینید و كمبود اعتماد به نفس تان كمك كرده دچار این مشكل بشوید. بهتر است روی اعتماد به نفس تان كار كنید.خودتان را قبول داشته باشید. بر خواسته های درست تان پافشاری كنید. خودتان را دوست داشته باشید.حتما شما هم مشخصات و خصوصیات خوبی دارید كه باعث غبطه دیگران شود. آنها را خوب بشناسید و پرورش دهید. اگر خودتان را خوب بشناسید، ضعف ها را كمرنگ و برطرف كنید و نقاط مثبت را پررنگ كنید،خودتان برای دیگران الگو خواهید شد. فكر نكنید مخالفت كردن با نظر دیگران باعث می شود شما را خنگ یا نادان تصور كنند.به تعداد انسان های روی زمین، عقیده و علاقه وجود دارد. می توان درباره تفاوت ها حرف زد و با عقاید خودمان سنجید و تصمیم نهایی گرفت.این بهترین نوع ارتباط خواهد بود كه دوستی ها باپرجا می ماند. پس به خودتان بیندیشید و به داشته هایتان افتخار كنید و تلاش كنید برای بهتر شدن.موفق باشید.
    لیلاكامرانی،‌كارشناس ارشد روان شناسی بالینی

  • سمیرا - دوشنبه 22 آبان 1396

    سلام و عرض خسته نباشید.چن وقتیه كه خیلی غمگین و افسرده شدم مدام به چیزای منفی و اتفاقای بد و عیب و ایرادای خودم دقت میكنم. ۱۶سالمه تو مدرسه بگو بخند میكنم ولی به محض اینكه خونه تنها میشم مخصوصا شبا حالت افسرده ای میگیرم. جدیدا اینطور شدم. راستش امسال من یه سری تغییرات منفی داشتم كه خیلی ناراحتم كردن. تو حرف زدنم تو درس خوندنم تو كارام و همه چی.افسرده شدم.راه حل رفع این مشكل چیه؟ممنون میشم كمك كنین.

    جام جم سرا

    سلام.افسرده نشده اید.به خودتان برچسب نزنید و اوضاع تان را وخیم ندانید.فقط غمگین هستید و كمی خُلق تان پایین آمده است كه تا حدی طبیعی است و در زندگی پیش می آید.قرار نیست آدمی همیشه بگو و بخند باشد.گاهی هم به آرامش و سكوت و غم احتیاج دارد.شما مشكلاتی داشته اید كه خدا را شكر الان ندارید و تمام شده اند.اشكال این است كه به جای شادی از تمام شدن آنها و درس گرفتن ،‌ غم شان را با خودتان هر روز حمل می كنید.این عادت عموم مردم است كه دوست دارند با غمشان زندگی كنند.در صورتی كه حل شدن مشكل شادی دارد و كسب تجربه است.یعنی باید نگاه ها عوض شود.شما هم نگاه تان را تغییر دهید.هر چه بوده تمام شده.امروز كه آن سختی ها وجود ندارد.ردی از خود به جا گذاشته اند كه تكرار نشوند همین.نباید اجازه دهید بیش از ارزششان خودنمایی كنند.فكرتان را باید مدیریت كنید.زمان بندی می كنید فكر كردن به آن موضوعات بی ارزش را .یعنی روزی یك ساعت فكر می كنید.آن هم در جایی غیر از جلوی تلویزیون و اتاق خواب و روی تخت.خوب فكر كنید.خواستید گریه كنید.فریاد بزنید.بنویسید.اما فقط در همان یك ساعت.در غیر از آن یك ساعت اجازه ندارید.وقتی هم همان افكار سراغ تان آمدند بلافاصله فعالیتی را شروع می كنید.آب می نوشید.نرمش می كنید. موقعیت تان را تغییر می دهید.این تمرین ابتدا ممكن است سخت باشد اما به مرور آسا ن می شود.بعد از گذشت پنج شش روز یك ساعت را می رسانید به 45دقیقه.همین طور از زمان كم می كنید.متوجه تغییرات خوب تان خواهید شد.تكلیف بعدی شروع كار و هدف جدید است.انتخابش با خودتان است.حتی می تواند پیاده روی باشد.كاری خیرخواهانه یا...آن را شروع می كنید. بیشتر هم آفتاب بگیرید.موفق باشید.
    لیلاكامرانی، كارشناس ارشد روان شناسی بالینی

سوال شما از مشاور

  • مخاطبان گرامی!
  • بخش مشاوره برای راهنمایی و پاسخگویی به مسائل و مشکلات شما در زمینه‌های خانوادگی و حقوقی راه اندازی شده است. پرسش‌های خود را کوتاه، روشن وواضح، با حروف فارسی بنویسید و با کلیک روی ارسال پرسش برای ما بفرستید تا در اختیار مشاوران، کار‌شناسان ومتخصصان جام جم سرا قراردهیم وپس ازدریافت پاسخ آن‌ها، نظرشان را درهمين بخش به آگاهیتان برسانیم. تا دریافت پاسخ مشاوران زمانی لازم است که امیدواریم دراین مدت شکیبا باشید.
تصویر امنیتی: